II SA/Ol 66/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. C. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adw. E. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu "[...]" w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej rozstrzygnęło utrzymać w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania w całości. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: Wnioskiem z dnia 23 września 2008r. J. S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o udzielenie pomocy. W trakcie aktualizacji wywiadu, dotyczącego osób lub rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej w dniu 2 października 2008r. ustalono, że wnioskodawca m.in. oczekuje pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału oraz leków i tego rodzaju ustalenia zainteresowany podpisał. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji przyznał J. S. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w wysokości 850,00 zł, a w tym: na dofinansowanie do zakupu opału, w wys. 400,00 zł, na dofinansowanie do zakupu leków, w wys. 150,00 zł (świadczenie na miesiąc październik); na dofinansowanie do zakupu leków, w wys. 150,00 zł (świadczenie na miesiąc listopad); na dofinansowanie do zakupu leków, w wys. 150,00 zł (świadczenie na miesiąc grudzień). W dniu 28 października 2008r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej J. S. wniósł odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z pracy Urzędników Publicznych MOPS-u jak i z wydanej decyzji. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Stosownie do art. 39 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Organ wskazał, iż z akt sprawy, a w tym z aktualizacji wywiadu dotyczącego osób lub rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, która przeprowadzona została w dniu 2 października 2008r. wynika, że J. S. (lat 59) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną E. S. (lat 52). Rodzina zajmuje mieszkanie socjalne, które obejmuje 1 pokój + kuchnię przerobioną z komórki, wc znajduje się na korytarzu, ogrzewanie piecowe, brak łazienki. Zainteresowany ma orzeczoną III grupę inwalidzką z prawem do świadczeń z ZUS, które otrzymuje w wys. 513,65 zł. Ustalono, że wnioskodawca jest po przebytym zawale serca, leczy się na chorobę niedokrwienną serca, cukrzycę t. 2 leczoną insuliną, odnotowano stan po operacji kręgosłupa lędźwiowego (1985r.). Odnośnie E. S. odnotowano, że nie pracuje i nie jest zarejestrowana w Miejskim Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna. Podano też, że dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku z tytułu otrzymywanej renty stanowił kwotę 513,65 zł, czyli na osobę wynosił 256,82 zł, natomiast kryterium dochodowe - według art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej — stanowi kwotę 702 zł. Z powyższego wynika, że w omawianej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 8 i art. 38 ustawy o pomocy społecznej (kryterium dochodowe, długotrwała choroba, niepełnosprawność), dlatego też pomoc w formie zasiłku celowego, której dotyczył m.in. wniosek, została rodzinie J. S. udzielona. Odnosząc się do odwołania J. S. Kolegium stwierdziło, iż nie jest ono zasadne. W ocenie organu odwoławczego należy mieć na względzie i to, że zasiłek celowy ma charakter uznaniowy. Wynika to ze sformułowania przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co oznacza, że zasiłek celowy "może" być przyznany, a nie "musi". Uznanie administracyjne jest uwarunkowane z jednej strony wielkością środków finansowych, jaka przekazana została organowi pomocy społecznej na realizację zadań własnych z pomocy społecznej oraz z drugiej, ilością ubiegających się osób uprawnionych do korzystania z tej pomocy. Potwierdzić należy, że przyznanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy w ramach, których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Do takich potrzeb należy pomoc przeznaczona na zakup leków, a w rozpatrywanym okresie również na zakup opału i dlatego została rodzinie zainteresowanego udzielona. Organ II instancji wskazał, że za utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji przemawia również i to, że rodzina J. S. objęta jest pomocą ze środków pomocy społecznej od kilku lat. I tak w 2007r. udzielono wsparcia rodzinie na łączną kwotę 11.163,53 zł, a od stycznia do grudnia 2008r. łączna pomoc rodzinie udzielona została na kwotę 11.414,36 zł. Z tych względów organ odwoławczy uznał, że decyzja będąca przedmiotem odwołania mieści się w granicach prawem przewidzianego uznania administracyjnego i dlatego orzekł, jak w rozstrzygnięciu. Skargę na wymienioną decyzję Kolegium wniósł J. S.. W jego ocenie zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. Konstytucji