II SA/Ol 699/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie - oddala skargę. Funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości z Referatu Grupy Mobilnej dokonali w dniu 16 października 2006r. kontroli dokumentów pojazdu marki Mercedes, nr rej. "[...]". Podczas kontroli ustalono, że pojazd stanowił własność L. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą x. Kierowcą samochodu był zatrudniony w wymienionym przedsiębiorstwie Z. D.. Z czynności kontroli sporządzony został protokół kontroli nr "[...]" wraz z listą stwierdzonych naruszeń, a także protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka. Kontrolowany zeznał, że jest zatrudniony w x i przewozi płytę MDF oraz frez do regeneracji z firmy x do Iławy oraz, że nie posiada wymaganych dokumentów. W postępowaniu przed organem I instancji pismem z dnia 6 listopada strona przedłożyła oświadczenie i wniosła o odstąpienie od wszczęcia postępowania administracyjnego wobec niej. W treści oświadczenia Z. D. stwierdził, iż dokonywał przewozu o charakterze prywatnym w celu zakupu i odbioru odpadów drewna przeznaczonych na opał, a samochód został mu w tym celu użyczony przez szefa firmy. Naczelnik Urzędu Celnego po zakończeniu postępowania wszczętego w sprawie przejazdu drogowego pojazdu marki Mercedes, nr rej. "[...]", wykonywanego w dniu "[...]" z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" nałożył karę pieniężną w łącznej kwocie 5500 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia jak również wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie. Strona skarżąca złożyła 10 stycznia 2007r. odwołanie od tej decyzji, wnosząc o uchylenie wydanej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn w oparciu, o które odmówiono wiarygodności oświadczeniu Z. D. jak również naruszenie art. 6, 7 i 8 poprzez przeprowadzenie postępowania w niedostatecznym stopniu, zwłaszcza poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]" wstrzymał wykonanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", a decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dyrektor Izby Celnej ocenił, że przewóz drogowy wykonywany przez stronę był przewozem na potrzeby własne i odbywał się z naruszeniem obowiązków i warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca w dniu kontroli realizował przewóz bez wymaganego przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Naruszył też warunki dotyczące dokumentacji pracy kierowcy w zakresie zaświadczenia wystawionego kierowcy potwierdzającego jego zatrudnienie oraz nie uiścił wymaganej przepisem art. 42 ust. 1 ww. ustawy opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Organ oparł swoje stanowisko na wynikach kontroli drogowej zawartych w protokole kontroli oraz w protokole przesłuchania kierowcy, a podstawą wydania decyzji była ocena wszystkich dowodów i obowiązujący w dacie kontroli stan prawny. Zgodnie z art. 10 ust. 1 kpa, stronie postępowania wyznaczono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Strona jednak nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Na decyzję z dnia 6 kwietnia 2007r. strona wniosła skargę, zarzucając jej naruszenie: - art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie i bezpodstawne nałożenie kary na skarżącego w sytuacji gdy do transportu wykonywanego w dniu 16 października w świetle okoliczności sprawy nie mają zastosowania przepisy tej ustawy, - art. 4 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 1 i art. 39 f pkt 2, 39 pkt 6, 87 ust. 1 a i ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary na skarżącego mimo braku zaistnienia przesłanek by uznać, iż wykonywany przez Z. D. w dniu kontroli przewóz był transportem na potrzeby własne, - art. 80 w związku z art. 75 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, - art. 6, 7, 8 ww. ustawy, w szczególności poprzez załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że organ całkowicie bezzasadnie nałożył karę na skarżącego, gdyż transport jaki wykonywał kierowca pojazdem należącym do skarżącego nie ma cech transportu na potrzeby własne w rozumieniu cytowanej ustawy. Stąd też błędnym jest twierdzenie, że kierowca musiał zostać wyposażony przez skarżącego w kartę opłaty drogowej, zaświadczenie o wykonywaniu transportu na potrzeby własne oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Podniósł przy tym, że z protokołu kontroli nie wynika w żaden sposób aby organ ustalił, iż wykonywany w dniu kontroli transport był transportem na potrzebny własne i był wykonywany w zakresie działalności gospodarczej odwołującego się. Wskazał, że dokonujący przewozu zatrudniony jest u odwołującego się na stanowisku palacza a nie kierowcy. Ponadto kontrolowany był pierwszy raz w życiu i nie wiedział co powinien posiadać kierowany przez niego pojazd. Poruszył także kwestię, że przyznanie prymatu dowodowi z protokołu przed innymi dowodami narusza zasadę równych środków dowodowych wyrażoną w art. 75 kpa. Natomiast protokołowi temu brak jest rzetelności i szczegółowości jaką winien mieć stąd też rozstrzygnięcie w oparciu jedynie o ten dowód jest wadliwe. