II SA/Ol 712/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia " [...] " nr " [...] " w przedmiocie doprowadzenia nieruchomości do stanu pierwotnego oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Decyzją z [...] r. Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") odmówił nakazania doprowadzenia zagospodarowania nieruchomości do stanu pierwotnego działek: [...], przez użytkowników wieczystych: [...] spółkę z o.o., Przedsiębiorstwo [...][...] spółkę z o.o. B [...] i osoby fizyczne. Organ pierwszej instancji podał, że Spółka A (dalej: "spółka", "skarżąca") wniosła o nakazanie użytkownikom wieczystym ww. działek przywrócenia funkcji pierwotnych dróg wewnętrznych znajdujących się na tych działkach. W toku oględzin przeprowadzonych 11 stycznia 2021 r. ustalono, że na przedmiotowych działkach zaparkowane były samochody ciężarowe, naczepy, samochody osobowe, typu bus, laweta oraz znajdowały się materiały budowlane typu kostka brukowa, dwa słupy i kręgi betonowe, a także dwie hałdy ziemi. Stwierdził, że żaden z organów wydających pozwolenia na budowę w latach 70 - 80. XX wieku, tj. Urząd Miejski w [...] i Urząd Wojewódzki w [...], nie posiada dokumentacji dotyczącej budowy przedmiotowej bazy [...]. W Archiwum Państwowym w [...] również nie ma tej dokumentacji. Wskazał, że o tym, że na przedmiotowym terenie znajdowała się baza [...] świadczyć może opracowany na zlecenie Przedsiębiorstwa [...] (1984 r.) "Projekt techniczny jednostadiowy. Plac odstawczy taboru samochodowego w zajezdni [...] Komunikacja - zieleń", obejmujący teren na południe od ww. działek. W dokumencie tym zaznaczono, że "Istniejący układ komunikacyjny - od północnej strony projektowanego terenu istniejący plac manewrowo-dostawczy połączony z ulicą miejską [...]." Burmistrz wziął również pod uwagę zdjęcia lotnicze obszaru obejmującego ww. działki. Wynikało z nich: że w 1967 r. teren był niezabudowany; w 1988 r.- teren był zabudowany, na zdjęciu widoczne są pojazdy dużych gabarytów - samochody ciężarowe lub autobusy i zarys "wysepek" (terenu wyłączonego z ruchu); w 1997 r. - teren zabudowany, widoczne są pojazdy dużych gabarytów: samochody ciężarowe lub autobusy, widoczne zielone wysepki, podobnie jak na zdjęciu z 2019 r. - teren zabudowany, widoczne są samochody ciężarowe, a w części terenu również samochody osobowe. Burmistrz zaznaczył, że na żadnym ze zdjęć nie widać wydzielonych dróg wewnętrznych, a obszar parkowania samochodów jest jednolity, oprócz kilku wysepek. Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że zgodnie z zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], teren posiadał przeznaczenie: baza transportowa [...] (projekt), zajezdnia samochodów ciężarowych (projekt). W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...]., teren ten miał funkcję "przemysłowo - składową + bazy". Natomiast decyzją z [...] r., wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury, ustalono lokalizację szczegółową na budowę zajezdni [...] na przedmiotowym terenie. Burmistrz wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogą wewnętrzną jest każda droga niezaliczona do dróg publicznych, zaś w świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym, drogą jest wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Zauważył, że na terenie ww. działek nie występuje użytek geodezyjny "dr" – drogi, lecz zgodnie z ewidencją gruntów działki te składają się z użytku "Bi" (inne tereny niezabudowane). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że na przedmiotowym terenie nie istniała droga wewnętrzna, lecz utwardzony plac, na którym parkowały w różny sposób samochody. Ponadto organ pierwszej instancji zaznaczył, że na ww. działkach ustanowiona została służebność gruntowa, polegająca na prawie przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego / właściciela działek sąsiednich. W decyzjach zatwierdzających podział nieruchomości tego obszaru również wskazano na połączenia z drogą publiczną przez ustanowienie służebności gruntowej, a nie przez drogę wewnętrzną. Burmistrz stwierdził, że przedmiotowy teren był i jest bazą transportową, a ww. działki stanowiły plac manewrowy i postojowy dla samochodów dużych gabarytów z zabudową towarzyszącą, jak budynek administracyjny i inna zabudowa towarzysząca. Częściowe zmiany zagospodarowania terenu poprzedniej bazy [...], takie jak: budowa apteki, stacji paliw, myjni samochodowej, prowadzone były na podstawie warunków zabudowy i dokumentów przedstawionych w organach architektoniczno-budowlanych. Dodał, że zgodnie z zapisami w KRS, [...] spółka z o.o. kontynuuje działalność [...], gdyż prowadzi działalność w zakresie transportu drogowego towarów, transportu lądowego pasażerskiego, agencji transportowych i działalności wspomagającej transport. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie: - art. 75, art. 78 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie ustaleń z oględzin przeprowadzonych 11 stycznia 2021 r.; - art. 77 k.p.a. przez brak końcowej analizy materiału dowodowego w zakresie zaistniałego zagospodarowania terenu; - art. 7 i art. 8 k.p.a. przez wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego i brak obiektywizmu w ocenie faktów; - art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie. Spółka stwierdziła, że na przedmiotowym terenie nastąpiły zmiany zagospodarowania terenu, związane z budową apteki, budynku nowej stacji paliw i myjni, które spowodowały, że pierwotny plac manewrowo-odstawczy przestał pełnić tę funkcję. Wywiodła, że nawet gdyby na ww. działkach istniał plac postojowy lub przejazd, to byłyby to samodzielne budowle, niezwiązane z okolicznymi zabudowaniami. Zdaniem spółki, na tym terenie nie funkcjonuje baza transportowa czy plac manewrowo-odstawczy, a jedynie chaotyczny parking dla aut ciężarowych i osobowych. Stwierdziła także, że na działkach nr [...] nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania terenu w stosunku do projektu zagospodarowania działki z 2008 r., podobnie jak na działkach nr [...], na których również nie ma pierwotnego placu manewrowo-odstawczego/postojowego, gdyż funkcjonuje parking i plac składowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: "Kolegium") decyzją z [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 59 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741), dalej jako: "ustawa" lub "u.p.z.p.". Wyjaśniło, że art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 u.p.z.p. znajduje zastosowanie do przypadków zmiany sposobu zagospodarowania terenu w inny sposób niż przez wykonanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej, bez realizacji obiektów budowlanych. W przypadku bowiem budowy obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zasadne jest podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego. Ingerencja organu wskazanego w art. 59 ust. 3 u.p.z.p. - wójta, burmistrza albo prezydenta miasta - jest uzasadniona tylko w przypadku zmiany zagospodarowania terenu dokonanej bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która nie polega na realizacji robót budowlanych i nie podlega kompetencji organów nadzoru budowlanego. Kolegium podniosło, że w toku oględzin stwierdzono na ww. działkach zaparkowane były samochody ciężarowe, naczepy, samochody osobowe, pojazdy typu bus, laweta i znajdowały się materiały budowlane, jak kostka brukowa, dwa słupy i kręgi betonowe, a także dwie hałdy ziemi. Zauważyło, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], teren posiadał przeznaczenie: baza transportowa [...], zajezdnia samochodów ciężarowych. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...] - teren posiadał przeznaczenie: "funkcja przemysłowo - składowa + bazy". Ponadto, na obszarze całej nieruchomości przy ul. [...] nie ma oznaczenia użytku "dr" – drogi, a działki oznaczone są w ewidencji gruntów jako "Bi" -inne tereny niezabudowane. Brak było zatem podstaw do uznania, że na przedmiotowym terenie istniała droga wewnętrzna. Istniał utwardzony plac, na którym parkowały samochody. Dodało, że na działkach objętych decyzją ustanowiona jest służebność gruntowa polegająca na prawie przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego / właściciela działek sąsiednich. Takie zapisy zostały też ustanowione w decyzji podziałowej dotyczącej działki nr [...]. Zmiany zagospodarowania tego terenu (budowa apteki, budynku stacji paliw, myjnie samochodowej, hali magazynowej) nastąpiły na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania art. 59 ust. 3 ustawy. W złożonej skardze skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 75 i art. 78 k.