II SA/Ol 653/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013r. sprawy ze skargi Wspólnoty A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru rozbiórki miejsc postojowych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 14 marca 2013 r. spółka A, działająca na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej A, zgłosiła zamiar rozbiórki miejsc postojowych wykonanych z kostki betonowej, na działce oznaczonej numerem geodezyjnym "[...]", położonej w A. Wskazano, że planowana przez Wspólnotę inwestycja jest konieczna, bowiem siedem istniejących miejsc parkingowych, które mają zostać rozebrane w ramach tej inwestycji, zostało wykonanych przez dewelopera niezgodnie z obowiązującymi przepisami - § 19 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U., Nr 75, poz. 690) oraz z pominięciem zastrzeżeń zawartych w uzgodnieniach projektu budynku pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, bowiem zlokalizowano je w zbyt małej odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (lokali mieszkalnych), jak również z dokumentacją projektową obiektu. Ponadto taka lokalizacja tych miejsc parkingowych jest przyczyną licznych skarg ze strony lokatorów mieszkań, pod których oknami się one znajdują. Po rozpatrzeniu zgłoszenia, Starosta decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia. Swoje stanowisko organ I instancji uzasadnił naruszeniem uregulowań zawartych w § 18 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zagospodarowania, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Starosta podniósł, że działka o nr "[...]" położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MW, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami Armii Krajowej, E. Orzeszkowej, T. Kościuszki i F. Chopina "Ełk - Sklejki II". Z ustaleń tego planu wynika, że dla obszaru oznaczonego symbolem MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - winny być zabezpieczone miejsca postojowe, co najmniej 1 stanowisko na 1 mieszkanie, dla funkcji usługowych należy zapewnić minimum 2 miejsca parkingowe na każde 100 m kw. powierzchni sprzedaży. Organ I instancji podniósł również, że będące przedmiotem niniejszego postępowania miejsca postojowe wykonane zostały w ramach inwestycji objętej decyzją Starosty nr "[...]" z dnia "[...]", zmienioną decyzją nr "[...]" z dnia "[...]", dotyczącą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego. Starosta stwierdził, że podczas realizacji budynków wielorodzinnych zapewniono odpowiednią dla powstających budynków ilość miejsc postojowych. W związku z powyższym rozebranie miejsc postojowych, objętych zgłoszeniem z dnia 14 marca 2013r., naruszyłoby zapisy zawarte w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa S. Wskazano, że Starosta A wniósł sprzeciw jedynie na podstawie twierdzenia, iż wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza przepisy § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie przedstawiając stanu faktycznego zrealizowanej inwestycji. Natomiast w ocenie odwołującego planowana inwestycja nie narusza tego przepisu. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że wymóg dokonania zgłoszenia robót rozbiórkowych dotyczy tylko budynków i budowli, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1. Natomiast rozbiórka obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, nie wymaga ani pozwolenia na rozbiórkę, ani zgłoszenia. W niniejszej sprawie zgłoszenie z dnia 14 marca 2013r. dotyczy rozbiórki miejsc postojowych, wykonanych z kostki betonowej na działce o nr "[...]" w A. W piśmie z dnia 9 maja 2013 r., przedstawiciel inwestora uściślił, że przedmiotem zgłoszenia jest rozbiórka siedmiu miejsc postojowych. Przedmiotowe miejsca postojowe zrealizowane zostały w ramach inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, zatem należy traktować je jako urządzenia budowlane (art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego). Budowa siedmiu miejsc postojowych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 29 ust. 1 pkt 1 pkt 10, w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego). Dlatego też w sytuacji gdyby teren, na którym przedmiotowe miejsca postojowe zostały usytuowane nie podlegał ochronie konserwatorskiej, ich rozbiórka nie wymagałaby ani pozwolenia na rozbiórkę, ani zgłoszenia. Wskazano również, że z pozwolenia Nr "[...]" Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z kwietnia 2013r., wynika, że są one zlokalizowane w zabytkowym układzie urbanistycznym miasta A. Objęte są ochroną konserwatorską w oparciu o art. 7 pkt.