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 czerwca Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia "[...]" oraz wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu ww. decyzji i podkreślił, że oparł swoje stanowisko na wynikach kontroli drogowej zawartych w protokole kontroli. Organ celny nie podzielił również opinii strony skarżącej jakoby postępowanie dowodowe i ocena dowodów były dotknięte wadami rzutującymi na ostateczne rozstrzygnięcie. Organy celne dopuściły dowody wynikające z pośrednich osobowych, pisemnych środków dowodowych tj. oświadczenia kierowcy z dnia 6 listopada 2006r., nie naruszając zasady równej mocy środków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej ustawą p. p. s. a. Kierując się powyższą regułą Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa. Na początku należy zauważyć, że niezarobkowy krajowy przewóz drogowy, a więc przewóz na potrzeby własne w myśl art. 4 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) to "każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych." Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki ww. artykułu. Mieliśmy tu do czynienia z przejazdem po krajowej drodze publicznej pojazdem samochodowym, należącym do L. L., prowadzącego przedsiębiorstwo x. Pojazd prowadzony był przez pracownika wyżej wymienionego przedsiębiorstwa, który przewoził frez do regeneracji i płytę MDF z firmy x do firmy y i nie zmienia w niniejszej sprawie stanu rzeczy fakt, podnoszony przez skarżącego, zatrudniania kierującego pojazdem na stanowisku palacza a nie kierowcy, a także skromna ilość i niewielkie gabaryty przewożonego ładunku. Tym bardziej, że na wskazany wyżej towar wystawiona została specyfikacja wysyłkowa Nr "[...]" z dnia "[...]", podpisana przez magazyniera wyżej wymienionego przedsiębiorstwa. Przewóz ten nie był też oczywiście w żadnej mierze przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Należy nadmienić w tym miejscu, że zgodnie z dyspozycją art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.". Bezspornym jest fakt, iż w przedmiotowej sytuacji kontrolowany kierowca nie posiadał karty opłaty drogowej, a zgodnie z ust. 2 art. 87 ww. ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie dokumenty wymagane przy takim przewozie, określone w art. 87 ust. 1. W katalogu tym ustawodawca umieścił więc m. in. kartę opłaty drogowej. Oznacza to, że dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych w postaci karty opłaty drogowej powinien znajdować się w pojeździe i być okazywany na żądanie uprawnionego organu kontroli. Uiszczenie takiej opłaty ma charakter głęboko sformalizowany. Wynika to z potrzeby zapewnienia przestrzegania tego obowiązku i stworzenia odpowiednich warunków dla skutecznej kontroli jego wypełniania. Stąd też tak daleko posunięty formalizm i rygorystyczne podejście do kwestii udowadniania faktu wniesienia opłaty na podstawie kart opłaty. W załączniku do ustawy o transporcie drogowym przewidziano możliwość uznania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w ramach wykonywanego transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej tylko w sytuacji karty opłaty miesięcznej i rocznej, wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli. W pozostałych przypadkach brak dowodu uiszczenia opłaty drogowej w pojeździe (wypełnionego blankietu karty opłaty) stanowi, iż przewóz taki będzie traktowany jako wykonywany bez uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Kierowca nie posiadał w rozpatrywanej sprawie żadnego dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Tak więc zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym: "Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych", w zależności od rodzaju popełnionego naruszenia. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Zgodnie z pkt 4.1. tego wykazu wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych to naruszenie, za które przewidziano karę w wysokości 3.000 tys. złotych. Organ I instancji postąpił więc jak najbardziej słusznie i zgodnie z przepisami, prawidłowo kwalifikując przewinienie i nakładając odpowiednią oraz zgodną z ustawą karę. Natomiast organ II instancji dokonał właściwej czynności podtrzymując nałożoną sankcję w rozpatrywanej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym: "Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej". W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca nie posiadał wymaganego zaświadczenia. Zostało to potwierdzone protokołem