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie ustaleń z oględzin przeprowadzonych 11 stycznia 2021 r. oraz faktu istnienia bazy transportowej i projektu zagospodarowania części działek z 2008 r.; - art. 77 k.p.a. przez brak końcowej analizy materiału dowodowego i brak obiektywizmu w ocenie faktów; - art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i wadliwą wykładnię. Spółka wywiodła, że skoro nastąpiły zmiany zagospodarowania terenu to nie można mówić o istnieniu i funkcjonowaniu bazy transportowej i związanym z nią przeznaczeniem terenu wskazanym w ewidencji gruntów. Nie można zatem stwierdzić, że teren ten funkcjonuje od lat 60. i 70. jako baza transportowa i jego przeznaczenie nie zostało zmienione. Zarzuciła, że Kolegium nie odniosło się do funkcjonowania na przedmiotowych działkach parkingu dla aut ciężarowych, który jest budowlą, co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 czerwca 2019 r., II SA/OI 357/19. Organy obu instancji nie ustaliły też, czy i jakie roboty budowlane były wykonywane w celu urządzenia parkingu i w zakresie których nieruchomości. Skarżąca podzieliła stanowisko Kolegium co do wykładni art. 59 ust. 3 ustawy, lecz jednocześnie stwierdziła, że w sytuacji gdy zmiana zagospodarowania terenu nie wiąże się z prowadzeniem robót budowlanych, lecz powstaje obiekt budowlany, to należy stosować art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 u.p.z.p., gdyż aby dana sprawa mogła podlegać kompetencji organów nadzoru budowlanego, niezbędne jest wykonanie robót budowlanych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uczestnik postępowania [...] spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wywiodła, że przedmiotowy teren stanowił poprzednio bazę [...] i tereny składowe. Dla części nieruchomości wprowadzono legalnie zmianę sposobu zagospodarowania, gdyż przed wykonaniem prac budowlanych, inwestorzy uzyskali stosowne decyzje zezwalające na realizację określonych obiektów budowlanych. Zauważył, że skoro teren był przeznaczony pod bazę i składowanie, to niczym nadzwyczajnym nie jest, że na takim terenie parkują samochody i są składowane w niewielkich ilościach materiały budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o nakazanie użytkownikom wieczystym opisanych wyżej nieruchomości, w trybie art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, z późn. zm.), dalej jako: "ustawa" lub "u.p.z.p.", przywrócenia pierwotnej funkcji działek – dróg wewnętrznych, które miały znajdować się na tym terenie. Nie jest sporne, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]., teren przeznaczony był pod bazę transportową [...] i zajezdnię samochodów ciężarowych. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], teren ten miał funkcję "przemysłowo-składową + bazy" (plan ten utracił moc 31 grudnia 2003 r., stosownie do art. 87 ust. 3 u.p.z.p.). Ponadto, z materiału dowodowego, to jest zdjęć lotniczych z lat: 1967, 1989, 1997 i 2019, decyzji z 27 lutego 1968 r., wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...], ustalającej lokalizację szczegółową na budowę zajezdni [...] na przedmiotowym terenie oraz "Projektu technicznego jednostadiowego. Plac odstawczy taboru samochodowego [...]. Komunikacja - zieleń" z grudnia 1985 r., wynika, że co najmniej od 1989 r. sporny teren był wykorzystywany jako plac parkingowy dla pojazdów ciężarowych ("manewrowo-postojowy" – jak określono to na s. 2 opisu technicznego do ww. projektu technicznego) i funkcjonowała tam "baza transportowa" (zajezdnia samochodów ciężarowych). W toku postępowania administracyjnego ustalono zaś, że w dacie oględzin (11 stycznia 2021 r.) na przedmiotowych działkach zaparkowane były samochody ciężarowe, naczepy, samochody osobowe, samochody typu bus, autobusy i laweta. Ponadto znajdowały się tam materiały budowlane (kostka brukowa, płyty drogowe, dwa słupy i kręgi betonowe) i dwie hałdy ziemi. Powyższe wskazuje na dalsze wykorzystywanie części tego terenu w pierwotny sposób, to jest – na parkowanie pojazdów ciężarowych oraz jako teren przemysłowy i składowy. Zaznaczyć należy, że skarżąca nie kwestionuje, że na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zmienił się sposób zagospodarowania niektórych działek na terenie pierwotnej bazy [...] przez budowę apteki, stacji paliw, myjni samochodowej i hali magazynowej. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Na mocy ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Stosownie zaś do ust. 3 art. 59 w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Biorąc pod uwagę powyższą regulację prawną, zasadnicze znaczenie w sprawie ma okoliczność czy doszło do zmiany zagospodarowania terenu, niewymagającej pozwolenia na budowę, niebędącej ponadto zmianą tymczasową, trwającą do roku, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co dałoby podstawę do zastosowania art. 59 ust. 3. Zauważyć przy tym należy, że zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym w przepisach prawa. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16 wraz z przywołanym stanowiskiem doktryny - Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 379 i nast.). Zmiana zagospodarowania terenu oznacza funkcjonalne przekształcenie terenu. Podkreślenia wymaga, że omawiany tryb dotyczy wyłącznie przypadków, gdy stwierdzono zmianę zagospodarowania terenu i zmiana ta była nielegalna - a więc bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy lub sprzeczna z przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym. Należy podzielić ocenę organów obu instancji, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby sposób zagospodarowania przedmiotowych działek został nielegalnie zmieniony. Niewątpliwie, pierwotnie teren ten był przeznaczony pod "bazę" [...] i składowanie. Jak ustalono w toku oględzin, obecnie na przedmiotowych działkach parkują pojazdy ciężarowe i składowane są niewielkie ilości materiałów budowlanych oraz ziemia. Skoro m.in. działki nr [...], stanowiły poprzednio "bazę" [...], i istniał utwardzony teren wykorzystywany m.in. w celu parkowania pojazdów ciężarowych, a także teren składowy, to sposób zagospodarowania tych działek nie zmienił się. Nie rozpoczęto nielegalnego wykorzystywania tych działek jako parking samochodów ciężarowych, co zarzuca skarżąca, gdyż w taki sposób ten teren był wykorzystywano co najmniej od 1989 r. Podkreślić trzeba, że z żadnego dokumentu zgromadzonego w sprawie nie wynika, że na podstawie planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy ww. działki lub ich część pierwotnie była przeznaczona na drogi wewnętrzne, których przywrócenia domaga się skarżąca. Teren ww. działek nie został też oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako użytek geodezyjny "dr" – drogi, lecz działki te stanowią w całości użytki "Bi" (inne tereny zabudowane). Jak wynika z poz. 14 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 z późn. zm.), określającego zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, do innych terenów zabudowanych, oznaczonych symbolem "Bi", zalicza się grunty: 1) zajęte pod budynki i budowle inne niż zaliczone w PKOB do działu 11 oraz do grupy 125 oraz urządzenia związane z tymi budynkami i budowlami, w szczególności: kotłownie, zbiorniki, przewody naziemne, place składowe, place postojowe i manewrowe, ogrodzenia, śmietniki, składowiska odpadów; 2) położone między budynkami, budowlami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane w innym celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod rabaty i kwietniki. Wbrew stanowisku skarżącej, zmiana dotychczasowego sposobu parkowania pojazdów na przedmiotowych działkach nie może być uznana za zmianę sposobu zagospodarowania tego terenu, uzasadniającą zastosowanie art. 59 ust. 3 ustawy. Nie ma też znaczenia, że zmienił się sposób użytkowania niektórych budynków pierwotnej "bazy" [...], skoro nastąpiło to na podstawie decyzji. Skarżąca nie może więc skutecznie kwestionować legalności zmiany przeznaczenia działki nr [...] i żądać przywrócenia stanu pierwotnego, nawet gdyby na tej działce była wcześniej droga wewnętrzna, skoro zmiana ta nastąpiła na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Reasumując, należy stwierdzić, że prawidłowy jest wniosek organów obu instancji, że art. 59 ust. 3 nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące przeprowadzenia przez organy postępowania w sposób naruszający zasady postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzje organów poprzedzone zostały prawidłowymi ustaleniami, poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie naruszała art. 80 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej, WSA w Olsztynie w wyroku z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 357/19 nie przesądził, że przedmiotowy teren stanowi parking, który jest budowlą, powstałą w wyniku utworzenia stanowisk postojowych, gdyż Sąd zarzucił, że "brak jest jakichkolwiek ustaleń odnośnie do tego, na jakiej podstawie prawnej powstał sporny obiekt budowlany. W tym celu należało odnaleźć decyzję o pozwoleniu na budowę spornego "placu parkingowego". Dopiero wyjaśnienie tej kluczowej kwestii pozwoliłoby zweryfikować, jaki był pierwotny charakter spornego obiektu budowlanego, czemu on miał służyć oraz jakie były ramy techniczne jego funkcjonowania". Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły w sprawie wystarczającego postępowania wyjaśniającego, które pozwoliłoby na wszechstronne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Kolegium - w odpowiedzi na skargę - złożyło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.