II SA/Ol 708/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 8 sierpnia 2018 r., nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wnioskiem zawartym w skardze do tut. Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 8 sierpnia 2018 r., "[...]" zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia zostały spełnione, gdyż w ogóle nie uzasadniła przedmiotowego wniosku. Podkreślenia zaś wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; CBOSA). Dodać należy, że argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonego aktu nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani nie ocenia legalności postanowienia będącego przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie jest związany zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych. W związku z powyższym, należało stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.