II SA/Ol 68/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Burmistrz Miasta decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" orzekł o wymeldowaniu G. Z. z pobytu stałego w A, ul. "[...]". W uzasadnieniu organ stwierdził, że B. P. współwłaścicielka budynku przy ul. "[...]" w A wniosła o wymeldowanie z pobytu stałego G. Z., podając, że od dnia 16 czerwca 2006 r. nie zamieszkuje ona pod tym adresem, ponadto zameldowana jest na pobyt czasowy powyżej dwóch miesięcy w lokalu przy ul. "[...]" w A. Burmistrz wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym zameldowanie nie rodzi żadnych praw do lokalu, jest potwierdzeniem faktycznego pobytu w lokalu i służy wyłącznie celom ewidencyjnym. W sprawie spełniony został warunek uzasadniający wymeldowanie, określony w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993). Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. Z. i T. Z. Zaprzeczyli w nim, jakoby T. Z. sprzedał M. i B. P. nieruchomość położoną w A przy ul. "[...]". Podali, że w Sądzie Okręgowym zawisła sprawa o uchylenie skutków prawnych oświadczenia woli i o wydanie nieruchomości i przywrócenie praw własności do tej nieruchomości. Wskazali, że lokal mieszkalny opuścili 16 czerwca 2006 r. na skutek czynności komornika i Policji. Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym organ rozstrzygając o wymeldowaniu musi ocenić czy strona, której dotyczy postępowanie, trwale i dobrowolnie opuściła lokal. Podał, że z treści aktu notarialnego sprzedaży wynika, iż T. Z. sprzedał swoją nieruchomość B. i M. P., otrzymał zapłatę oraz zobowiązał się do wydania tej nieruchomości do dnia 1 września 2004 r. Ponadto Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym umorzył postępowanie egzekucyjne o eksmisję w związku z opuszczeniem i opróżnieniem pomieszczeń przy ul. "[...]" w A. Wobec powyższego ustalono, że odwołująca się opuściła miejsce stałego zameldowania i dalsze jej zameldowanie stanowiłoby tzw. "fikcję meldunkową". Wojewoda zauważył ponadto, że w obecnym stanie prawnym meldunek jest rejestracją miejsca faktycznego pobytu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jest potwierdzeniem faktycznego pobytu w lokalu. W złożonej skardze G. Z. zakwestionowała legalność działań R. P., które doprowadziły do sprzedaży przez T. Z. jego domu. Wskazała ponadto, że przed Sądem Okręgowym toczy się postępowanie "o cofnięcie aktu notarialnego, którym posługują się M. P. i jej matka B. P.". Powyższe, w ocenie skarżącej, stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia sprawy przez sąd powszechny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu argumenty powołane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 powołanej ustawy. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. W skardze nie podniesiono żadnych argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego bądź procedury administracyjnej. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1043 z późn. zm.) wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zameldowaniu lub wymeldowaniu się stosownie do zmiany miejsca pobytu stałego lub czasowego. Dokonanie czynności meldunkowej bez oświadczenia woli (zgłoszenia) osoby, na której ciąży ten obowiązek, może nastąpić tylko w sytuacjach określonych ustawą. Taką możliwość wymeldowania na wniosek osoby trzeciej, mającej w tym interes prawny (strony), albo z urzędu, przewiduje przepis art. 15 ust. 2 tej ustawy. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że G. Z. opuściła w dniu 16 czerwca 2006r. lokal mieszkalny położony w A przy ul. "[...]", w którym była zameldowana na pobyt stały i nie wymeldowała się. Ustalono bowiem, że aktem notarialnym z dnia "[...]", Repertorium "[...]" T. Z. sprzedał B. P. i M. P. m.in. budynek mieszkalny położony w A przy ul. "[...]" oraz zobowiązał się wydać tę nieruchomość w terminie do dnia 1 września 2004 r. Postanowieniem z dnia "[...]", sygn. akt "[...]" Sąd Rejonowy nadał klauzulę wykonalności paragrafowi czwartemu powyższego aktu notarialnego, na mocy którego T. Z. zobowiązany był wydać wierzycielom sprzedaną nieruchomość. Na podstawie tego postanowienia przeprowadzona została egzekucja przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, który w dniu "[...]" wykonał eksmisję skarżącej z powyższego lokalu. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r., sygn. akt "[...]" umorzył postępowanie w sprawie w związku z opuszczeniem i opróżnieniem pomieszczeń przy w ul. "[...]" w A na skutek czynności egzekucyjnych. Powyższe jest równoznaczne z ustaniem pobytu skarżącej w tym lokalu. Prawidłowo zatem organy administracji przyjęły, że w świetle ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, została spełniona przesłanka wymeldowania określona w cytowanym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych. Podkreślenia wymaga, że fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego (gdy zaniechano realizacji obowiązku wymeldowania się) jest jedynym warunkiem niezbędnym do orzeczenia o wymeldowaniu. Przepis art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy nie wiąże bowiem wymeldowania z prawem do lokalu. Z mocy art. 9 ust. 2a powołanej ustawy zameldowanie w lokalu służy bowiem wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Realizacja obowiązku meldunkowego służy zatem tylko zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, polegającej na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób, jak też służy ochronie interesów samych zainteresowanych, umożliwiając ich odnalezienie. Wywody skargi zmierzające do wykazania bezprawności pozbawienia skarżącej prawa do przebywania w lokalu położonym przy ul. "[...]" w A pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Kwestia uprawnień do zamieszkiwania w danym lokalu nie jest bowiem rozstrzygana w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obowiązku meldunkowego, lecz przed sądem powszechnym. Ponadto, jeżeli uznać, że w obecnym stanie prawnym zachowują aktualność orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, gdy opuszczenie to jest dobrowolne i ma charakter trwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1784/99, LEX 49415, z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX 80643), to równocześnie w orzeczeniach tych wykluczono dobrowolność opuszczenia tylko ze względu na bezprawne działania osób trzecich. Natomiast w niniejszej sprawie nie wykazano, aby sytuacja taka miała miejsce. Sąd zauważył ponadto, że Burmistrz w decyzji z dnia "[...]" przywołał przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 sierpnia 2006 r. Błąd ten jednak został dostrzeżony przez organ odwoławczy, rozpatrujący zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego ponownie merytorycznie sprawę co do jej istoty, który zacytował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo treść tego przepisu. Powyższe nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało by wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Odnosząc się natomiast do wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie uchylenia skutków prawnych oświadczenia woli Sąd stwierdza, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej w przedmiocie wymeldowania. W postępowaniu tym nie bada się bowiem stosunków własnościowych, gdyż nie mają one wpływu na zameldowanie (wymeldowanie). W sprawie nie wystąpiły zatem okoliczności, które obligowałyby Sąd do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zachodzą również przesłanki przewidziane w art. 124 § 1 i art. 125 § 1 pkt 2-4 tej ustawy.