II SA/Ol 659/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" Starosta Powiatu A, powołując się na art. 105 § 1 i art. 104 k.p.a. wydał decyzję znak: "[...]", którą orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez A. Z. statusu osoby bezrobotnej od dnia 30.12.2013r. na jego wniosek, wystosowany na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że na mocy decyzji Starosty A z dnia "[...]" A. Z. utracił status osoby bezrobotnej w dniu 3.12.2013 r., wobec czego umorzono postępowanie w przedmiocie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej na własny wniosek z dniem 30.12.2013 r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy. Nie posiadał on bowiem już statusu osoby bezrobotnej od dnia 3.12.2013r., zatem postępowanie w sprawie wniosku złożonego dniu 30.12.2013 r. stało się bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji A. Z. wniósł w dniu 11.03.2014 r. odwołanie, które przekazano Wojewodzie w dniu 18.03.2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono w szczególności: - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., - istotne dla sprawy naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. w zw. z 12 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a., - błędną i kuriozalną argumentację w zakresie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, - błędy w ustaleniach faktycznych i rażące naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego w badanym przypadku organ I instancji zasadnie uznał, że postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt orzeczenia wobec skarżącego utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 03.12.2013 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Uwzględnienie treści tego orzeczenia prowadzi do wniosku, że skarżący w dacie wniesienia wniosku o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej (30.12.2013 r.) nie legitymował się już statusem bezrobotnego. Podniesiono przy tym, że nie jest możliwe w świetle obowiązującego prawa wydanie odrębnych orzeczeń o utracie statusu osoby bezrobotnej w oparciu o dwie występujące po sobie przesłanki, w tym wypadku niestawiennictwo w terminie oraz wniosek bezrobotnego. Nadto z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie w wynika możliwość wydania w takim przypadku negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku bezrobotnego o pozbawienie go statusu bezrobotnego w oparciu o dyspozycję art. 33 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy, na co zresztą zwrócił uwagę sam skarżący. Niezasadne byłoby w tej sytuacji wydanie negatywnego rozstrzygnięcia o wniosku strony, jak sugeruje skarżący, bowiem sprowadzałoby się to w istocie do wydania decyzji o odmowie utraty statusu bezrobotnego na wniosek zainteresowanego, z tej przyczyny, że statusu tego już nie ma, gdyż utracił go wcześniej z innego powodu. Ustawodawca zaś nie przewidział nawet takiego rozstrzygnięcia, ponieważ w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nadał staroście kompetencje do wydawania decyzji jedynie o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego. Zapis ten koresponduje z dyspozycją art. 33 ust. 4 ww. ustawy, wskazującego że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego w wypadku wystąpienia wymienionych kolejno okoliczności. Przepis ten może implikować zatem jedynie orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego. Skargę na ww. decyzję wywiódł A. Z., wnosząc o uchylenie w całości skarżonej decyzji organu odwoławczego i ją poprzedzającej ze stwierdzeniem ich nieważności lub rażącego naruszenia prawa. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono, że decyzja ta oraz decyzja organu I instancji jest dotknięta nieważnością z mocy prawa, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. z powodu jej wydania przez tego samego pracownika organu odwoławczego, który wydał uprzednio decyzję z dnia "[...]", znak "[...]" oraz tego samego pracownika PUP, który wydał decyzję z dnia "[...]" w sprawie utraty statusu bezrobotnego z dniem 03.12.2013 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa. Jego zdaniem nie jest to obojętne dla sprawy, skoro oba organy w uzasadnieniu swoich decyzji wprost powołują się na wydane wcześniej decyzje i uwzględniają ich treść w swojej argumentacji. Skarżący uznał, że obie decyzje wydane zostały przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do regulacji art. 24 k.p.a. Ponadto zarzucono decyzji organu odwoławczego niezgodność z prawem, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2, 5, 7 k.p.a. wskutek naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji nieodpowiadającej prawu, tj. art. 105 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sformułowano też zarzut naruszenia art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie, bez podstaw faktycznych i prawnych. Zarzucono też naruszenie reguł postępowania określonych w art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez nie zebranie całokształtu materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 k.p.a. przez brak faktycznego i zgodnego z dowodami uzasadnienia i niewykazanie faktycznych okoliczności i podstaw wydania decyzji. Ponadto decyzji organu I instancji zrzucono rażące naruszenie prawa, tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania. Wskazano również na istotne dla sprawy naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. w zw. z art.12 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez nie zebranie w sprawie całości dowodów i pominięcie istotnych kwestii oraz materiału dowodowego, a także błędy w ustaleniu stanu faktycznego i tym samym rażące naruszenie art. 80 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na dzień 03.12.2013 r. PUP wyznaczył A. Z. termin obowiązkowego stawiennictwa w urzędzie pracy. Przyjęcie do wiadomości wyznaczonej daty bezrobotny potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 6.08.2013r. w części "D" Karty rejestracyjnej, dotyczącej stawiennictwa w urzędzie pracy. A. Z. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i w ciągu 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wskutek powyższego Starosta Powiatu A, pismem z dnia 11.12.2013r. zawiadomił A. Z. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 03.12.2013 r. A. Z. zgłosił się do PUP w dniu 30.12.2013 r., składając wniosek o wykreślnie go z ewidencji osób bezrobotnych z dniem 30.12.2013r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z tym wnioskiem, pismem z dnia 03.01.2014 r. Starosta Powiatu A zawiadomił A. Z. o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 30.12.2013 r. Starosta Powiatu decyzją z dnia "[...]", wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez A. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 03.12.2013r. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostatecznym rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Natomiast skarżoną na gruncie niniejszej sprawy decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 30 grudnia 2013r. na własny wniosek, wystosowany na mocy art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organów obydwu instancji postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt orzeczenia wobec skarżącego – decyzją z dnia "[...]" - utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 03.12.2013 r., z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Zagadnienie pozbawienia statusu bezrobotnego uregulowane jest w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013r., poz. 674). W przepisie tym wymieniono enumeratywnie szereg przesłanek, których zaistnienie powoduje pozbawienie przez Starostę statusu bezrobotnego. Mowa jest m.in. o przesłance nie stawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (pkt 4). Z kolei w pkt 6 uregulowano kwestię pozbawienia statusu bezrobotnego na skutek wniosku samego bezrobotnego. W ocenie Sądu w opisanym stanie faktycznym rozstrzygnięcia organów w rozpatrywanej sprawie są jak najbardziej zasadne i zgodne z przepisami prawa. Skoro bowiem organ już raz orzekł decyzją ostateczną o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego to w żadnym wypadku nie mógł tego uczynić po raz drugi opierając się na innej przesłance. W tej sytuacji zatem prawidłowo orzeczono o umorzeniu postępowania administracyjnego wskutek jego bezprzedmiotowości. Zwrócić należy uwagę na to, że przywołane przesłanki wynikające z art. 33 ust. 4 mają charakter rozłączny, a zaistnienie każdej z nich odrębnie powoduje bezwzględnie obowiązujący skutek w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego. Taki też skutek, jak już wskazano, zaistniał wobec skarżącego. Dlatego też dalsze prowadzenie kolejnego postępowania w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego skarżącego w sytuacji gdy został on już pozbawiony tego statusu, byłoby bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jest wyjątkowo jasny. Zarzuty zaś strony skarżącej mają charakter ogólnikowy i nie wnoszą nic do jej istoty. Za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, a także nieprawidłowego uzasadnienia decyzji organu II instancji. Jak już wspomniano stan sprawy jest tak klarowny i przejrzysty, ze zupełnie nie wiadomo w jakim zakresie organy miałyby jeszcze przeprowadzić postępowanie i co wyjaśnić. Tym bardziej, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte przez skarżącego jego wnioskiem o pozbawienie go statusu bezrobotnego. W takim zaś postępowaniu trudno mówić o jakimkolwiek postępowaniu wyjaśniającym. Bezzasadny jest również zarzut strony wskazujący, że obydwie decyzje zapadłe na gruncie niniejszej sprawy dotknięte są nieważnością z mocy prawa, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a., z powodu jej wydania przez tego samego pracownika organu odwoławczego, który wydał uprzednio decyzję z dnia "[...]" oraz tego samego pracownika PUP, który wydał decyzję z dnia "[...]" w sprawie utraty statusu bezrobotnego z dniem 03.12.2013 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa. Przede wszystkim trzeba podnieść, że wyżej wymienione przez stronę skarżącą decyzje wydane zostały przez właściwe organy, a nie wskazane osoby. Nie może być więc mowy o jakimkolwiek naruszeniu przepisów o właściwości powodującym nieważność tych rozstrzygnięć. Przywołane osoby działały jedynie z upoważnienia organów co wyraźnie odnotowano na tych decyzjach. To zaś, że upoważniono je do wydania rozstrzygnięć w dwóch postępowaniach dotyczących strony skarżącej nie ma żadnego znaczenia i przede wszystkim nie stanowi żadnej z wymienionych przepisami przesłanek wyłączenia. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną należało oddalić.