kontroli oraz zeznaniami kierowcy w trakcie tejże kontroli. Skarżący nie spełniał też przesłanek z ust. 2 art. 33 powołanej wcześniej ustawy, zwalniających z uzyskania wspomnianego zaświadczenia. Zgodnie z brzmieniem powołanego ust. 2 art. 33: "Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników; 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego." Skarżący nie korzysta więc z przywileju, który pozwalałby mu zwolnić się z obowiązku posiadania takiego zaświadczenia. Bezspornym jest bowiem, że nie spełnia żadnej z trzech wyżej wymienionych przesłanek. W związku z tym, zgodnie z pkt 1.4, został prawidłowo ukarany przez organ za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia kwotą 2.000 tys. złotych. Przedsiębiorca nie dopełnił także obowiązku wynikającego z art. 87 ust. 1a. wspomnianej ustawy o transporcie drogowym, mówiącego o tym, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6. Przepis ten z kolei mówi, że przewoźnik drogowy obowiązany jest do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Wprawdzie oba wspomniane wyżej przepisy przedmiotowej ustawy zostały zmienione poprzez jej nowelizację i w dniu wydania decyzji przez organ II instancji były już uchylone, jednak nadal należało je stosować. Wynika to z dyspozycji przepisu przejściowego w postaci art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z dnia 19 grudnia 2006r.) w brzmieniu: 1. " Kierowcy, o których mowa w art. 3 ust 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz ustawie, o której mowa w art. 1. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz." Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że kierowca dokonujący transportu drogowego, do którego zalicza się także niezarobkowy krajowy przewóz drogowy, powinien mieć stosowne dokumenty potwierdzające jego zatrudnienie. Przedsiębiorca zatrudniający taką osobę nie jest zwolniony z tego obowiązku aż do uzyskania przez kierowcę stosownego wpisu do prawa jazdy, potwierdzającego odbycie takiego szkolenia. W rozpatrywanej sprawie osoba dokonująca przewozu materiałów nie posiadała takiego wpisu, a niewątpliwie w myśl powołanego już wyżej art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym była kierowcą, o którym mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 tejże ustawy. W związku z tym uchybieniem doszło więc do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wyszczególnionego w wykazie do tej ustawy jako wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy i zagrożonego karą 500 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że i to działanie organu było zgodne z prawem. Nie można w żadnym stopniu zgodzić się ze skarżącym w kwestii naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym, w sytuacji gdy jakoby w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miały zastosowania przepisy tej ustawy, gdyż przejazd nie posiadał cech transportu na potrzeby własne. Jak wspomniano na wstępie przejazd w rozpatrywanej sytuacji bez wątpienia miał charakter niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne). Kierowca poruszał się pojazdem, który był własnością zatrudniającego go przedsiębiorcy i przewoził przedmioty, które również do niego należały. Potwierdza to w sposób bezsporny protokół kontroli pojazdu oraz protokół z przesłuchania kierowcy. Nie zmienia tego też fakt późniejszej próby zmiany zeznań przez kierującego, który oświadczeniem z dnia 6 listopada stwierdził, że przejazd jakiego dokonał miał charakter prywatny, samochód został mu użyczony celem transportu drewna dla potrzeb własnych. On sam zaś jest zatrudniony jako palacz, a nie kierowca. Nawet jeżeli przyjąć w sposób zupełnie teoretyczny taki stan faktyczny i skorygowaną oświadczeniem nową wersję wydarzeń, przedstawionych przez kierowcę, to i tak nie zmieniłoby to faktu, że nadal mielibyśmy do czynienia z niezarobkowym przewozem na potrzeby własne, ponieważ w dalszym ciągu spełnione byłyby przesłanki art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Nie zmieniłoby to sytuacji, że pojazd był prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy, do którego należał samochód, przewożone rzeczy należały do przedsiębiorcy bądź były przez niego sprzedane (drewno na opał), a przewóz rozpoczął się z siedziby przedsiębiorstwa. Zakładając więc nawet odmienny stan faktyczny, według wersji przedstawionej w późniejszym oświadczeniu kierującego kontrolowanym pojazdem, nie zmienia to w żadnej mierze faktu, iż w dalszym ciągu był to przewóz na potrzeby własne. W związku z tym przedsiębiorca zobligowany był do wyposażenia kierowcy w niezbędne i wymagane przepisami prawa dokumenty, takie jak karta opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Ten odmienny przebieg zdarzeń co raz jeszcze podkreślić należy jest tylko i wyłącznie założeniem