II SA/Ol 663/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na czynność Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu polegającej na ustawieniu znaku zakazu wjazdu pojazdów przekraczających określoną masę całkowitą postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) zł. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu [...], działający z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Komunikacji Starosta Powiatowego w D., zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu polegający na ustawieniu znaku B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 t" na ulicy [...] dr Nr [...] i ul. [...] dr Nr [...] w L. Wskazano, że podstawę do działania organu stanowił art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729). Pismem z dnia 7 maja 2013 r. (nadanym w UP w dniu 22 maja 2013 r.) T.K. wezwał Starostę, działając na podstawie art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu projektu stałej organizacji ruchu polegającej na ustawieniu znaku B-18 zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 t na ulicy [...] dr Nr [...] i ul. [...] dr Nr [...] w L. Wskazał, że obecna organizacja ruchu uniemożliwia mu prowadzenie przedsiębiorstwa i korzystanie z nieruchomości przy ul. [...] w L. zgodnie z przeznaczeniem. Od 1994 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A, przy czym w 2009 r. została wydana przez Starostę decyzja o pozwoleniu na rozbudowę pawilonu handlowego, jak również przystosowana została posesja do przyjmowania środków transportu o masie powyżej 10 t. Obecne ograniczenie dopuszczalnego tonażu pojazdów znacząco wpływa na ograniczenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W odpowiedzi na to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Starosta, w piśmie z dnia 28 maja 2013 r., wskazał, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu na ul. [...] i ul. [...] w L. Wyjaśnił, że dokonana czynność zatwierdzenia nowej organizacji ruchu została wprowadzona na wniosek Burmistrza, który jest zarządcą dróg gminnych i w przypadku wprowadzenia ograniczeń, jak w obecnej sytuacji, przedstawia Staroście projekt organizacji ruchu na drogach gminnych. Strona winna zatem w pierwszej kolejności wystąpić do Burmistrza ze swoimi wnioskami dotyczącymi organizacji ruchu. W dniu 28 czerwca 2013 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) T.K. wniósł za pośrednictwem Starosty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na czynność materialno-techniczną Starosty, który w dniu [...], zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu polegający na ustawieniu znaku B-18 zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 t na ulicę [...] dr Nr [...] i ul. [...] dr Nr [...] w L. Zarzucił podjętej czynności naruszenie art. 7, 8, 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek do ustawienia wskazanego znaku drogowego, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności brak wzięcia pod uwagę faktu, że poza budynkiem skarżącego przy ww. ulicach znajdują się także inne budynki, brak pogłębiania zaufania do organów państwa poprzez zatwierdzenie organizacji ruchu, która uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej, błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim przyjęto, że powierzchnia przedmiotowej drogi nie jest przystosowana do przenoszenia obciążeń powyżej 10 ton. Podkreślił, że czynność z dnia [...] jest efektem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...],. którą stwierdziło nieważność decyzji Starosty z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu wskazanych dróg, w której podkreślono, że takie zatwierdzenie organizacji ruchu nie ma charakteru sprawy indywidualnej i nie wydaje się w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Przed wprowadzeniem nowej organizacji ruchu prowadzenie przedsiębiorstwa przez skarżącego odbywało się bez zakłóceń, obecnie zaś, gdy cięższe pojazdy nie mogą dojeżdżać do jego posesji ma duże trudności z osiągnięciem poprzednich wyników finansowych. Wskazał, że dla sprawy winno mieć znaczenie, że na jego posesji nie doszło do zmiany sposobu użytkowania funkcjonującej i legalnie wzniesionej zabudowy. W 2009 r. uzyskał pozwolenie na rozbudowę pawilonu handlowego oraz dostosowanie posesji do przyjmowania środków transportu powyżej 10 ton poprzez utwardzenie terenu, zatem obecne ograniczenie dopuszczalności dojazdu takich pojazdów ogranicza i uniemożliwia prowadzenie właściwej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Starosta, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu obszernie przedstawiono przebieg postępowania w tej sprawie wskazując, że przedmiotowa skarga została złożona z naruszeniem art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w których skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. W niniejszej sprawie skarżący o podjętej czynności Starosty z dnia [...] dowiedział się z pisma Starosty noszącego taką datę, które jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zostało doręczone w dniu 27 marca 2013 r. Od tej daty strona skarżąca posiadała wiedzę o podjętej czynności dotyczącej zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu na ul. [...] i ul. [...] w L. i winna w terminie 14 dni od tej daty wystąpić ze stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast z wezwaniem takim wystąpiła dopiero w dniu 22 maja 2013 r., bowiem pismo strony z dnia 7 maja 2013 r. wzywające do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane w placówce pocztowej dopiero w tej dacie, czyli z naruszenie wskazanego w art. 52 § 3 powołanej ustawy terminu, który upłynął w dniu 10 kwietnia 2013 r. Z ostrożności procesowej podano, że skarga w przypadku braku podzielenia wywodów co do podstaw jej odrzucenia podlega oddaleniu z uwagi na okoliczność, że zarzuty strony skarżącej zawarte w skardze są niezasadne, bowiem jak wynika z korespondencji strony prowadzonej z Burmistrzem nie została ona pozbawiona możliwości dojazdu do swojej posesji cięższymi pojazdami niż o masie całkowitej do 10 ton, gdyż taki dojazd został zachowany lecz inną drogą nieutwardzoną prowadzącą ul. [...] w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Na wstępie należy wyjaśnić, że będąca przedmiotem skargi w tej sprawie czynność Starosty polegająca na zatwierdzeniu projektu stałej organizacji ruchu wydana na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm) w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729) nie jest aktem organu samorządu powiatowego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 5 ani pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. lecz stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa. Ma on charakter generalny i konkretnym, dotyczący uprawnień i obowiązków każdego uczestnika ruchu drogowego wynikających z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 736/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1768/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 108/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tak ustalony charakter prawny zaskarżonej w niniejszej sprawie czynności zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu determinuje tryb i termin jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa., wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art.52 § 3 ustawy ppsa. Takie wezwanie winno być wniesione, jak wynika z brzemienia tego przepisu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Analizując akta niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko Starosty, że o fakcie podjęcia czynności w zakresie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu na ul. [...] i [...] w L. polegającej na zakazie wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 t poprzez ustawienie znaku B-18, skarżący dowiedział się z pisma Starosty z dnia [...], które zostało doręczone stronie w dniu 27 marca 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki - akta adm. sprawy. Skoro w tej dacie strona dowiedziała się o podjętej czynności, to od tej daty rozpoczął bieg czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten upłynął z dniem 10 kwietnia 2013r., zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone pismem z dnia 7 maja 2013 r., które nadano w palcówce pocztowej w dniu 22 maja 2013 r, zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy ppsa. W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, ze skarżący swoją skargę złożył z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy ppsa., czyli w takim terminie od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie, skoro nie budzi wątpliwości, że skarżący z uchybieniem terminu wystąpił z wezwaniem do usunięci naruszenia prawa, co skutkuje stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuceniem skargi. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Na marginesie należy jedynie wyjaśnić, że odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. .