RP oraz ustawy o pomocy społecznej. Skarżący podniósł także, iż decyzja narusza przepisy Europejskiej konwencji praw człowieka i podstawowych wolności oraz Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Skarżący odnosząc się do art. 39 ustawy o pomocy społecznej w zakresie w jakim przewiduje on uznanie administracyjne w przyznaniu świadczeń przewidzianych tym artykułem w związku z czym w ocenie organu zasiłek ten może, ale nie musi być przyznany" wskazał, iż taka interpretacja tego przepisu jest hańbą dla prawników RP. Skarżący podniósł, iż członkowie Kolegium orzekając w jego sprawie profanują i bezczeszczą orzecznictwo Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego. Argumentował, że podane przez organ I instancji wyliczenie dochodu, które są powtarzane przez organ odwoławczy są fikcją. Wskazał, iż nie otrzymuje żadnych środków czystości, mieszka w warunkach niegodnych Państwa w dwudziestym pierwszym wieku, opisał także swój ciężki stan zdrowia. Następnie skarżący opisał - jego zdaniem - złe zarządzanie przez MOPS środkami pieniężnymi przeznaczonymi dla ludzi biednych, kwestionując opłaty za kursy, szkolenia i przedszkola takich dzieci jak jego wnuk D. S.. Skarżący podniósł, iż jego żona nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy ponieważ nie uznaje Państwa Polskiego, ze względu, iż jego przedstawiciele pozbawili rodzinę skarżącego możliwości godnego życia i godności ludzkiej. Wskazał także, iż Sejm przyjął, iż kwota potrzebna do przeżycia w 2007r. wynosi 872 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Następnie skarżący pismem z dnia 11 marca 2009r. wniósł o dołączenie do akt niniejszej sprawy całości dokumentacji dowodowej spraw akt sądowych o sygnaturach "[...]" i "[...]" Dodatkowo pismem z dnia 12 marca 2009r. skarżący podważył wyliczenia wysokości pomocy jaką otrzymał w 2007 i 2008r. z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zażądał także dokumentów wskazanych w piśmie organu I instancji z 5 listopada 2008r. przekazującym jego odwołanie do Kolegium, a w szczególności przelewów jakimi pomoc ta została przekazana na konto skarżącego lub podmiotów w tym piśmie wymienionych. Wyjaśnił, iż organ I instancji przekazał do Sądu jedynie wygodne dla siebie dokumenty, ukrywając prośby skarżącego o pomoc. Do Sądu nie zostały także przekazane wszystkie decyzje podjęte przez organ w zakresie wniosków składanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy orzekając na podstawie akt sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa). Z uwagi na treść art. 134 § 1 ppsa, zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, Sąd w niniejszym postępowaniu nie mógł oceniać legalności decyzji wydanych w innych postępowaniach dotyczących skarżącego, czy też generalnie działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w odniesieniu do skarżącego, czy też innych osób. Granice sprawy zostały bowiem zakreślone przez zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję administracyjną wydaną przez Kolegium, którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 850zł. Jeżeli skarżący uważa, że niektóre decyzje w innych sprawach nie zostały przekazane do Sądu lub też organ nie rozpoznał wszystkich jego wniosków może przedsięwziąć w tym celu odpowiednie kroki prawne. Odnosząc się do legalności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Kolegium z dnia "[...]" wskazać należy, iż decyzja ta nie narusza prawa, w związku z powyższym Sąd zobowiązany był oddalić w sprawie wniesioną skargę. Decyzją tą przyznano zasiłek celowy w wysokości 850zł na dofinansowanie opału i leków rozstrzygając wniosek skarżącego z 23 września 2008r., uzupełniony jego oczekiwaniami otrzymania pomocy finansowej zgłoszonymi w aktualizacji wywiadu z dnia 2 października 2008r. Równocześnie inną decyzją organu I instancji z dnia "[...]"odmówiono skarżącemu przyznania zasiłku celowego na pozostałe potrzeby jakie zgłaszał skarżący we wniosku z dnia 23 września 2009r. i aktualizacji wywiadu z 2 października 2009r., tj. zakup odzieży, opłat czynszowych, energii elektrycznej i gazu, posiłku w miesiącu październiku 2008r. Wcześniejszą decyzją z "[...]" (również podjętą na skutek wymienionego wniosku) organ I instancji z kolei przyznał skarżącemu świadczenie w formie zasiłku celowego na zakup leków w kwocie 140, 51zł. Decyzje te były przedmiotem kontroli w odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych (sygn. "[...]"). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008r. Nr 115, poz. 728) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego rodziny, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 ustawy. W sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący kwalifikuje się do objęcia go świadczeniami z pomocy społecznej, spełnia bowiem kryterium dochodowe, ponadto dotknięty jest długotrwałą chorobą i niepełnosprawnością. Stosownie jednak do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Zamieszczenie w niniejszym przepisie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, podejmowana jest na podstawie uznania administracyjnego. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sama określa. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Skoro więc decyzja o przyznaniu zasiłku celowego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania jej tego świadczenia lub jego rozmiar będzie różny od tego, który strona określiła we wniosku. Zarówno wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Wskazał na to również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 25 stycznia 2008r. (sygn. akt l OSK 624/2007,) orzekł, iż: "sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej". Jednakże decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego nie może też być rozstrzygnięciem dowolnym. Ustawa o pomocy społecznej daje wskazówki, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i art. 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Skarżący w niniejszej sprawie odnosząc się do uznania administracyjnego zdaje się zauważać tylko jeden aspekt tegoż uznania. Skarżący zauważa, że świadczenie może, choć nie musi być przyznane. Skarżący jednak traci w pola widzenia okoliczność, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności organu w przyznawaniu świadczeń z pomocy społecznej. Mianowicie organ rozpoznając wniosek osoby ubiegającej się o pomoc (która spełnia wymogi do jej przyznania) ma obowiązek wyjaśnić jakimi środkami dysponował na cele pomocy społecznej, ilu było potrzebujących, według jakich kryteriów kierował się przyznając potrzebującym świadczenia z pomocy społecznej, jaka była średnia wysokość zasiłku. Skarżący musi zdać sobie sprawę, że nie jest on jedynym potrzebującym wsparcia ze środków pomocy społecznej na terenie Olsztyna, że oprócz niego jest jeszcze wielu potrzebujących znajdujących się w równie trudnej lub wręcz gorszej sytuacji finansowej, a organ dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi na pomoc społeczną, których wysokość często nie zależy od organu. Wpływu na wysokość tychże środków nie ma także sąd administracyjny rozpoznający skargi z zakresu pomocy społecznej. Okoliczności tej nie zmieni fakt kierowania różnego rodzaju obelg pod adresem osób rozpoznających sprawy skarżącego. Organ dysponujący ograniczoną pulą środków na zadania związane z pomocą społeczną musi mieć na uwadze fakt, że zwiększając, czy też przyznając pomoc jednej z osób potrzebujących musi tę pomoc zmniejszyć lub wręcz odmówić pomocy innej osobie potrzebującej. W sprawie niniejszej, co wynika z akt administracyjnych organ I instancji w miesiącu złożenia wniosku na pomoc w naturze i zasiłki celowe dysponował kwotą 312.294zł, pomocą objęto 1087 osób, średnia zasiłku wynosiła 287zł. Natomiast w miesiącu rozpatrywania wniosku organ pomocy społecznej na zasiłki celowe rozdysponował kwotę 344,326,86zł. Pomocą objęto 1158 środowisk, średnia zasiłku wyniosła z kolei 297,34zł. Proste zestawienie świadczenia przyznanego zaskarżoną decyzją skarżącemu, tj. 850 zł w porównaniu ze średnią wysokością zasiłku celowego, która w miesiącu wrześniu i październiku wynosiła poniżej trzystu złotych wskazuje, iż decyzji organu I instancji nie można uznać za podjętą z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Wprawdzie do wypłaty w miesiącu październiku skarżący otrzymał jedynie zasiłek w kwocie 550zł przyznany decyzją organu I instancji, niemniej jednak świadczenie to i tak przewyższyło średnią zasiłku, a jak wynika z akt administracyjnych nie było to jedyne świadczenie jakie skarżący otrzymał w tym miesiącu, gdyż w październiku skarżący otrzymał jeszcze trzy decyzje, którymi przyznano różne zasiłki, tj. pomoc w zakresie dożywiania - 300zł; na pokrycie kosztów leków i leczenia - 141,51zł; zasiłek okresowy 188,35zł. Z kolei pozostałe świadczenia przyznane decyzją organu I instancji z 3 października 2008r. na miesiące listopad i grudzień (zasiłki celowe w kwocie po 150zł), są wprawdzie niższe od podanych wyżej kwot średnich zasiłku celowego w miesiącach wrześniu i październiku 2008r., niemniej jednak w miesiącu listopadzie i grudniu skarżący otrzymał innymi decyzjami kwoty świadczeń z pomocy społecznej (w tym zasiłków celowych), które znaczenie przewyższają podane wyżej kwoty średnich zasiłków. Akta administracyjne wskazują ponadto, iż przyznając świadczenia z pomocy społecznej organ w pierwszej kolejności pomoc tą kieruje do osób nie dysponujących żadnym dochodem, rodzin wielodzietnych i opiekującym się dziećmi niepełnosprawnymi. Rodzina skarżącego dysponowała własnym dochodem w kwocie 513,65zł. Słusznie w piśmie z 5 listopada 2008r. przekazującym odwołanie skarżącego do Kolegium organ I instancji podnosi, iż podstawowym środkiem utrzymania każdej rodziny winno być podjęcie pracy zarobkowej. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, by żona skarżącego posiadała przeciwwskazania do podjęcia pracy zarobkowej. Fakt, iż jak podaje skarżący jego żona nie chce zarejestrować się w urzędzie pracy nie może zmienić oceny sytuacji, że rodzina skarżącego nie próbuje wykorzystać wszystkich możliwych środków celem poprawienia swojej trudnej sytuacji materialnej, a pamiętać należy również o tym, że pomoc społeczna ma wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a nie utrzymywać osoby korzystające z pomocy społecznej. Odnosząc się do argumentów skarżącego kwestionujących wysokości świadczeń przyznanych mu przez organ I instancji w 2007 i 2008r. wskazać należy, iż nie mogły one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd celem uzupełnienia akt administracyjnych zażądał decyzji jakimi przyznano skarżącemu świadczenia w 2008r. W ocenie składu orzekającego, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia wysokość świadczeń jakie skarżącego otrzymał w 2007r., skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja przyznająca świadczenia w czwartym kwartale 2008r. Natomiast z akt administracyjnych dotyczących pomocy w 2008r. wynika, iż skarżący w różnej formie pomoc tę otrzymał w wysokości 13.714,45zł. Przy czym część świadczeń została przekazana bezpośrednio podmiotom z których usług skarżący korzysta, np. apteka ARNIKA lub zakład energetyczny. Organ I instancji udokumentował ten fakt przesłaniem do Sądu decyzji, którymi świadczenia przyznano oraz przelewów, którymi je przekazano skarżącemu lub podmiotom świadczącym usługi na jego rzecz. W ocenie Sądu tym bardziej bezzasadne było żądanie dokumentacji odnoszącej się do przyznania skarżącemu świadczeń za 2007r., wysokość których kwestionuje skarżący, skoro zarzuty skarżącego nie potwierdziły się co do zawyżenia przez organ wysokości świadczeń z pomocy społecznej przyznanych mu w 2008r. Średnia roczna wysokość świadczeń znaczenie przekracza średnią świadczeń w miesiącu wrześniu i październiku 2008r. jaka była podana przez organ I instancji przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Dlatego też brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu, że pomoc jaką skarżący otrzymuje jest niewspółmiernie wyższa niż kwoty pomocy przyznawane dla przeciętnej rodziny. Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie mogła również przemawiać okoliczność podniesiona na rozprawie, że w okresach wcześniejszych skarżący, jak to określono otrzymywał pełne świadczenia, a teraz otrzymuje je w części. Organ rozpoznając bowiem wniosek strony o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej bierze pod uwagę dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub miesiąca złożenia wniosku oraz stan faktyczny z daty rozpoznawania wniosku, który ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sytuacja z jaką ma do czynienia organ I instancji, jeżeli chodzi o posiadane środki, ilość potrzebujących, czy kryteria rozdziału pomocy może zaś się zmieniać w ciągu określonego przedziału czasu. To zaś może oznaczać, że pomimo faktu, iż dana osoba wcześniej otrzymywała pomoc w pełnej wysokości, w kolejnych okresach czasu może otrzymać niższą pomoc, o ile zmienią się okoliczności jej przyznawania. W sprawie jednak nie wynika, by skarżący był pomijany przez organ pomocy społecznej we wspieraniu jego trudnej sytuacji życiowej. W przedmiotowej sprawie decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o wysokości przyznanego świadczenia decydowały nie tylko sytuacja życiowa skarżącego, lecz także możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. Zatem zarzuty dotyczące przyznania zbyt niskiej kwoty na zaspokojenie potrzeb żywnościowych są bezzasadne, gdyż spełnianie kryteriów ustawowych przez osobę zainteresowaną nie oznacza obowiązku przyznania jej tego świadczenia we wnioskowanej wysokości. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie wyszły poza zakres uznania administracyjnego. Akta administracyjne wskazują, że wspierają one rodzinę skarżącego w ramach posiadanych środków i możliwości. Nie oznacza to jednak, że mają obowiązek przyznawania skarżącemu pomocy w każdym przypadku i w wysokości ściśle przez niego określonej. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił