II SA/Ol 685/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2009r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Rektora z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nieważności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Rektora na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Rektora z dnia "[...]". nr "[...]", utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia "[...]"., którym organ ten odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dziekana Wydziału Ochrony Środowiska i Rybactwa z dnia "[...]". Skarżący zarzucił, iż organ rozpatrzył jego wniosek o zawieszenie postępowania, mimo że wniosek nie został przez niego własnoręcznie podpisany i brak ten nie został uzupełniony. W odpowiedzi na skargę Rektor reprezentowany przez r.pr. E. G. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uznał zasadność zarzutu skargi i postanowieniem z dnia "[...]" r. nr "[...]" stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]" r. nr "[...]" oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia "[...]". Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2009 r. skarżący również wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł i koszty zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 wskazanej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). .