II SA/Ol 708/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie dodatku mieszkaniowego – uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej; 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącej adwokat Z. B. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych zero groszy) powiększoną o należny podatek VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. WSA/post.1-sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 5 września 2007r. sygn. akt II SA/Ol 708/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie dodatku mieszkaniowego – uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 27 grudnia 2007r. pełnomocnik T. M. adwokat Z. B. wniosła o przywrócenie terminu do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wniosku adw. Z. B. podniosła, iż została zawiadomiona o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącej dnia 6 grudnia 2007r. W niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wydany został w dniu 5 września 2007r., a jego odpis wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 3 października 2007r. Brak sporządzenia w terminie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpił zatem bez winy pełnomocnika skarżącej, który pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Adwokat Z. B. wskazała ponadto, iż po otrzymaniu pełnomocnictwa od skarżącej niezwłocznie podjęła czynności zmierzające do wydania opinii. Do pisma pełnomocnika skarżącej została załączona opinia prawna o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od cytowanego wyżej wyroku. Pełnomocnik skarżącej złożyła także oświadczenie, iż koszty zastępstwa prawnego nie zostały uiszczone przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do treści art. 88 ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu w sprawie uznać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest niedopuszczalny, gdyż ustawodawca nie przewidział żadnego terminu prawa procesowego do sporządzenia powyższej opinii. Przywróceniu – stosownie do art. 86 § 1 ustawy - podlegają jedynie terminy procesowe, a więc istnienie takiego terminu, któremu strona może następnie uchybić, jest koniczną przesłanką do przywrócenia terminu. Ustawodawca przewidział jedynie termin do wniesienia skargi kasacyjnej, którą należy złożyć w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ustawy). Z terminu tego nie można domniemywać, iż taki termin został przewidziany poprzez analogię także do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Termin do sporządzenia takiej opinii nie wynika też z ustawy z dnia 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.). Ponadto dodać należy, iż stosownie do treści art. 86 § 2 ustawy przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Data sporządzenia, czy też złożenia opinii nie wpływa na sytuację procesową strony. Istotne jest, że skarga kasacyjna nie zostanie wniesiona, co z kolei skutkuje uprawomocnieniem się orzeczenia sądu I instancji, bez względu na datę złożenia opinii o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej. O tym czy wyrok sądu I instancji stanie się prawomocny nie decyduje też złożenie w sądzie powyższej opinii (nawet przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej), lecz upływ czasu w jakim można wnieść środek odwoławczy. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi 240zł (jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna lub sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie ze skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego). Natomiast stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji wynosi 75% stawki określonej w § 18 ust. 1 rozporządzenia (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu opłaty o której mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów pełnomocnikowi skarżącego winny zostać przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 180zł powiększone o należny podatek VAT. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.