II SA/Ol 656/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2014r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]", wydaną z upoważnienia Burmistrza, na podstawie art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, odmawiającą przyznania odwołującemu się prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną K. S. Organ I instancji stwierdził, że na małżonku nie ciąży obowiązek alimentacyjny, nie jest on tym samym osobą uprawnioną do tego świadczenia. Organ II instancji w motywach rozstrzygnięcia wskazał na negatywną przesłankę z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, podnosząc, że niepełnosprawność K. S. powstała 4 lipca 2006r. Stwierdził, że brak po stronie odwołującego się uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego umożliwi mu ubieganie się o uzyskanie prawa do zasiłku dla opiekuna pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U z 2014r. poz. 567). W skardze na powyższą decyzję S. S. nie zgodził się z ustaleniem organu odwoławczego, że niepełnosprawność żony powstała dopiero po ukończeniu 18 roku życia. Podał, że żona choruje od dzieciństwa i tak ma ustaloną niepełnosprawność, a nie od dnia 4 lipca 2006r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego podnosząc, iż po rozpatrzeniu skargi - decyzją z dnia "[...]", uwzględniło ją w całości, uchylając decyzję własną z dnia "[...]", nr "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego S. S. w związku ze sprawowaniem opieki nad żoną i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało odwołującemu się świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad żoną. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że literalne odczytywanie art. 17 ust. 1a pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na przyjęciu, że małżonek uzyska prawo do świadczenia tylko, gdy nie ma osób spokrewnionych w I stopniu, nie jest zgodne z konstytucyjną zasadą ochrony małżeństwa i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.