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 listopada 1956 r. oraz z dnia 20 lutego 1979 r., wpisującej zespół urbanistyczny miasta A do rejestru zabytków. Rozbiórka przedmiotowych miejsc postojowych, z uwagi na ich lokalizację na terenie zabytkowego układu urbanistycznego, wpisanego do rejestru zabytków, wymaga zarówno odrębnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków jak i pozwolenia właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Zgłoszenie dotyczyło wykonywania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniesienie sprzeciwu w niniejszej sprawie było zasadne. Skargę na ww. decyzję wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa A wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8 i art. 138 Kpa oraz przepisów art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane i przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie skarżącej roboty te podlegają wyłącznie zgłoszeniu właściwemu organowi, co wynika wprost z treści obowiązujących przepisów. Odmiennego twierdzenia organu II instancji nie potwierdza treść przepisów Prawa budowlanego (art. 29 i 30), ani ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Według skarżącej poglądu takiego nie podziela również Starosta A oraz Wojewódzki Konserwator Zabytków oraz sam Wojewoda, w toku innego postępowania lecz z udziałem tych samych stroni w zakresie tej samej nieruchomości. Skarżąca bowiem na tej samej działce "[...]", zgłosiła zamiar wykonania miejsc parkingowych Staroście A w dniu 31 sierpnia 2012r. i zgłoszenie to zgodnie z ostateczną decyzją Wojewody z dnia "[...]", nie zostało objęte sprzeciwem organów administracji architektoniczno-budowlanej. Według autora skargi stanowisko i rozstrzygnięcie organu II instancji nie tylko jest sprzeczne z obowiązującymi przepisy prawa materialnego (Prawo budowlane) ale również godzi w podstawową zasadę postępowania administracyjnego - pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Dalej wskazano, że siedem istniejących miejsc parkingowych, które mają zostać rozebrane w ramach zgłoszonej inwestycji zostało wykonanych przez dewelopera niezgodnie z obowiązującymi przepisami - § 19 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz z pominięciem zastrzeżeń zawartych w uzgodnieniach projektu budynku pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, bowiem zlokalizowano je w zbyt małej odległości od okien' pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (lokali mieszkalnych), jak również z dokumentacją projektową obiektu. Ponadto taka lokalizacja miejsc parkingowych jest przyczyną licznych skarg ze strony lokatorów mieszkań, pod których oknami się one znajdują. Podkreślono, że przedmiotowe miejsca parkingowe nie są zakwalifikowane i oznakowane jako miejsca służące wyłącznie osobom niepełnosprawnym, nie mają wobec nich zatem zastosowania zmniejszenia odległości minimalnej od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Strona skarżąca podniosła, że eksploatowanie spornych miejsc postojowych jest obecnie uciążliwe dla mieszkańców. Zaznaczyła również, że z materiałów uzyskanych z rozbiórki miejsc zobligowała się do zbudowania takich miejsc postojowych w innym miejscu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie co do zasady podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ odwoławczy podkreślił, że sprzeciw w niniejszej sprawie był konieczny i uzasadniony przede wszystkim z uwagi na przesłankę określoną w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wymienione w tych przepisach rodzaje budów i robót budowlanych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Celem wprowadzenia do Prawa budowlanego instytucji zgłoszenia było uproszczenie, a tym samym i przyspieszenie procesu budowlanego. Wyrazem tego jest możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w termie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 tej ustawy) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli nie wniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem drugiej instancji, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a. W świetle art. 30 ustawy Prawo budowlane, regulującego zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Sprzeciw natomiast zgłasza w przypadkach określonych w art. 30 ust. 2 (zdanie ostatnie), art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 w terminie 30 dni od zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Na gruncie przedmiotowej sprawy Starosta decyzją z dnia "[...]" wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez spółkę A, działającą na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej A, zamiaru rozbiórki miejsc postojowych wykonanych z kostki betonowej, na działce oznaczonej numerem geodezyjnym "[...]", położonej w A. Starosta A stwierdził, że podczas realizacji budynków wielorodzinnych zapewniono odpowiednią dla powstających budynków ilość miejsc postojowych. W związku z powyższym rozebranie miejsc postojowych, objętych zgłoszeniem z dnia 14 marca 2013r., naruszyłoby zapisy zawarte w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy natomiast podniósł, że budowa siedmiu miejsc postojowych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 29 ust. 1 pkt 1 pkt 10, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Jednakże sporne miejsca postojowe są zlokalizowane w zabytkowym układzie urbanistycznym objętym ochroną konserwatorską. Rozbiórka