II SA/Ol 669/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2009r. sprawy ze skargi K. K. na czynność Starosty z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) zł. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wnioskiem z dnia "[...]" K. K. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o częściowy zwrot opłaty uiszczonej przez niego za wydanie karty pojazdu "[...]". Pismem z dnia "[...]" Starosta poinformował wnioskodawcę, że nie ma podstaw do zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, ani też nie może wydać decyzji odmawiającej zwrotu, gdyż pobranie opłaty było czynnością materialno - techniczną, a żądanie zwrotu takiej opłaty organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które służy skarga do sądu administracyjnego. Na pismo to K. K. w dniu "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się zwrotu opłaty. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez skarżącego wniesione po upływie 7 lat od uiszczenia opłaty i po upływie 3 lat od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w oparciu o które skarżący formułuje żądanie skargi, co stanowi naruszenie art. 52 § 3 p.p.s.a. Wniosek o ewentualne oddalenie skargi organ uzasadnił faktem nieorzekania przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz.177), które to rozporządzenie stanowiło podstawę pobrania opłaty od skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest czynność organu polegająca na odmowie zwrotu części opłaty za wydaną kartę pojazdu, o której poinformowano skarżącego pismem z dnia "[...]". Zatem kognicja sądu administracyjnego w tej sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednak zgodnie z art. 52 powołanej wyżej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1). Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3). Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Po otrzymaniu przez skarżącego pisma organu odmawiającego zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu nie wezwał on na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, co wynika zarówno z akt administracyjnych, jak i z pisma skarżącego z dnia "[...]", nadesłanego w odpowiedzi na zapytanie sądu dotyczące wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Czynnością, którą podjął było wysłanie skargi w dniu "[...]" bezpośrednio do sądu. Oznacza to, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu art. 52 §3 p.p.s.a., a to z kolei skutkuje niedopuszczalnością skargi i jej odrzuceniem po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Błędny jest pogląd organu, że zaskarżoną czynnością jest pobranie opłaty w "[...]", a pismo skarżącego z dnia "[...]" jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wniesionym po 7 latach od tej czynności. Jak wskazano wyżej zaskarżona czynność to odmowa zwrotu opłaty i do tej czynności należy odnosić wezwanie i termin przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a. Na marginesie jedynie wskazać należy, że gdyby nawet skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (czego jednak nie uczynił), to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż wpis od skargi uiszczony został po upływie ustawowego 7- dniowego terminu od dnia doręczenia wezwania do jego uiszczenia. Wezwanie bowiem doręczono skarżącemu w dniu "[...]", a wpis uiszczony został w dniu "[...]". Uiszczenie wpisu po terminie wywołuje takie same skutki jak nieuiszczenie wpisu w ogóle i skutkuje odrzuceniem skargi, po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną z powodu wniesienia jej bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, z mocy art. 58 § 1pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I. postanowienia . O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.