II SA/Ol 711/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że 10 kwietnia 2018r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie przyłącza elektroenergetycznego na działce nr "[...]" obręb A, gm. A, wniesione przez spółkę A. Do zgłoszenia dołączone zostały pełnomocnictwa, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i opracowanie zatytułowane "Przyłącze elektroenergetyczne", na działce o nr "[...]", gm. A. Starosta (organ I instancji) decyzją z "[...]", wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na budowie przyłącza elektroenergetycznego na działce nr "[...]" obręb A, gm. A. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż zamiarem inwestora jest wykonanie zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej zlokalizowanej na działce nr "[...]", położonej w obrębie A, gm. A. Natomiast instalacja taka jako integralna część obiektu budowlanego, który realizowany jest w oparciu o pozwolenie na budowę, musi podlegać w całości tej samej procedurze i nie może być w części realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, a w części w oparciu o zgłoszenie. Odwołanie od ww. decyzji Starosty wniosła spółka A. W odwołaniu podniesiono, że inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem na zakres robót obejmujących "przyłącze elektroenergetyczne" do planowanej instalacji radiokomunikacyjnej. W ocenie odwołującej organ I instancji nie podjął w toku postępowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jedynie lakonicznie stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, opierając się na materiałach, które nie stanowiły przedmiotu postępowania, iż "zamiarem inwestora jest wykonanie zewnętrznej instalacji energetycznej do projektowanego obiektu". Następnie Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu przedstawia usytuowanie wewnętrznej linii zasilającej, stanowiącej element instalacji wewnętrznej obiektu, którym jest stacja bazowa telefonii komórkowej, lokalizowana na działce na działce nr "[...]", obręb A, gm. A. W tym kontekście wskazano, że instalacja wewnętrzna nie składa się jedynie z odcinków "wewnątrz obiektu", ale także z odcinków znajdujących się pomiędzy obiektem, a przyłączem. Przyłącze kablowe, a takie zgodnie z warunkami przyłączenia będzie realizowane w niniejszej sprawie, jest to odcinek sieci ułożonej w ziemi od najbliższego istniejącego urządzenia elektroenergetycznego do złącza zlokalizowanego najczęściej w granicy. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu pokazuje zaś planowaną lokalizację złącza kablowo pomiarowego, nie wskazuje jednak miejsca lokalizacji istniejącego urządzenia elektroenergetycznego (linii napowietrznej lub kablowej), w którym nastąpi przyłączenie do sieci, czyli nie pokazuje miejsca lokalizacji przyłącza. Z kolei oznaczona kolorem czerwonym linia od projektowanej rozdzielni do planowanej lokalizacji złącza kablowo-pomiarowego jest wewnętrzną linią zasilającą, która jako element instalacji wewnętrznej jest integralnie związana z obiektem. Pozwolenie na realizację instalacji, stanowiącej integralną część obiektu budowlanego, odbywa się w jednej procedurze pozwolenia na budowę. Z przedłożonych zaś przez inwestora dokumentów wynika, że zaznaczona na projekcie zagospodarowania terenu wewnętrzna linia zasilająca na działce o nr "[...]" obr. "[...]", gm. A będzie elementem stacji bazowej telefonii komórkowej, której budowa nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym w ocenie organu odwoławczego sprzeciw wniesiony decyzją Starosty z "[...]" jest zasadny. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na ww. decyzję wywiodła A, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 29 ust 1 pkt 20 i art. 30 ust 1 pkt 1a), w zw. z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne uznanie, że realizacja przyłącza energetycznego musi każdorazowo stanowić całość techniczno-użytkową z planowanym zamierzeniem docelowym, co skutkuje możliwością jego realizacji tylko po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a nie w trybie zgłoszenia, a ponadto, że przedmiotowy wniosek jest wynikiem dzielenia inwestycji. Skarżąca nie podzieliła w całości stanowiska organów odnośnie do możliwości realizacji przyłącza w oparciu o zgłoszenie. Wskazała, że katalog inwestycji, które nie wymagają pozwolenia na budowę, ma charakter zamknięty. Z literalnego brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane wynika natomiast, że przyłącza mogą być realizowane w oparciu o zgłoszenie. Nie ulega wątpliwości, że każde przyłącze wnosi się w celu zapewnieniu urządzeniom lub obiektom budowlanym zasilania. W rzeczywistości całe stanowisko Wojewody opiera się na wątpliwościach czy dany element jest częścią zamierzenia budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę czy też nie. W ocenie strony skarżącej, skoro projektowana inwestycja w trybie pozwolenia na budowę nie wymaga wykonania przyłączy, to tym bardziej samo wykonanie przyłączy nie wymaga realizacji inwestycji w trybie pozwolenia na budowę. Według skarżącej główny argument podniesiony przez organ odwoławczy wydaje się być swobodną interpretacją przepisów, gdyż stacja bazowa telefonii komórkowej nie zawsze musi być realizowana w trybie pozwolenia na budowę. W ocenie strony skarżącej sprzeciw organu I instancji oparty jest na błędnym założeniu, że w przedmiotowej sytuacji nie ma możliwości zatwierdzenia, w trybie zgłoszenia projektu wewnętrznej linii zasilającej, jako uzupełnienia pozostałych decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy przepisy Prawa budowlanego wprost dopuszczają realizację przyłączy w trybie zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2188 j.t). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, to że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 j.t. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z "[...]", o wniesieniu sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na budowie przyłącza elektroenergetycznego na działce nr "[...]", obręb A, gm. A. Organy stanęły na stanowisku, że zamiarem inwestora jest wykonanie zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej zlokalizowanej na działce nr "[...]", położonej w obrębie A, gm. A. Natomiast instalacja jako integralna część obiektu budowlanego, który realizowany jest w oparciu o pozwolenie na budowę, musi podlegać w całości tej samej procedurze. Według zaś skarżącego z literalnego brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane wynika, że przyłącza mogą być realizowane w oparciu o zgłoszenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018, poz. 1202 j.t.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Według zaś art. 29 ust. 1 pkt 20 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1a rzeczonej ustawy zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, oraz budowa stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, z zastrzeżeniem art. 29a. Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób abstrahować od wyroku tut. Sądu z dnia 10 stycznia 2018r., sygn. II SA/Ol 983/17, który dotyczy częściowo tego samego przedmiotu sprawy jak niniejsza. Sprawa zakończona tym wyrokiem została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki jaki został przedłożony do Starosty Szczycieńskiego w ramach postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę obejmującego m.in. budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą. W wyroku tym Sąd wskazał, że artykuł 33 Prawa budowlanego nie wprowadza żadnego wyjątku dopuszczającego udzielenie pozwolenia na budowę dla części obiektu budowlanego. Stosowanie zaś do art. 3 pkt 1a tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego wynika, że przyłącza przynależą do urządzeń budowlanych, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniając możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza przyłączami wymieniono w tym przepisie urządzenia instalacyjne. Powyższe regulacje wskazują zatem, że urządzenia techniczne i instalacje (w tym elektryczne) stanowią część obiektów budowlanych, które są niezbędne do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. O ile zatem zamierzeniem budowlanym jest budowa obiektu budowlanego, pozwolenie na budowę – winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela powyższą argumentację. Co za tym idzie, w ocenie Sądu niewątpliwie sporny projekt zagospodarowania terenu przedstawia usytuowanie wewnętrznej linii zasilającej, która faktycznie stanowi element instalacji wewnętrznej obiektu, którym jest właśnie projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Zgodzić się należy z tym, na co wskazał wojewoda, że przyłącze kablowe to odcinek sieci ułożonej w ziemi od najbliższego istniejącego urządzenia elektroenergetycznego do złącza kablowo-pomiarowego zlokalizowanego najczęściej w granicy, tj. linii rozgraniczającej działki. Przedłożony zaś projekt zagospodarowania terenu określa planowaną lokalizację złącza kablowo pomiarowego, nie wskazując jednak miejsca lokalizacji istniejącego urządzenia elektroenergetycznego, tj. linii napowietrznej lub kablowej, w którym nastąpi przyłączenie do sieci. Co istotne, tym samym nie wskazuje miejsca lokalizacji przyłącza. Oznaczona zaś kolorem czerwonym linia - od projektowanej rozdzielni do planowanej lokalizacji złącza kablowo-pomiarowego, jest wewnętrzną linią zasilającą, która jako element instalacji wewnętrznej jest integralnie związana z obiektem. W ocenie Sądu zatem projektowana przez stronę skarżącą instalacja nie jest przyłączem, ale stanowi ona de facto wewnętrzną linię zasilającą. Nie są zatem słuszne argumenty strony skarżącej jakoby planowana inwestycja polegająca w jej ocenie tylko na wykonaniu przyłącza elektroenergetycznego, wymagała jedynie zgłoszenia. Powstanie takiej linii w ocenie Sądu uwarunkowane jest uzyskaniem pozwolenia na budowę. Jak najbardziej zasadnie zatem Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego wykonania robót budowlanych polegających na budowie przyłącza elektroenergetycznego na działce nr "[...]", obręb A, gm. A. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.