II SA/Ol 660/19

Dnia 17 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor (dalej jako: Dyrektor lub organ), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako: k.p.a.), w związku z art. 169 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r. poz. 1948 z późn. zm.), dalej jako P.w.k.a.s., po rozpoznaniu wniosku M. J. (dalej jako: strona lub skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej złożonej propozycji w przedmiocie warunków pełnienia służby z dnia "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uposażenia zasadniczego i ustalił wysokość uposażenia zasadniczego według mnożnika 2,380 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z dnia "[...]" Dyrektor, zgodnie z art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., złożył stronie pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby w służbie Celno-Skarbowej. W dniu 9 czerwca 2017 r., funkcjonariusz złożył oświadczenie o przyjęciu propozycji służby. W dniu 19 czerwca 2017r., do organu wpłynął wniosek funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy, z zarzutem niewłaściwej wysokości proponowanego uposażenia zasadniczego oraz ustalenia stanowiska służbowego niezgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i przebiegiem służby. W związku z tym, funkcjonariuszka wniosła o uchylenie złożonej propozycji w części dotyczącej stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego oraz o ponowne określenie stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego, z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby, tj. stanowiska "[...]" z uposażeniem zasadniczym określonym co najmniej mnożnikiem 2,614 kwoty bazowej. Decyzją z dnia "[...]", Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia "[...]". Na skutek skargi, wniesionej przez funkcjonariuszkę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/OI 740/17, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ nie podał konkretnych przesłanek, jakimi się kierował, a także nie uzasadnił, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., obiektywnych przyczyn, z powodu których zmienił te elementy stosunku służbowego, w tym przede wszystkim przyczyn obniżenia skarżącej uposażenia zasadniczego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia "[...]" Dyrektor utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...], określającą nowe warunki pełnienia służby. W ocenie organu, przedkładając propozycję służby, wziął on pod uwagę zarówno potrzeby pracodawcy, zadania ustawowe, jak również kwalifikacje i doświadczenie odwołującej się. W wyniku skargi, złożonej przez funkcjonariuszkę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 567/18, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że organ nie zastosował się w pełni do oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 14 listopada 2017 r. Organ powinien uzasadnić wybór stanowiska służbowego dla skarżącej, a w toku ponownego rozpoznawania sprawy powinien również odnieść się do uwagi skarżącej zgłoszonej na rozprawie, że obecnemu stanowisku odpowiada poprzednio zajmowane stanowisko naczelnika Wydziału. Organ wciąż nie przeprowadził wnikliwej oceny posiadanych przez skarżącą kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, nabytego w latach poprzednich, pod kątem ich wpływu na propozycję w zakresie stanowiska służbowego, a w konsekwencji również wysokości uposażenia zasadniczego. Wobec możliwości gradacji wysokości mnożnika w granicach określonych w rozporządzeniu, przyjęcie jego określonej wysokości, w szczególności gdy przyjmuje się poziom wartości minimalnej, wymaga szczegółowego wyjaśnienia i uzasadnienia. W toku ponownego postępowania, organ uwzględnił wnioski dowodowe strony dotyczące przeprowadzenia dowodów ze zanonimizowanego wykazu wynagrodzeń i uposażeń pracowników oraz funkcjonariuszy przed przyjęciem propozycji służby oraz tych zawartych w propozycji oraz z dokumentów finansowych przedstawiających plan finansowy uposażeń funkcjonariuszy na dzień 1 stycznia 2017 r. i 28 lutego 2017 r. oraz zmiany tego planu od do 1 marca 2017 r., jak również wykonanie tego planu za 2017 r. Organ odmówił zaś przeprowadzenia dowodów z zeznań wnioskowanych świadków i analizy porównawczej posiadanych przez stronę kwalifikacji i doświadczenia do kwalifikacji i doświadczenia funkcjonariuszy, którym zaproponowano stanowiska eksperta i starszego eksperta. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uposażenia zasadniczego i ustalił uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,380 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej. Organ przedstawił stan faktyczny sprawy wraz z przebiegiem służby skarżącej, zajmowanymi stanowiskami i informacjami na temat prowadzenia przez skarżącą szkoleń na kursach w okresie pełnienia służby. Wskazano, że skarżąca jest trenerem wewnętrznym Krajowej Administracji Skarbowej i posiada niezbędne rekomendacje do prowadzenia szkoleń z zakresu ordynacji podatkowej oraz postępowania celnego. Organ stwierdził, że nie może zostać uwzględnione żądanie strony, dotyczące określenia stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz ustalenia uposażenia zasadniczego na poziomie 2,721. Dyrektor wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy P.w.k.a.s., organ mógł ukształtować stanowisko służbowe i uposażenie skarżącej odmiennie, także w sposób mniej korzystny dla pracownika, z uwzględnieniem jednak kwalifikacji, przebiegu dotychczasowej służby i dotychczasowego miejsca zamieszkania. Organ wskazał, że poprzednie wynagrodzenie funkcjonariuszki wynikało z zajmowanego przez nią stanowiska Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia. Organ nie neguje wysokich kwalifikacji funkcjonariuszki, ale osoby wchodzące w skład Wydziału Kadr i Szkolenia otrzymały propozycje pracy na podstawie umowy o pracę, w tym również dotychczasowi funkcjonariusze. Skarżąca świadomie zrezygnowała z pracy w tym Wydziale w celu zachowania uprawnień funkcjonariusza. Organ, uwzględniając wniosek funkcjonariuszki oraz mając na uwadze jej kwalifikacje oraz dotychczasowy przebieg służby i miejsce zamieszkania, złożył propozycję pełnienia służby na stanowisku eksperta w Pierwszym Dziale Postępowania Celnego Stanowisko to należy do stanowisk eksperckich. W tej komórce organizacyjnej żaden z funkcjonariuszy nie zajmuje stanowiska starszego eksperta. Na 12 osób stanowisko eksperta zajmuje tylko dwóch funkcjonariuszy, w tym skarżąca. Jest więc ono porównywalne z innymi stanowiskami w Pierwszym Wydziale. Złożona skarżącej propozycja służby jest adekwatna do rodzaju zadań, jakie zostały powierzone do wykonywania oraz nadanych uprawnień, odpowiedzialności i wydanych upoważnień. Propozycja uwzględnia również posiadane kwalifikacje, doświadczenie i przebieg dotychczasowej służby. Otrzymywane przez skarżącą wcześniej wynagrodzenie wynikało z pełnionej przez nią funkcji, związanej z bezpośrednim nadzorem nad realizacją zadań całej komórki i odpowiedzialnością za pracę 16 osób. Dlatego też nieuzasadnione było utrzymanie wynagrodzenia na takim samym poziomie w sytuacji, gdy zakres zadań, obowiązków i uprawnień jest zdecydowanie mniejszy. Niezasadnym byłoby też określenie stanowiska na poziomie starszego eksperta, gdyż zakres zadań oraz odpowiedzialności jest porównywalny z zadaniami, jakie wykonują pozostali funkcjonariusze w komórce. Do otrzymania znacznie wyższego wynagrodzenia nie uprawnia także fakt posiadania odznaczeń, czy figurowania na liście wykładowców. Organ nie zgodził się też ze stanowiskiem skarżącej obniżenia wynagrodzenia według zasady wynagrodzeń do poziomu "[...]", wskazując, że są funkcjonariusze, których wynagrodzenie przekracza kwotę "[...]", a na stanowiskach kierowniczych – "[...]". Organ podkreślił, że uznał za niecelowej żądanie analizy stanowisk oraz przebiegu służby wskazanych funkcjonariuszy ze względu na indywidualny charakter przedkładanych propozycji służby poszczególnym funkcjonariuszom. W ocenie organu, złożona skarżącej propozycja służby jest adekwatna do zajmowanego stanowiska i rodzaju wykonywanych zadań i odpowiedzialności. Określając wysokość mnożnika wzięto zaś pod uwagę jego relację do rodzaju i charakteru pełnionej służby oraz ilości i rodzaju wykonywanych obowiązków służbowych. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora z dnia "[...]", skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 października 2018r., sygn. akt II SA/Ol 567/18 to jest: a) niewykazanie w zaskarżonej decyzji, że organ w sposób obiektywny dokonał oceny dotychczasowej służby oraz posiadanych kwalifikacji, co skutkowało brakiem uzasadnienia dla pogorszenia warunków służby, a tym samym, naruszeniem art. 2, art. 7, art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s. oraz art. 7 in fine k.p.a.; b) nieprzeprowadzenie wnikliwej oceny posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, a w szczególności nieuwzględnienie, że: - działalność szkoleniowa i posiadane upoważnienia świadczą co do zasady o wysokim poziomie wiedzy i jej aktualności, - fakt, że żaden z funkcjonariuszy w Wydziale nie zajmuje stanowiska starszego eksperta nie powinien mieć wpływu na stanowisko skarżącej, - w przypadku różnicy kwalifikacji i doświadczenia osób zajmujących to samo stanowisko możliwa jest gradacja ich wynagrodzenia w ramach widełek mnożnika kwoty bazowej, - wysokość mnożnika na stanowisku eksperta i kierownika wydziału wskazuje, że zakres odpowiedzialności, obowiązków i uprawnień na stanowisku eksperta nie jest zdecydowanie mniejszy niż na stanowisku kierownika, - okoliczność, że od podwyższenia wynagrodzenia do poziomu 2,721 doszło w czasie pełnienia służby na stanowisku Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia nie uzasadnia obniżenia wynagrodzenia; 2. uchybienie przepisom postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, b) niewłaściwą ocenę materiału dowodowego skutkującą wadliwym ustaleniem, że wykazany przez skarżącą nienaganny przebieg służby, wysokie kwalifikacje i kompetencje nie są wystarczające do pozostawienia uposażenia i stanowiska na dotychczasowym poziomie i ustalenia stanowiska starszego eksperta, c) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, a w szczególności obowiązków: zgodnego z prawem i sprawiedliwego prowadzenia postępowań oraz rozstrzygania spraw, wyjaśniania spraw w sposób wyczerpujący, rozstrzygania wątpliwości na korzyść uczestników oraz zapewnienia przewidywalności i spójności działań organów administracji publicznej, d) niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji z jakich przyczyn ustalono uposażenie zasadnicze według mnożnika kwoty bazowej w wysokości 2,380, podczas, gdy mnożnik kwoty bazowej mieści się w widełkach 2,321 do 2,721, e) nieustalenie i nieodniesienie się do wszystkich przesłanek i faktów istotnych dla sprawy, oraz pominięcie niektórych twierdzeń, a w szczególności dotyczących: - stosowania limitu "[...]"- potwierdzenie wysokich kwalifikacji i umiejętności skarżącej przez rekomendowanie jej kandydatury na trenera i egzaminatora, - przyznawania w 2017 r. podwyżek przy jednoczesnym obniżeniu wynagrodzenia z powodu braku środków finansowych; 3. naruszenie art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., przez ustalenie w propozycji nowych warunków pełnienia służby bez uwzględnienia posiadanych przez skarżącą kwalifikacji i przebiegu służby oraz zastosowanie innych pozaustawowych kryteriów do ustalenia stanowiska służbowego i wysokości uposażenia zasadniczego przez dostosowanie do innych funkcjonariuszy z komórki oraz uśrednienie uposażenia do poziomu "[...]". Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie stanowiska starszego eksperta oraz przywrócenie uposażenia zasadniczego w wysokości, którą posiadała skarżąca przed wręczeniem propozycji służby, tj. do mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 2.721., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała stanowisko, że nie kwalifikacje i przebieg służby miały wpływ na nowe warunki służby, ale decydowała zasada "[...]", czyli górny limit wynagrodzeń dla funkcjonariuszy w tej kwocie. Dyrektor bez przeprowadzenia postępowania dowodowego uznał, że skarżąca nie posiada aktualnej wiedzy, a w konsekwencji obniżył uposażenie. Wskazała, że prowadziła szkolenia systematycznie od 1998 r. dla różnych grup odbiorców o różnym zakresie tematycznym, a ich poziom oceniany był wysoko. Przyjęcie przez organ obniżenia uposażenia jest nieprawidłowe ze względu na zmianę zadań, obowiązków i uprawnień i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Jest także sprzeczne z oceną, zawartą w wyroku z dnia 30 października 2018 r. Nieprawidłowe jest też stanowisko organu, że uposażenie funkcjonariusza nie może być wyższe, niż uposażenie kierującego jednostką. Dyrektor nie przedstawił jasnych i przekonujących argumentów, że istnieje uzasadnienie dla obniżenia uposażenia skarżącej i zastosował niedopuszczalną zasadę uśredniania uposażeń. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz.2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, przedmiotową sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z dniem 1 marca 2017r., weszła w życie ustawa P.w.k.a.s. oraz ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Zgodnie z art. 165 ust. 3 P.w.k.a.s., pracownicy zatrudnieni w izbach celnych i urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych, stali się z dniem wejścia w życie ustawy, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej funkcjonariuszami, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby. Zgodnie z art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składał odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przy czym, art. 169 ust. 1 i 2 P.w.k.a.s. stanowi, że funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego i zachowuje on ciągłość służby. Oceniając przedmiotową sprawę, należy w pierwszej kolejności wskazać, że wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 740/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora z "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia przez skarżącą służby. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor wydał w dniu "[...]" decyzję w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby, którą ponownie uchylił tut. Sąd w Olsztynie wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 567/18. Z uwagi na postanowienia art. 153 p.p.s.a., niewątpliwe Dyrektor - ponownie rozpatrując sprawę ustalenia warunków służby skarżącej - był związany oceną prawną zawartą w wyroku z dnia 30 października 2018r. Sąd wskazał, że organ nie rozwinął dostatecznie stanowiska organu, że zakres zadań, odpowiedzialności i uprawnień na stanowisku eksperta służby celnej jest zdecydowanie mniejszy, niż na stanowisku wcześniej zajmowanym przez skarżącą. Podniósł, że wobec możliwości gradacji mnożnika w granicach określonych w rozporządzeniu, przyjęcie jego określonej wysokości, szczególnie zaś, gdy przyjmuje się poziom wartości minimalnej, wymaga szczegółowego uzasadnienia i wyjaśnienia. Wskazał też na konieczność szczególnego uzasadnienia wysokości uposażenia i propozycji określonego stanowiska dla skarżącej z uwzględnieniem jej kwalifikacji i doświadczenia zawodowego. Sąd podkreślił też, że propozycja służby ma charakter indywidualny, a zatem to indywidualne cechy konkretnego funkcjonariusza powinny mieć wpływ na kształt złożonej mu propozycji. Dokonując kontroli decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, skład orzekający uznał, że organ zastosował się zarówno do regulacji wynikającej z art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., jak i do oceny prawnej, wynikającej w wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydanych w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że propozycja określająca nowe warunki pełnienia służby ma charakter indywidualny i dlatego musi uwzględniać cechy indywidualne funkcjonariusza, które przesądzić powinny o wyborze odpowiedniego stanowiska, a także powinna uwzględniać posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. Podkreślić jednak należy, że z regulacji zawartych w przepisach P.w.k.a.s. wynika, że organy administracji Celno-Skarbowej, składając propozycję pełnienia służby i ustalając nowe jej warunki, wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza, z uwzględnieniem postanowień art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., tj.: posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania. Z mocy art. 169 ust. 4 P.w.k.a.s., propozycja pełnienia służby stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. Zatem propozycja pełnienia służby ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to oczywiście dowolności organu w tym zakresie. We wcześniejszych wyrokach zapadłych w niniejszej sprawie Sąd wskazał na konieczność prawidłowego zastosowania postanowień art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s. Należy podnieść, że przy ocenie decyzji uznaniowej kontroli Sądu podlega wyłącznie to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Obowiązkiem Sądu jest zatem dokonanie oceny, czy organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, co przede wszystkim polega na sprawdzeniu tego, czy organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404-405). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca zachowała dotychczasowy stopień służbowy. Natomiast spór między stronami dotyczy kwestii zaproponowanego jej stanowiska służbowego - eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz ustalonego mnożnika kwoty bazowej. Do momentu wejścia w życie przepisów wprowadzających reformę służb celnych i skarbowych, skarżąca zajmowała stanowisko służbowe nadkomisarza celnego, zatrudnionego na stanowisku Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia. W ocenie Sądu, ponownie rozpoznając sprawę, organ w sposób szczegółowy wyjaśnił, w jaki sposób dokonał indywidualnej oceny doświadczenia zawodowego i kwalifikacji skarżącej. W uzasadnieniu decyzji wskazano szczegółowo przebieg służby skarżącej, zajmowane stanowiska służbowe oraz zakres obowiązków. Wyjaśniono przy tym, że zachowanie dotychczasowego stanowiska nie było możliwie. Wskazano, że funkcjonariuszka, z uwagi na posiadane kwalifikacje i doświadczenie oraz ostatnie miejsca zamieszkania, miała otrzymać propozycję pracy na czas nieokreślony w Wydziale Kadr i Szkolenia, piastując funkcję kierowniczą. Mając jednak na uwadze fakt, iż nastąpiłaby zmiana statusu strony z funkcjonariusza na pracownika korpusu służby cywilnej, strona zwróciła się o wyznaczenie miejsca wykonywania obowiązków służbowych w komórce dochodzeniowo- śledczej (pismo skarżącej z dnia 10 kwietnia 2017 r.). Oznaczało to świadomą rezygnację ze stanowiska kierownika komórki Kadr na rzecz zachowania statusu funkcjonariusza służby Celno-Skarbowej. Organ - biorąc pod uwagę kwalifikacje i doświadczenie skarżącej - uznał za zasadne pozostawienie jej w służbie celnej, a nie zaproponowanie umowy o pracę. W związku z tym, złożono propozycję służby, wskazując stanowisko służbowe na stanowisku eksperta Służby Celno-Skarbowej w Pierwszym Dziale Postępowania Celnego. Jednocześnie organ wyjaśnił, z jakich powodów nie mógł zaproponować jej stanowiska służbowego starszego eksperta celnego, odnosząc to zarówno do zadań powierzonych skarżącej, jak i do analizy propozycji składanych innym funkcjonariuszom. Wskazał, że jest to stanowisko eksperckie, które jest wysokim stanowiskiem służbowym w hierarchii stanowisk niekierowniczych. Organ wskazał, że w komórce organizacyjnej, w której jest zatrudniona skarżąca, żaden z funkcjonariuszy nie zajmuje stanowiska starszego eksperta, a na 12 funkcjonariuszy, tylko dwóch zajmuje stanowisko eksperta, w tym skarżąca. Jest więc ono na porównywalnym poziomie z innymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę z służbę w Pierwszym Dziale Postępowania Celnego. Również propozycja organu w zakresie uposażenia, uwzględniająca stopień służbowy, stanowisko służbowe oraz staż pracy, pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Zaproponowane skarżącej uposażenie zasadnicze według mnożnika 2.380 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, zgodne jest z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 446). Należy wskazać, że mnożnik ten został podwyższony w stosunku do pierwotnej propozycji – 2,380 z 2,321. Organ wyjaśnił przy tym szczegółowo, co wziął pod uwagę przy ustaleniu przedmiotowego mnożnika. Wskazał też, że poprzednie wynagrodzenie wynikało z faktu pełnienia przez skarżącą funkcji kierowniczej, związanej z bezpośrednim nadzorem nad realizacją zadań całej komórki organizacyjnej i odpowiedzialnością za pracę 16 osób. Tym samym, niezasadne było utrzymywanie wynagrodzenia na takim samym poziomie, jaki miała strona pełniąc funkcję Naczelnika Wydziału. Wynagrodzenie musi bowiem być tak ustalone, aby odpowiadało rodzajowi pracy i kwalifikacjom niezbędnym do jej wykonywania. Organ odniósł się też szczegółowo do zarzutów skarżącej, dotyczących zasady 6.000 zł, wskazując, że są funkcjonariusze na stanowiskach niekierowniczych, których wynagrodzenie jest wyższe, niż 6.000 zł. W ocenie Sądu, wszystkie powyższe okoliczności wskazują, że złożona propozycja w zakresie wysokości uposażenia uwzględnia kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącej. Słuszne jest także stanowisko organu, że brak jest podstaw do uwzględniania okoliczności, które miały miejsce już po złożeniu jej propozycji. Zatem, nie ma żadnego znaczenia w sprawie fakt pełnienia obecnie funkcji wykładowcy i prowadzenia szkoleń. Sam fakt posiadania wysokich kwalifikacji nie oznacza też, że skarżąca musi otrzymać żądane wynagrodzenie. Jak słusznie zresztą zauważył organ, podnoszenie kwalifikacji jest obowiązkiem każdego funkcjonariusza. Dyrektor nie może też określić wynagrodzenia nieadekwatnie do wykonywanych obowiązków i ich zakresu. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut skarżącej, że wadliwie nie otrzymała ona stanowiska starszego eksperta. Organ szeroko uzasadnił fakt pozostawienia skarżącej na stanowisku eksperta służby celnej. Zaproponowano stopień służbowy nadkomisarza, zgodnie z postanowieniami art. 169 ust. 1 P.w.k.a.s. Jest to wysoki stopień służbowy, odzwierciedlający przebieg kariery zawodowej i tylko 19 funkcjonariuszy, oprócz strony, posiada taki stopień. Ponadto, wskazać należy, że w wyroku z dnia 30 października 2018 r., Sąd stwierdził, że propozycja ma charakter indywidualny, a zatem cechy konkretnego funkcjonariusza powinny mieć wpływ na kształt złożonej mu propozycji. Stąd też organ zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z analizy porównawczej kwalifikacji i doświadczenia zawodowego strony i innych funkcjonariuszy. Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, że nieprawidłowe jest stanowisko Dyrektora, iż uposażenie funkcjonariusza nie może być wyższe, niż uposażenie kierującego komórką. Kierujący komórką ponosi odpowiedzialność nie tylko za swoje działania, ale również za pracę i sposób wykonywania zadań przez powierzonych pracowników. Trudno więc, aby jego wynagrodzenie, ze względu choćby na większy zakres odpowiedzialności, było niższe niż podległego pracownika. Takiego wniosku nie można wyprowadzać z ustalenia w przepisach najniższego wynagrodzenia kierownika działu i eksperta na jednakowym poziomie. Jest to jedynie określenie najniższego mnożnika. Najwyższe mnożniki są natomiast zróżnicowane. Ich ustalona dla funkcjonariusza wysokość zależy zaś od wielu konkretnych czynników. Odnosząc się do zarzutów, dotyczących naruszenia przepisów podstępowania, wskazać należy, że w ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany przez organ jest wszechstronny i pozwala na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się także do wszystkich wniosków dowodowych skarżącej, w tym wyjaśnił z jakich powodów niektórych wniosków nie uwzględnił. W ocenie Sądu, wyjaśnienia te nie budzą wątpliwości. Przy czym, wskazać należy, że propozycja składana jest funkcjonariuszowi w oparciu o akta osobowe. W związku z tym, żądania dotyczące innych dokumentów, niewchodzących w skład tych akt, nie znajdują uzasadnienia. Przy czym, skarżącej należy wyjaśnić, że nawet gdyby się okazało, że zaproponowane jej uposażenie nie przekroczyło określonego pułapu, to wcale nie oznacza, że złożona jej propozycja nie miała charakteru indywidualnego. Ponadto, skoro organ składał propozycję nie tylko skarżącej, ale wszystkim funkcjonariuszom, których zamierzał pozostawić w służbie, to w ocenie Sądu miał uprawnienie do ważenia tych propozycji w odniesieniu do pozostałych funkcjonariuszy, tak aby nie doszło do rażących dysproporcji. Zaskarżona decyzja zawiera także szczegółowe uzasadnienie w kwestii zaproponowanego stanowiska służbowego i zaproponowanego mnożnika kwoty bazowej. Organ wskazał okoliczności faktyczne uznane za istotne w sprawie oraz powołano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Przy czym, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko w przypadku, gdy mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy, a co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Stwierdzić ponadto należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji tylko pod kątem jej zgodności z prawem. Sąd nie może zatem uwzględniać innych kryteriów, w tym kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.