II SA/Ol 654/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia 4 października 2006 r., Prezydent Miasta O., po rozpatrzeniu wniosku J.M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie szeregowej w "[...]" na działce nr "[...]"w obrębie nr "[...]". Następnie, decyzją z dnia 5 marca 2007 r., Prezydent Miasta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.M., zwanemu dalej "inwestorem", pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie szeregowej w "[...]". W dalszej kolejności, decyzją z dnia 24 stycznia 2013 r., Prezydent O. zatwierdził projekt podziału opisanej wyżej nieruchomości na działki: nr "[...]", o pow. 0,0129 ha i nr "[...]", o pow. 0,0128 ha. Organ zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, że działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym zrealizowanym zgodnie z powołaną wyżej decyzją, a podział gruntu, dokonany na podstawie art. 97 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skutkuje podziałem także budynku na dwie odrębnie wykorzystywane części. Wskazał też, że zgodnie z przedłożoną przez wnioskodawcę opinią osoby z uprawnieniami budowlanymi, przedmiotowy budynek mieszkalny może zostać podzielony na dwa odrębne budynki mieszkalne, ponieważ spełnia wymogi § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690), tj. granica dzieląca budynek przebiega po ścianie konstrukcyjnej, posadowionej w części środkowej budynku, trwale oddzielając części budynku od przyziemia do przekrycia dachu wyraźnie dzielącej budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części, z których każda posiada własne wejście zewnętrzne od strony frontowej budynku, niezależne klatki schodowe oraz przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektroenergetyczne i gazowe, a zatem spełniony jest warunek art. 93ust. 3 b ustawy o gospodarce nieruchomościami i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663). Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r., organ poinformował inwestora o zmianie numeru porządkowego budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr "[...]" (przed podziałem) w ten sposób, że budynek na działce nr "[...]"zachował numer porządkowy ""[...]", zaś budynek na działce nr "[...]"– otrzymał numer porządkowy ""[...]"". W dniu 4 września 2013 r., (data wpływu pisma do organu pierwszej instancji), inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na podziale posadowionych odpowiednio na działkach nr "[...]": budynku nr "[...]"na dwa lokale mieszkalne i budynku "[...]" także na dwa lokale mieszkalne. Decyzją z dnia 10 września 2013 r., Prezydent O. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na podziale budynku mieszkalnego nr "[...]"na dwa lokale i nr "[...]" na dwa lokale mieszkalne na przedmiotowych działkach. Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że planowana inwestycja skutkowałaby powstaniem 4 niezależnych lokali, podczas gdy do użytkowania oddany został budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych. Ponadto, inwestycja naruszyłaby warunek ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której realizowany był obiekt, dotyczący ilości miejsc postojowych w obrębie działki. Dodał, że planowana przebudowa budynku poprzedzona powinna być uzyskaniem pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania J.M. od powyższej decyzji, Wojewoda W., decyzją z dnia 26 listopada 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ocenę, że sporne roboty budowlane wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż m.in. zmieni się powierzchnia zabudowy. Dodał, że inwestycja naruszyłaby §18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wojewoda podkreślił ponadto, że decyzja Prezydenta O. zatwierdzająca podział nieruchomości spowodowała tylko podział istniejącego budynku mieszkalnego na dwie oddzielnie wykorzystywane części, a nie podział budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dwa samodzielne budynki jednorodzinne. W dniu 17 lutego 2014 r., (data wpływu pisma do organu pierwszej instancji), inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu wyodrębnienia dwóch lokali mieszkalnych w budynku położonym w "[...]", na działce nr "[...]". Organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 26 lutego 2014 r. wniósł sprzeciw w sprawie powyższego zamierzenia, wywodząc, że dotyczy ono połowy domu, a nie samodzielnego budynku jednorodzinnego. W wyniku planowanej inwestycji budynek przestałby być budynkiem jednorodzinnym, co byłoby niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy na podstawie której zrealizowano obiekt. Inwestor od tej decyzji nie złożył odwołania. Następnie inwestor złożył, w dniu 18 marca 2014 r., wniosek o pozwolenie na budowę, dotyczący przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr "[...]" w celu wydzielenia dwóch lokali mieszkalnych. Decyzją dnia 1 kwietnia 2014 r., Prezydent O. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji stwierdził, w rozpatrywanej sprawie oceniana jest zgodność zamierzenia polegającego na przebudowie istniejącego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi i nie ma możliwości doprowadzenia wniosku do zgodności z przepisami, co jest celem wydawania postanowienia i w związku z tym, pominięto etap wydania postanowienia z art. 35 Prawa budowlanego. Inwestor otrzymał bowiem pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych, zrealizował taki obiekt i zawiadomił o zakończeniu jego budowy. W wyniku podziału działki nr "[...]" zlokalizowany dom jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych, posadowiony jest obecnie na dwóch działkach. Decyzja podziałowa nie spowodowała bowiem, że jeden budynek mieszkalny jednorodzinny stał się dwoma niezależnymi (w tym konstrukcyjnie), budynkami jednorodzinnymi. Podział polegał wyłącznie na wydzieleniu dwóch odrębnych nieruchomości składających się z działek gruntu oznaczonych numerami "[...]", każdej zabudowanej częścią wybudowanego budynku mieszkalnego wraz z gruntem, niezbędnym do ich obsługi. Organ podniósł, że zgodnie z ustawową definicją z Prawa budowlanego, budynek mieszkalny jednorodzinny jest budynkiem wolno stojącym albo budynkiem w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służącym zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiącym konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Przedmiotowy wniosek dotyczy połowy domu, a nie samodzielnego domu jednorodzinnego, z uwagi na wspólną ścianę środkową. W wyniku planowanego podziału powstałby budynek o trzech lokalach mieszkalnych, a zatem przestałby on być budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a stałby się budynkiem wielorodzinnym, który podlega innym wymaganiom technicznym. Organ zaznaczył, że planowana inwestycja byłaby także niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, na podstawie której zrealizowano przedmiotowy budynek. W odwołaniu, złożonym do Wojewody W., inwestor podniósł, że w decyzji podziałowej stwierdzono, iż podział działki powoduje także podział przedmiotowego budynku mieszkalnego na dwa odrębne budynki mieszkalne. Wskazał, że decyzję tę wydano w oparciu o opinię mgr. inż. J.S., który stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny może zostać podzielony na dwa odrębne budynki mieszkalne, gdyż spełnia wymogi z § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Odwołujący się dodał, że powstałe w wyniku podziału działki budynki otrzymały odrębne numery ewidencyjne. Wojewoda W., decyzją z dnia 5 maja 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor otrzymał pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych. Budynek został wybudowany i złożono zawiadomienie o zakończeniu budowy. W wyniku dokonanego podziału działki nr "[...]", obecnie dom jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych znajduje się na dwóch działkach. W ocenie organu odwoławczego, powyższe nie oznacza, że na każdej z działek znajduje się dom jednorodzinny, gdyż zgodnie z definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Część budynku na działce nr "[...]" nie stanowi konstrukcyjnie odrębnego segmentu, skoro posiada wspólną ścianę wewnętrzną. Nie może być zatem traktowana jako samodzielny segment w zabudowie szeregowej. Wojewoda podkreślił, że dla działki nr "[...]"ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych. Wyodrębnienie dodatkowego lokalu w segmencie byłoby sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, która dotyczy całej działki nr "[...]". Powstałby wtedy na tej działce dom o trzech lokalach, czyli budynek wielorodzinny. W skardze, złożonej do tut. Sądu, J.M. podniósł, że na powstałych po podziale działkach posadowione są odrębne budynki, które posiadają konstrukcję tradycyjną ze ścianami murowanymi i słupami, stropami, klatkami schodowymi monolitycznymi żelbetowymi. Oba budynki posiadają bowiem układ konstrukcyjny podłużny, czyli elementami konstrukcyjnymi są ściany podłużne i podciągi, a nie ściany poprzeczne, które są ścianami wypełniającymi i akustycznymi. W związku z tym, każdy z tych budynków jest samodzielną konstrukcją. Ponadto, każdy z budynków posiada oddzielne wejście z klatką schodową, ma nadany numer administracyjny, ma oddzielną konstrukcję budowlaną, co powoduje, że są to oddzielne domy jednorodzinne. Skarżący zarzucił, że organy obu instancji zaniechały dokładnego wyjaśnienia tej kwestii. Podkreślił, że linia podziału budynku nie może odbiegać od linii podziału działki. Zgodnie bowiem z zasadą superficies solo cedit budynki trwale z gruntem związane oraz ich części są częściami składowymi gruntu. W tej sytuacji, organy obu instancji błędnie przyjęły, że budynek nr "[...]"nie stanowi konstrukcyjnej całości, tj. odrębnego segmentu i nie może być traktowany jako samodzielny segment w zabudowie szeregowej. Skarżący podniósł ponadto, że zgodnie z art. 48 k.c. budynki należą do części składowych gruntu, wobec czego dzielą los prawny nieruchomości gruntowej, stosownie zaś do art. 47 k.c., część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, dwie graniczące z sobą działki gruntu, należące do tego samego właściciela, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste, stanowią zatem dwie odrębne nieruchomości gruntowe w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. Uwzględniając powyższe, skarżący stwierdził, że budynek objęty przedmiotem postępowania, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane, stanowi samodzielny budynek jednorodzinny wolnostojący. Skarżący zarzucił ponadto, że zaskarżona decyzja narusza: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż sposób oceny materiału dowodowego dokonany przez organy obu instancji nie spełnia wymogów stawianych przez powołane przepisy K.p.a. Dodał, że nie uzasadniono twierdzenia, że budynek o nr "[...]"stanowi część domu jednorodzinnego, a nie samodzielny budynek, czym naruszono art. 9 i art. 11 K.p.a., a postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, gdyż kwestionowane decyzje są sprzeczne z uprzednim stanowiskiem organu pierwszej instancji, nadającym odrębne numery porządkowe dla obu budynków, czym naruszono art. 8 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji Wojewoda W. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że złożony w dniu 18 marca 2014 r. wniosek skarżącego o pozwolenie na budowę, dotyczący przebudowy budynku posadowionego na działce nr "[...]" nie może zostać uwzględniony, gdyż dotyczy tylko części budynku jednorodzinnego, nie stanowiącego konstrukcyjnie odrębnego segmentu, a nie samodzielnego budynku. Wykluczyło to możliwość uwzględnienia tego wniosku, biorąc pod uwagę definicję budynku jednorodzinnego zawartą w Prawie budowlanym, ponieważ na działce powstałby dom o trzech lokalach, czyli budynek wielorodzinny. Wyodrębnienie dodatkowego lokalu w segmencie byłoby sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, która dotyczy całej działki "[...]". Ocena organu drugiej instancji jest jednak przedwczesna, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie ustalono jednoznacznie i precyzyjnie, a także nie uzasadniono w żaden sposób, czy dokonany decyzją Prezydenta O. z dnia 24 stycznia 2013 r., podział zabudowanej działki nr "[...]"na działki: nr "[...]", skutkował również podziałem budynku, posadowionego na będącej przedmiotem podziału działce nr "[...]", czy też - pomimo podziału działki - budynek nadal prawnie stanowi jeden budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów prawa. Tymczasem zaś, tylko prawidłowe i jednoznaczne rozstrzygnięcie kwestii, czy sporny budynek stanowi jeden, czy też dwa samodzielne pod względem konstrukcyjnym i prawnym obiekty budowlane, może być podstawą prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego. Ustalenia te rzutują bowiem bezpośrednio na dalsze postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy. Z treści uzasadnień kwestionowanych decyzji można wywnioskować, że za przesądzające o rozstrzygnięciach, organy obu instancji uznały istnienie wspólnej ściany wewnętrznej, a także treść decyzji z dnia 4 października 2006 r., ustalającej warunki zabudowy dla pierwotnej działki nr "[...]", którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego o dwóch lokalach w zabudowie szeregowej. Organ pierwszej instancji uznał również za istotną w sprawie zgodność zamierzenia z przepisami techniczno-budowlanymi, której brak w przedmiotowej sprawie - w ocenie organu - uniemożliwił zastosowanie etapu wydania postanowienia z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2014 r., poz. 1409 z późn. zm.). Oceniając powyższe, należy zauważyć, że organy pominęły, iż decyzja zatwierdzająca podział działki nr "[...]"z dnia 24 stycznia 2013 r. została wydana na podstawie art. 95 pkt 7 i art. 93 ust. 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 95 pkt 7 ustawy – niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W myśl natomiast art. 93 ust. 3b, jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Prezydent O. zatwierdzając podział działki nr "[...]"uznał, że spełnione zostały powyższe warunki. Dodać należy, że w uzasadnieniu tej decyzji powołał się na przedłożoną w tym postępowaniu opinię mgr. inż. J.S., w której podano, że posadowiony na tej działce budynek mieszkalny może zostać podzielony na dwa odrębne budynki mieszkalne, gdyż spełnia wymogi zawarte w § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Granica dzieląca ten budynek przebiega po ścianie konstrukcyjnej, posadowionej w części środkowej budynku, trwale oddzielając części budynku od przyziemia do przekrycia dachu, wyraźnie dzielącej budynek na dwa odrębnie wykorzystywane części, z których każda posiada własne wejścia zewnętrzne od strony frontowej budynku, niezależne klatki schodowe oraz przyłącza: wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektroenergetyczne i gazowe. Prezydent O., w decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r., którą odmówił wydania pozwolenia na budowę, stwierdził jednak, że decyzja zatwierdzająca podział działki nr "[...]"nie skutkowała podziałem posadowionego na niej budynku. Ocenę tę podzielił organ odwoławczy. Należy zauważyć, że zajmując odmienne stanowisko, organy nie ustosunkowały się w zasadzie do argumentacji faktycznej i prawnej, zawartej w uzasadnieniu decyzji podziałowej. Podkreślenia też wymaga, że organy obu instancji przyjmując, że z uwagi na istniejącą ścianę wewnętrzną spornego budynku, nie może on stanowić dwóch samodzielnych budynków, nie powołały się na jakikolwiek dowód, np. opinię uprawnionej osoby (biegłego z dziedziny budownictwa), konkretne parametry techniczne, wynikające z dokonanych oględzin lub z dokumentów itp. Ponadto, podnieść należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy dotyczących podziału działki nr "[...]", aktu notarialnego z dnia 11 grudnia 2013 r., Rep. "[...]", wynika, że Gmina O. ustanowiła odpłatną i na czas nieokreślony służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr 230/4 na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr "[...]", dla której prowadzona jest księga wieczysta "[...]"i każdoczesnych właścicieli działki nr "[...]", dla której prowadzona jest księga wieczysta Kw nr "[...]". Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r., poz. 707 z późn. zm.), dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione. Organy nie ustaliły, czy w księgach wieczystych ujawniony został wpis dotyczący spornego budynku i jaką ma treść, co mogłoby pomóc w rozstrzygnięciu kwestii, czy jest to jeden, czy też dwa odrębne budynki. Organy obu instancji uzasadniły swoje stanowisko, powołując się m.in. na treść decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 4 października 2006 r., ustalającej warunki zabudowy dla działki nr "[...]", na ustalenia której powołał się Prezydent O., wydając w dniu 5 marca 2007 r. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w zabudowie szeregowej na działce nr "[...]". Organy nie uwzględniły jednakże, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z treści cytowanego przepisu wynika, że inwestor może wystąpić, po wybudowaniu obiektu budowlanego, ponownie o ustalenie warunków zabudowy dla danej działki, jeżeli planowany sposób wykorzystywania tej nieruchomości obliguje do ponownego ustalenia warunków zabudowy z uwagi np. na zamiar zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, albo zamiar wykonania robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym, bezpodstawne w sprawie jest powoływanie się na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku organów obu instancji, w rozpoznawanej sprawie brak jest jednoznacznych ustaleń pozwalających na rozstrzygnięcie zasadniczej dla sprawy kwestii, co narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jak już wyżej podniesiono, jedynie prawidłowe i jednoznaczne ustalenie, znajdujące swoje uzasadnienie faktyczne i prawne, czy przedmiotem wniosku skarżącego jest odrębny budynek jednorodzinny, czy też jego część, będzie stanowić podstawę do podjęcia przez organ administracji prawidłowych działań w trybie art. 35 Prawa budowlanego, z uwzględnieniem wszystkich postanowień tego artykułu, a także treści § 210 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i ewentualnie również art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji uwzględni powyższe rozważania Sądu i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy.