II SA/Ol 694/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi H. S. i U. S.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. "[...]" wystąpiła do Burmistrza P. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia, polegającego na budowie kablowej linii energetycznej SN o długości ok. 17 m oraz słupa elektroenergetycznego na działce nr "[...]" oraz kablowej linii energetycznej nN o długości ok. 17 m wraz ze złączem kablowym i stacji transformatorowej słupowej Sn/nN na działce nr "[...]", położonych w obrębie "[...]". Działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), Burmistrz P. zwrócił się do Starosty P. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej zamierzenia. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Starosta P. uzgodnił przedłożony projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie zadań samorządu powiatu piskiego. Zażalenie na to postanowienie wniosły H.S. i U.S. Zarzuciły, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem inwestora w sprawie, która została zakończona decyzją Burmistrza P. z dnia 19 kwietnia 2012 r. Postępowanie nie było wznowione, a ponadto w Sądzie Okręgowym w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów toczy się postępowanie w przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o ustalenie warunków przyłączenia na podstawie tej decyzji. W tej sytuacji, w ocenie żalących się, postępowanie administracyjne należało umorzyć. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jedną z przesłanek stwierdzenia - na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanej jako K.p.a. - niedopuszczalności zażalenia, jest oczywisty brak legitymacji do wniesienia zażalenia, tzn. brak, który ma charakter obiektywny, a jego ustalenie nie wiąże się z oceną interesu prawnego. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie uważa się za dokonane. Uwzględniając powyższą regulację Kolegium stwierdziło, że zażalenie zostało złożone nie przez inwestora, lecz osoby uznane za stronę postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podniosło, że w obowiązującym stanie prawnym legitymację do wniesienia zażalenia na postanowienie organu współdziałającego posiada wyłącznie inwestor. Z uwagi na oczywisty brak legitymacji do wniesienia zażalenia, organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych. Kolegium wyjaśniło ponadto, że argumenty zażalenia będą mogły być merytorycznie rozpatrzone przy rozpoznawaniu ewentualnego odwołania wniesionego od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W skardze złożonej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, H.S i U.S. zarzuciły naruszenie przepisów: art. art. 1, 7- 10, 12, 28-29, 39-40, 156 § 1 pkt 3 i art. 134 w zw. z art. art. 144,145 154 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. art. 1, 12 140, 305 § 1 i 305 Kodeksu cywilnego. Skarżące wskazały też na zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i sprzeczność istotnych dla sprawy ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wywiodły z treści art. 28 K.p.a., że właścicielowi nieruchomości w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przysługują te same prawa, które służą inwestorowi. Dodały, że przepis ten nie wymienia takich podmiotów, jak "inwestor" czy "uznany za stronę". Zdaniem skarżących, Kolegium winne było ustalić, kto jest właścicielem nieruchomości objętej przedmiotowym wnioskiem. Podniosły, że nie otrzymały postanowienia o wszczęciu postępowania, lecz zawiadomienie, od którego nie mogły wnieść środka zaskarżenia i żądać oddalenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji i umorzenia postępowania. Ponadto stwierdziły, że wydana decyzja będzie dotknięta wadą nieważności przewidzianą w art. 158 § 1 pkt 3 K.p.a., gdyż informowały organ administracji o toczącym się postępowania sądowym i wydanej uprzednio decyzji przez Burmistrza P. Uwzględniając powyższe, wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowień Starosty P. i Burmistrza P. o wszczęciu postępowania i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Kwestionowanym postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżące na postanowienie Starosty P. z dnia 22 kwietnia 2013 r., którym ten organ administracji uzgodnił przedłożony przez Burmistrza P. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji spornej inwestycji celu publicznego w zakresie zadań samorządu powiatu piskiego. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). W ust. 5 zd. pierwsze art. 53 powołanej ustawy przewidziano, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wobec jednoznacznej treści cytowanych wyżej przepisów w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie uzgadniające skutecznie mógł wnieść tylko inwestor, gdyż tylko temu podmiotowi została przyznana możliwość skorzystania z powyższego środka zaskarżenia. Skarżące bezspornie są stronami postępowania głównego, wszczętego wnioskiem inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz okoliczność ta nie powoduje, że są stronami również postępowania wpadkowego, którego przedmiotem jest wyłącznie uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnić bowiem należy, że art. 28 K.p.a. ustanawia ogólną zasadę postępowania administracyjnego, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zasada ta jednak została wyłączona w postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na mocy cytowanego wyżej art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Krąg podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy został ograniczony wyłącznie do inwestora. Tym samym, zażalenie złożone przez skarżące prawidłowo zostało ocenione jako niedopuszczalne, co na podstawie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a., obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność tego zażalenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wymienionych w skardze przepisów Kodeksu cywilnego, stwierdzić należy, że nie mogą one zostać uwzględnione, gdyż nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostałe, podniesione w skardze kwestie, dotyczące kosztów postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji oraz ewentualna nieważność decyzji, również nie wpływają na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, gdyż - stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium omyłkowo powołało przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nie miał zastosowania w sprawie. Starosta P. uzgodnił bowiem projekt decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 tej ustawy i ten przepis miał zastosowanie w sprawie. Zgodnie z treścią cytowanego wyżej art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach wszystkich uzgodnień wskazanych w ust. 4 – a w tym w pkt. 10 - tego artykułu, zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Trzeba jednak wskazać, że istniał więc przepis do podjęcia takiego postanowienia, a powołanie przez organ II instancji art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.