II SA/Ol 70/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 200 zł ( słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 czerwca 2017 r., "[...]" , zwróciła się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w "[...]" z wnioskiem o uzgodnienie lokalizacji zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr "[...]" na działkę "[...]". Decyzją z dnia 17 sierpnia 2017 r., wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa "[...]" przez Zastępcę Dyrektora ds. Zarządzania Siecią w Zarządzie Dróg Wojewódzkich w "[...]", odmówiono "[...]" udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr "[...]" klasy technicznej Z na działkę nr "[...]". W uzasadnieniu wskazano, że proponowana przez Spółkę lokalizacja zjazdu jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje, że dostęp do terenu "[...]" ma odbywać z ulic dojazdowych i wewnętrznych. Wskazano, iż działka nr "[...]" przylega do drogi oznaczonej na wyrysie symbolem KDD, która to droga posiada włączenie do drogi wojewódzkiej. Organ cytując § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 124), dalej jako: rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r wskazał, że w przypadku dróg klasy Z, tj. zbiorczych należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Organ odmowę uzgodnienia zjazdu uzasadnił także względami bezpieczeństwa, wskazując, że zjazd w zaproponowanej lokalizacji stanowiłby punkt kolizji w ciągu drogi wojewódzkiej. Zjazd ten spowodowałby konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji ograniczyłby płynność ruchu powodując kolizje drogowe. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka. Zarzuciła naruszenia art. 7 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego polegającego na przyjęciu, że interes społeczny oraz bezpieczeństwo drogowe stoi ponad interesem indywidualnym przedsiębiorcy, nadto naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. i art. 107 K.p.a., poprzez pominięcie podnoszonych argumentów o braku zagrożenia dla ruchu drogowego dla nowego zjazdu oraz okoliczności istnienia zjazdów do innych nieruchomości położonych przy drodze wojewódzkiej nr "[...]". Spółka wskazała, że organ nie zebrał w sposób wnikliwy materiału dowodowego. Powołała wyrok NSA, w którym wyrażono stanowisko, iż zapisy planu miejscowego nie mogą przesądzać o możliwości lokalizacji zjazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" decyzją z dnia 28 listopada 2017 r., na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), dalej jako: ustawa o drogach publicznych, oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257, dalej jako: K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że wprawdzie argumenty organu wskazujące na pogorszenie się bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie zostały poparte należytym materiałem dowodowym, to jednak rację należy przyznać organowi I instancji, że przeciwko wydaniu decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu stoi przepis § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, przy czym ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Z powyższych zapisów wynika, że powołana ustawa o drogach publicznych nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządu drogi zgody na lokalizację zjazdu bądź jej odmowy. Pomocne w tym zakresie może być rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w którym znajduje się szereg przepisów, które organ winien uwzględnić podejmując rozstrzygniecie. Organ odwoławczy wskazał, że w rozporządzeniu tym znalazły się ograniczenia dotyczące: dopuszczalności i częstotliwości zjazdów (§ 9), widoczności na zjazdach (§ 170 i załącznik nr 2) oraz parametrów technicznych (§ 77, § 78 oraz § 79). Dodatkowo w § 77 tego rozporządzenia wskazano, iż zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 wymienionego rozporządzenia droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Zdaniem Kolegium, analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie zakazuje on lokalizacji zjazdów na drogach klasy Z, jednakże z uwagi na wymogi bezpieczeństwa ruchu drogowego, poleca ograniczanie liczby oraz częstości zjazdów. Przepis ma charakter postulatywny, a zatem organ rozstrzyga w tej kwestii w ramach uznania administracyjnego, co wymaga precyzyjnych ustaleń i uzasadnienia stanowiska organu w sposób umożliwiający jego kontrolę. Przede wszystkim jednak należy rozważyć te okoliczności, które odnoszą się do warunków technicznych zjazdów indywidualnych określonych w § 77 i § 79 i do tych warunków odnieść twierdzenia wnioskodawcy na okoliczność niezbędności budowy zjazdu z działki. W ocenie Kolegium, stanowisko organu I instancji odnośnie do odmowy udzielania zezwolenia na lokalizację zjazdu jest prawidłowe, gdyż fakt skomunikowania działki poprzez publiczną drogę dojazdową wraz z postulatem ograniczenia częstotliwości zjazdów uzasadnia odmowę udzielania zezwolenia. Chęć posiadania zjazdu bezpośrednio z działki na drogę wojewódzką w sytuacji, gdy możliwe jest skomunikowane działki z drogą niższej kategorii nie