zatem tych miejsc wymaga odrębnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, a co za tym idzie pozwolenia na budowę. Dlatego też w sytuacji gdyby teren, na którym przedmiotowe miejsca postojowe zostały usytuowane, nie podlegał ochronie konserwatorskiej, ich rozbiórka nie wymagałaby ani pozwolenia na rozbiórkę, ani zgłoszenia. W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie sprzeciw był więc zasadny z uwagi na treść art. 30 ust. 6 pkt 1 – właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ustawy Prawo budowlane. W pierwszej kolejności należy przywołać treść przepisu art. 31 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, według którego pozwolenia na budowę nie wymaga rozbiórka: budynków i budowli – niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską – o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest mniejsza niż połowa wysokości (pkt 1); obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. W sprawie bezsporne jest, że przedmiotowe miejsca postojowe zrealizowane zostały w ramach inwestycji objętej decyzją Starosty A z dnia "[...]", zmienioną decyzją z dnia "[...]" dotyczącą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z parkingami, z przyłączami: wod.-kan., c.o., kanalizacji deszczowej oraz rozbiórki budynków gospodarczych szt. 2 i stacji trafo szt. 1, zlokalizowanych w obrębie 1 - miasta A, przy ul. A, na działkach o nr geod. "[...]". Ponadto z pozwolenia Nr "[...]" Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z kwietnia 2013r. (akta adm. organu I instancji, k. – 12) wynika, że są one zlokalizowane w zabytkowym układzie urbanistycznym miasta A. Tym samym zostały objęte ochroną konserwatorską w oparciu o art. 7 pkt. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 listopada 1956 r. oraz z dnia 20 lutego 1979 r., wpisującej zespół urbanistyczny miasta A do rejestru zabytków. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wojewody, że wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego jest wpisem obszarowym, co oznacza, że ochronie prawnej podlegają wszystkie znajdujące się na tym obszarze obiekty. Tym samym rozbiórka przedmiotowych miejsc postojowych, z uwagi na ich lokalizację na terenie zabytkowego układu urbanistycznego, wpisanego do rejestru zabytków, wymaga zarówno odrębnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków jak i pozwolenia właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Objęcie ochroną konserwatorską terenów, na których położone są sporne miejsca parkingowe, potwierdza Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr XX/188/08 Rady Miasta z dnia 29 stycznia 2008r., w sprawie uchwalenia zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami Armii Krajowej, E. Orzeszkowej, T. Kościuszki i F. Chopina , na obszarze położonym w obrębie I miasta A, obejmującym dz. nr "[...]" - ogł. Dz. Urz. Woj. Warmińsko - Mazurskiego z 2008 r. Nr 45, poz. 957 (akta adm. organu I instancji, k. – 8). W związku z powyższym bez wątpienia trzeba uznać, że zgłoszenie z dnia 14 marca 2013 r., dotyczyło wykonywania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też organ I instancji jak najbardziej zasadnie wniósł na gruncie niniejszej sprawy sprzeciw co do zamiaru podjęcia rzeczonej inwestycji, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadmienić należy, że znaczna część argumentacji strony skarżącej zawarta zarówno w jej zgłoszeniu jak i skardze dotyczy prawidłowości i zgodności z prawem wykonanych miejsc parkingowych. Tymczasem nie są to argumenty trafne w kontekście przedmiotu rozpoznawanej sprawy czyli sprzeciwu w sprawie rozbiórki takich miejsc. Strona skarżąca mając zastrzeżenia co do prawidłowości wykonanej inwestycji ma możliwość przedłożenia wniosku o wszczęcie postępowania do organu nadzoru budowlanego, który ewentualnie będzie mógł podejmować stosowne rozstrzygnięcia w tzw. trybie naprawczym. Należy zatem podkreślić, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie mógł oceniać prawidłowości podjętych prac budowlanych polegających na budowie miejsc parkingowych, nie był też władny brać pod uwagę wskazanych w skardze niedogodności jakie ponoszą osoby mieszkające w pobliżu miejsc parkingowych. Dostrzec należy, że - jakkolwiek decyzja Starosty wnosząca sprzeciw jest zasadna, to jednak argumentacja w niej przywołana jest w dużej części nietrafiona, właśnie dlatego, że odnosi się w znacznej mierze do legalności wykonania spornej inwestycji. Jednakże uzasadnienie decyzji organu II instancji jest już jak najbardziej słuszne i w pełni wyczerpujące. Twierdzenie zaś strony skarżącej mówiące, że na tej samej działce uzyskała ona już, za aprobatą tych samych organów, możliwość realizacji miejsc postojowych bez pozwolenia na budowę, nie ma waloru argumentu prawnego w niniejszej sprawie. Sąd nie jest władny bowiem oceniać innych postępowań organów, nawet jeżeli dotyczą podobnego przedmiotu i tych samych stron, co w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.