II SA/Ol 684/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adama Matuszak (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego - wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" wyłączył Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" – J. K., od udziału w postępowaniu dotyczącym udzielenia A. R. przydziału środków płatniczych w wysokości 200 zł z przeznaczeniem na dożywianie na miesiąc maj 2010 r. Następnie, pismem z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyznaczenie innego organu właściwego do załatwienia sprawy A. R. wskazując, że A. R. to były małżonek J. K. pełniącej funkcję Kierownika GOPS w "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 25 § 1 i art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), w związku z pismem Wójta Gminy "[...]" o wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku A. R. o przyznanie pomocy na żywność w kwocie 200 zł na miesiąc maj 2010 r., wyznaczyło do załatwienia przedmiotowej sprawy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". W uzasadnieniu wskazało, iż na mocy art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Z kolei art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, a powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (art. 24 § 2 k.p.a.). Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. R. Podniósł, iż na podstawie art. 51 pkt 4 Konstytucji RP domaga się usunięcia stwierdzenia, że "mieszka pod adresem "[...]" co sugeruje J. K., ponieważ służba socjalna w innym miejscu nie chce przeprowadzić z nim wywiadu". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 14 października 2010 r. skarżący podtrzymał skargę, a pełnomocnik organu wskazując, że zakwestionowane postanowienie jest niezaskarżalne, wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 powyższej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, iż przedmiotem skargi mogą być postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, zatem (a contrario) skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie skarga dotyczyła orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia wniosku z zakresu pomocy społecznej. Wskazać należy, że wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało w art. 26 § 2 i 3 k.p.a., który to przepis upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczenia, do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ, w miejsce organu wyłączonego. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić, a zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym zakresie postanowienie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie. Dlatego też na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie. Wskazać jedynie należy, iż takie postanowienie może być kontrolowane jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ wyznaczony do rozpoznania sprawy. Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego, to na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec ja w sentencji.