teoretycznym gdyż organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń, a wniosek taki można wyprowadzić również z twierdzeń zawartych w skardze. To, że pracownik skarżącego "kontrolowany był po raz pierwszy w życiu" przekonuje, że właśnie wówczas to jest podczas składania zeznań powiedział prawdę. Z. D. nie wiedział tego jakie konsekwencje pociąga za sobą naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i powiedział o prawdziwym przebiegu zdarzeń. Dopiero później uzyskana wiedza spowodowała zmianę jego stanowiska czemu organy celne słusznie nie dały wiary. W tej sytuacji sąd nie podziela zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia art. 4 pkt 4 poprzez błędne zakwalifikowanie omawianego przejazdu jako przejazdu na potrzeby własne. Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia art. 80 w związku z art. 75 i 77 k.p.a., oceniając, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej dokonał rzetelnej i prawidłowej oceny jego dowodów. Z analizy akt sprawy wynika, że organ uczynił zadość obowiązkowi zebrania niezbędnych dowodów w celu właściwego rozpoznania sprawy. Już organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w celu sprawdzenia czy stronie skarżącej wydano zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Pismem z dnia 15 listopada 2006r. wpłynęła ze Starostwa Powiatowego informacja zaprzeczająca jakoby wydano takie zaświadczenie na rzecz przedsiębiorcy L. L. Organ II instancji natomiast pismami z dnia 29 stycznia 2007r. i 26 lutego 2007r. zwrócił się do skarżącego o przedłożenie szczegółowych informacji dotyczących przewozu towaru z dnia "[...]" Kolejnym pismem z dnia 16 marca 2007r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do strony skarżącej z informacją o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Tak więc w toku postępowania organ celny zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwił składanie wyjaśnień i wniosków dowodowych. Organ natomiast w myśl zasady swobodnej oceny dowodów, dopuszczając wszystkie dowody w sprawie, dokonał prawidłowej i pełnej oceny całokształtu materiału dowodowego. Istotnym jest w tym miejscu zauważyć, co potwierdza wyrok NSA z dnia 17 maja 1994r., S.A./Lu 1921/23, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zarówno w nauce, jak i praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału drogowego, a organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki. W przedmiotowej sprawie nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ celny zasady swobodnej oceny dowodów. Organ rozpatrzył wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy w ich wzajemnej łączności. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem wybiórczej selekcji materiału dowodowego. Zarzut dowolności wykluczają ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, który został zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Nie jest zasadny także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego. W tym miejscu wymaga rozważenia zagadnienie stosunku między "interesem społecznym" a "słusznym interesem obywatela" oraz tego w jakim znaczeniu używane jest to ostatnie sformułowanie. W orzecznictwie NSA wyrażono trafny pogląd, że w odniesieniu do decyzji uznaniowych "pewną wskazówkę stanowi art. 7 k.p.a., w myśl którego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Interes obywatela winien być przy tym słuszny w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności" (wyrok NSA z dnia 20 maja 1998r., I S.A./Ka 1744/96). W aspekcie art. 7 k.p.a., to jest zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony, należy mieć na względzie, że korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, przez prawo zabroniony, w tym zwłaszcza zagrażający konstytucyjnie chronionym dobrom innych obywateli, zarówno narusza interes społeczny, jak i powoduje, że interes naruszającego nie może być uznany za słuszny (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995r., II S.A. 1835/93, ONSA 1996, nr 1 poz. 36). Zwrócić trzeba przede wszystkim jednak uwagę na to, co dotyczy w decydującym stopniu przedmiotowej sprawy, że w wypadku, gdy przesłanki wydania decyzji administracyjnej są sprecyzowane w przepisach prawa materialnego, przepis art. 7 k.p.a. w ogóle nie wchodzi w rachubę, a zatem bezprzedmiotowe jest wówczas rozważanie znaczenia pojęcia "słuszny interes obywateli". W wyroku NSA z dnia 25 lutego 2002r., II S.A. 3126/00, stwierdzono, że zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażona w art. 7 k.p.a., nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy prawa materialnego wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Bezspornym jest fakt naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a więc określonych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.