II SA/Ol 651/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (spółka) od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr "[...]" w miejscowości "[...]", gm. "[...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 31 lipca 2017 r. do Starosty wpłynął wniosek spółki ("skarżąca") o udzielenie pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr "[...]" w miejscowości "[...]". Starosta decyzją z dnia "[...]" odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dz. nr "[...]". Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia "[...]". Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia "[...]" organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr "[...]" w miejscowości "[...]", gm. "[...]". W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił jej brak należytego uzasadnienia. Podniósł, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej już na etapie wydania decyzji celu publicznego ustalił brak konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Dlatego też organ nie miał podstaw do żądania uzupełnienia projektu budowlanego o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej jako: Pr.b.). Ponadto, organ błędnie ustalił konieczność sumowania równoważonej mocy promieniowana izotropowego wszystkich anten. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Wojewoda, przytaczając treść art. 32 i 35 Pr.b. oraz 61 i 64 k.p.a., wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o pozwoleniu na budowę winna być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w tych sytuacjach, w których obowiązek taki przewidują przepisy powołanej ustawy. Wymóg ten nie jest wymogiem o charakterze formalnym, bowiem uprzednie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest materialne i jest prawną przesłanką ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W sprawie, Starosta "[...]" poprawnie ustalił, że wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę nie posiada braków, o których mowa wart. 63 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Pr.b., nie mógł więc on egzekwować od inwestora usunięcia innych braków wniosku (materialnoprawnych) poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji, Starosta właściwie wdrożył tryb z art. 35 ust. 3 Pr.b. i nałożył obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. Organ podniósł, że jak wynika z projektu budowlanego, zamierzeniem inwestora jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na jednej wieży o wysokości 55,95m, na której zainstalowanych będzie dwanaście anten sektorowych oraz sześć anten radioliniowych. Uznać zatem należy, że stacja bazowa stanowi zespół urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot, w niniejszym wypadku spółka będąca inwestorem. W związku z powyższym, sporna stacja bazowa została przez organ I instancji prawidłowo zakwalifikowana do instalacji, dla której wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a dla kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia należy skumulować moc poszczególnych anten skierowanych w tym samym kierunku. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, iż nie jest trafny zarzut, że kwestia konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została rozstrzygnięta w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie, o którym mowa w art. 55, nie ma charakteru bezwzględnego. Nie oznacza ono, iż organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (która w trybie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przybiera postać warunków zabudowy lub lokalizacji celu publicznego) może być wydana dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, iż takiej decyzji środowiskowej nie wydano przed podjęciem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla spornej inwestycji nie oznacza automatycznie, iż w tej sprawie organ architektoniczno-budowlany ma zaniechać ustalenia wymagalności takiej decyzji środowiskowej na tym etapie procesu inwestycyjnego. Skoro w tej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę zachodziła konieczność badania kwestii wymagania uzyskania decyzji środowiskowej, to nie można powoływać się na związanie decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przed podjęciem której takiej decyzji środowiskowej nie wydano. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 35 ust. 4, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr.b. w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej zwanej Ustawą środowiskową), w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zwanym dalej: Rozporządzeniem o znaczącym oddziaływaniu), w zw. z art. 55 z ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w zw. z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (dalej zwanym Rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku)- poprzez bezzasadne przyjęcie zarówno przez Wojewodę, jak i przez Starostę, że postanowienia Rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu mogą stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 Rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, co w konsekwencji prowadzi do bezpodstawnego wniosku o konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 71 ust. 1 i 2 Ustawy środowiskowej, w zw. z § 2 ust 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana zawsze dla przedsięwzięcia objętego przedmiotowym wnioskiem skarżącej; - art. 6, w zw. z art. 16 k.p.a., w zw. z. art. 75 ust. 1 pkt. 4 Ustawy środowiskowej, w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr.b. - poprzez bezpodstawne uznanie że organ, który jest powołany do sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 Ustawy środowiskowej, miałby być właściwy do rozpatrzenia sprawy należącej do kompetencji wójta gminy, który jest upoważniony do rozstrzygania w sprawie ww. decyzji środowiskowej i który wypowiedział się już w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi, przytaczając treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie sygn. akt II OSK 1448/15, podniósł m.in., że inwestycja składa się z urządzeń telekomunikacyjnych oraz z części budowlanej wieży o wysokości ok. 56 m. Inwestycje z zakresu telekomunikacji należą do wyjątkowych jeśli chodzi o proces inwestycyjny, ponieważ przepisy prawa ochrony środowiska nakładają na inwestora dodatkowy obowiązek sprawdzenia teoretycznych założeń poprzez rzeczywiste pomiary. Inwestycja związana jest z budową wieży o wysokości ok. 56 m. W tym przypadku skarżąca poczyniła również teoretyczne założenia i w zakresie tym (po wybudowaniu wieży) przepisy nie nakładają na nią obowiązku dokonania osobnych pomiarów - uznając, że projektant wie co robi. Wątpliwości Wojewody dotyczą tylko teoretycznych założeń związanych z oddziaływaniem środowiskowym mimo, że w tym przypadku jej uruchomienie nie będzie możliwe, jeśli nie będą spełnione normy środowiskowe. Tylko nieracjonalny inwestor projektowałby swoją budowlę w sposób niezgodny z przepisami, wiedząc, że prawdziwy test w postaci pomiarów, zostanie wykonany niezwłocznie po wybudowaniu wieży i tym samym uniemożliwi faktyczne wykorzystanie tej inwestycji, w przypadku wadliwych założeń. W konsekwencji skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody w zakresie nałożenia obowiązku kumulowania mocy anten z jednego sektora. Wskazano, że zarówno Starosta jak i Wojewoda wyszli z założenia, że każda stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być przedmiotem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Kwalifikacja przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, w trybie art. 71 Ustawy środowiskowej, możliwa jest dla przedsięwzięć o określonych parametrach. Przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikowane jest w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 7oraz § 3 ust 1 pkt Rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko. W konsekwencji organy te dokonały błędnej interpretacji przepisów uznając, że zawsze istnieje konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy Ustawa środowiskowa ma zastosowanie tylko do przedsięwzięć, które zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałują na środowisko. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 Ustawy środowiskowej właściwym do oceny przedsięwzięcia, w tym do wydania decyzji zgodnie z art. 71 Ustawy środowiskowej, nie jest Starosta "[...]" i Wojewoda, ale Wójt Gminy "[...]". Wójt Gminy ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego decyzją z dnia "[...]" wskazał w pkt. 2, ppkt. 2. lit. a), że dla przedmiotowej inwestycji nie ma konieczności przeprowadzenia środowiskowego postępowania. W konsekwencji Starosta "[...]", do którego kompetencji jest sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie może domagać się wydania takiej decyzji w sytuacji gdy organ właściwy do tego stwierdził brak konieczności wydania tejże decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi na decyzję następuje m.in. w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca zatwierdzająca projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wydana po ustaleniu, że dla planowanego przedsięwzięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem zalicza się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.i.ś" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71 – j.t.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wskazać zatem należy, że – stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1/ zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności jego § 3 ust. 1 pkt 8, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela także sąd orzekający w niniejszej sprawie, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto Sąd wyraża pogląd, że § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 powyższego rozporządzenia nawzajem się uzupełniają, tworząc normatywnie kompatybilną całość. Wprawdzie pkt 3 w/w przepisu literalnie na to nie wskazuje, lecz parametry charakteryzujące zdefiniowane tam przedsięwzięcie, implicite, odnoszą się do robót budowlanych wskazanych w pkt 2 tegoż przepisu. Otóż, skoro parametry charakteryzujące przedsięwzięcie mają podlegać zsumowaniu z parametrami zrealizowanego przedsięwzięcia, to z istoty rzeczy, dotyczą rozbudowy, przebudowy lub montażu planowanego przedsięwzięcia. Z kolei, jeśli mają odnosić się do parametrów przedsięwzięć realizowanego, to mogą dotyczyć tylko jego rozbudowy, lub montażu, gdyż przebudowa wiązałaby się z ingerencją w substrat robót budowlanych realizowanego przedsięwzięcia. Powyższe upoważnia do tezy, że przedsięwzięcie - stosownie do § 3 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia – każdorazowo będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nawet w sytuacji, w której ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1 (o ile progi te zostały określone), właśnie z uwagi na dopełniający charakter pkt 3 ust. 2 w/w przepisu. Z kolei zsumowanie parametrów z parametrami planowanego przedsięwzięcia ma na celu uniemożliwienie wyjęcia kwalifikacji przedsięwzięcia znacząco oddziaływającego na środowisko spod procedury przeprowadzenia jego oceny na środowisko, w sytuacji, gdy wnioskodawca, z przyczyn nieuzasadnionych technologicznie, planowałby realizować etapami jedno przedsięwzięcie (art. 3 pkt 13 w/w ustawy), czyli, do skutku, zapobieżenia tzw. "efektowi inwestycyjnego salami". Jednakże za uchyleniem skarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji przemawia art. 55 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie to oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji określonych w tym przepisie, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom określonym w tej decyzji. Ustalenie tych warunków w decyzji polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o warunkach zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności lokalizacji danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może zatem weryfikować treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oczywiście zakres związania odnosi się tylko do tylko do konstytuujących decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego elementów koniecznych wskazanych w art. 54 u.p.z.p., tj. do rodzaju inwestycji, warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz w zakresie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W analizowanym kontekście nie sposób nie dostrzec również art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wskazującym, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt1) i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Jeżeli zatem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to organy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są tym stanowiskiem związane. Reasumując, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiążą – po myśli art. 55 u.p.z.p. – organ wydający pozwolenia na budowę tym znaczeniu, że ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie ochrony środowiska (art. 54 ust. 2 lit. b) u.p.z.p.) nie mogą przedmiotem weryfikacji, a w konsekwencji odmiennych ustaleń przez organ wydającego pozwolenie na budowę, skoro - po myśli art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. - zgodność projektu budowlanego podlega weryfikacji właśnie przez prymat rzeczonej decyzji. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca legitymuje się decyzją z dnia "[...]" ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na terenie działki ewidencyjnej "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina "[...]", w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000, z której to decyzji wynika, ze przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko {(pkt 2.2)a)} decyzji. W tym też zakresie zarzut skargi okazał się uzasadniony, gdyż Wojewoda dokonał błędnej interpretacji art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przejawiającej się z żądaniu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na środowiskowo, w sytuacji, gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zagadnienie wpływu rzecznej inwestycji na środowisko ostatecznie przesądziła, czemu organ wydający pozwolenie na budowę nie zadośćuczynił. Oczywiście Wojewoda będąc przeświadczonym o słuszności swojego stanowiska nie jest pozbawiony prawnej możliwości ewentualnego zainicjowania postępowania w przedmiocie wzruszenia przedmiotowej decyzji, lecz Sąd nie jest ustrojowo upoważniony do instruktażu w tym zakresie, tym bardziej, że Wojewoda dysponuje profesjonalną obsługą prawną. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni wykładnię przepisu dokonaną przez Sąd. Z powyższego powodu, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015., poz. 265 j.t.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500,00 zł, opłata kancelaryjna 17,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480,00 zł.