uzasadnia odstępstwa od zasady ograniczania liczby zjazdów. Odwołujący się nie podnosi przy tym żadnych argumentów, z których wynikałby niemożność korzystania z działki poprzez wspomnianą drogę dojazdową. Powyższa przyczyna odmowy lokalizacji zjazdu może stanowić samodzielną podstawę wydania decyzji i w przedmiotowej sprawie zasługuje na aprobatę. Organ odwoławczy wskazał nadto, że za podjęciem decyzji odmownej przemawiają także zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które organy administracji winny stosować. Błędne jest więc twierdzenie Spółki o braku związania organów przepisami prawa miejscowego. Skoro uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi jedno ze źródeł obowiązującego prawa w Polsce, to winna być stosowana przez organy. Organy administracji publicznej obowiązane są do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa oraz przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją, bowiem w przeciwieństwie do sądów nie korzystają z przymiotu niezawisłości. Powyższe oznacza, że organy administracji rozpatrując sprawę nie mogły pominąć zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium przyznało, że organ I instancji całkowicie nie wykazał, aby zjazd w zaproponowanej lokalizacji stanowiłby zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Twierdzenia, że zjazd stanowiłby punkt kolizji w ciągu drogi wojewódzkiej, który spowodowałby konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji ograniczyłby płynność ruchu jest twierdzeniem tak ogólnym, że w zasadzie można je odnieść do każdego zjazdu. Dokonana przez zarządcę drogi negatywna ocena wniosku o lokalizację zjazdu z drogi publicznej nie zawiera wskazań dotyczących ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu. Zarządca drogi nie może poprzestać na ogólnym jedynie odwołaniu się do ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu, bez jednoczesnego wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu publicznego w rozpatrywanym, indywidualnym przypadku. Pomimo tego uchybienia, w ocenie organu odwoławczego, podjęte rozstrzygnięcie co do zasady jest prawidłowe. Na aprobatę zasługuje bowiem odmowa uzgodnienia lokalizacji zjazdu z uwagi na fakt skomunikowania działki z drogi niższej kategorii. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Olsztynie skardze, Spółka w całości zaskarżyła wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że skomunikowanie działki poprzez drogę publiczną dojazdową wraz z postulatem ograniczania częstotliwości zjazdów uzasadnia odmowę udzielenia zezwolenia, podczas, gdy postulat ograniczania częstotliwości zjazdów nie może być przesłanką do uniemożliwienia dojazdu do nieruchomości; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie ustawowemu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z wizji lokalnej z dnia 1 sierpnia 2017 r., w której pracownik organu administracyjnego stwierdził, że dojazd do działki wg. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest drogą gruntową niespełniającą warunków technicznych dla planowanej inwestycji tj. dojazdu dla ciągników siodłowych z naczepami (TIR), a tym samym brak rozważań organu w zakresie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony, do czasu dostosowania drogi publicznej przez gminę do warunków umożliwiających normalne z niej korzystanie. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, nadto zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, natomiast § 2 art. 1 cyt. ustawy wskazuje, że kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z powyższych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tą regulacją budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych. Decyzja zarządcy drogi w sprawie zjazdu z drogi publicznej ma zatem charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza jednak, że organ administracji może podjąć taką decyzję w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisami w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podzielić należy pogląd, że granice uznania wyznaczone są przez interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 K.p.a.). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie sprawy, aby nie było dowolne, musi opierać się na wnikliwym wyjaśnieniu i rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a decyzja winna być wyczerpująco uzasadniona, gdyż powinna wskazywać motywy takiego a nie innego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja tym warunkom nie odpowiada. Wbrew przedstawionym wyżej wymogom nie dokonano ustaleń co do stanu faktycznego oraz nie wyjaśniono zasadności przesłanek, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że fakt skomunikowania działki poprzez publiczną drogę dojazdową wraz z postulatem ograniczenia częstotliwości zjazdów uzasadnia odmowę udzielania zezwolenia. Stwierdziło, że chęć posiadania zjazdu bezpośrednio z działki na drogę wojewódzką w sytuacji, gdy możliwe jest skomunikowane działki z drogą niższej kategorii nie uzasadnia odstępstwa od zasady ograniczania liczby zjazdów. Nadto, skarżący się nie podniósł przy tym żadnych argumentów, z których wynikałby niemożność korzystania z działki poprzez wspomnianą drogę dojazdową. Tymczasem ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z wizji lokalnej z dnia 1 sierpnia 2017 r. (kart 25 akt adm.) wynika, że inspektor organu – Zarządu Dróg Wojewódzkich w "[...]" stwierdził, że dojazd do działki skarżącego, wg. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest drogą gruntową niespełniającą wystarczających warunków technicznych dla planowanej inwestycji tj. dojazdu dla ciągników siodłowych z naczepami (TIR). W tym zakresie brak jest jakichkolwiek rozważań organu w zakresie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu, chociażby na czas określony, do czasu dostosowania drogi publicznej przez gminę do warunków umożliwiających normalne z niej korzystanie. Organ odwoławczy również wskazał, że istnienie większej ilości zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Niemniej jednak organy nie podały, a ze zgromadzonego sprawie materiału dowodowego również nie wynika, ile dokładnie zjazdów z przedmiotowej drogi już istnieje i czy wykonanie wnioskowanego zjazdu rzeczywiście skutkować będzie powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku drogi. Samo przewidywanie możliwości zaistnienia zagrożenia przy braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie wniosku skarżącego. Należy zauważyć, że organ odwoławczy przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ I instancji nie powołał argumentów wskazujących na pogorszenie się bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie poparł ich należytym materiałem dowodowym. Całkowicie nie wykazał, aby zjazd w zaproponowanej lokalizacji stanowiłby zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Twierdzenia, że zjazd stanowiłby punkt kolizji w ciągu drogi wojewódzkiej, który spowodowałby konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji ograniczyłby płynność ruchu jest twierdzeniem tak ogólnym, że w zasadzie można je odnieść do każdego zjazdu. Dokonana przez zarządcę drogi negatywna ocena wniosku o lokalizację zjazdu z drogi publicznej nie zawiera wskazań dotyczących ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu. Zarządca drogi nie może poprzestać jedynie na ogólnym odwołaniu się do ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu, bez jednoczesnego wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu. Okoliczność ta nie została w toku postępowania administracyjnego zweryfikowana, nie wskazano na zmianę okoliczności, które ewentualnie mogłyby mieć wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego na tym odcinku drogi, co mogłoby przemawiać za nieuwzględnieniem wniosku. Sąd nie podzielił także stanowiska Kolegium, że za podjęciem decyzji odmownej przemawiają także zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które organy administracji winny bezwzględnie stosować. W ocenie Sądu, nie jest dopuszczalna wykładnia unormowań planu która powodowałaby, że unormowania te naruszałyby uregulowania ustawowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie podkreślono, że rada gminy poprzez wprowadzenie, w ramach obowiązujących ustaleń planu, zakazu lokalizacji nowych zjazdów naruszałaby ustawowe prerogatywy zarządcy drogi w zakresie spraw dotyczących zjazdu z dróg publicznych, które winny być rozpatrywane wyłącznie na zasadach i w trybie określonym przepisami o drogach publicznych. Zatem związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. W sytuacji gdy inwestor uzyska pozytywną decyzję zarządcy drogi, decydujące znaczenie ma treść decyzji wydanej w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych, a nie wzbudzający wątpliwości interpretacyjne przepis planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wchodzić w kompetencje zarządcy drogi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 14/13, wyroki NSA z dnia 6 października 2016 r., sygn.. akt II OSK 3276/14 i z dnia12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2097/15). Wobec powyższego należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr "[...]" klasy technicznej Z, na działkę nr "[...]", nie zostało poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, narusza więc przepis art. 7 K.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponownie rozpatrując sprawę należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia istnienia, bądź braku ewentualnych okoliczności wpływających na zwiększenie zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz technicznej możliwości usytuowania zjazdu od strony drogi wojewódzkiej. Faktów tych można dowodzić poprzez ewentualne przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej spornego terenu, w którym miałby być wykonany zjazd lub dowodu z opinii biegłego. W oparciu o prawidłowo zebrany i kompletny materiał dowodowy organ rozstrzygnie o zasadności wniosku skarżącego oraz przedstawi argumenty i przesłanki podjętej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 powołanej ustawy.