II SA/Ol 714/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Janina Kosowska Adam Matuszak Tadeusz Lipiński (spr.) Urszula Wojciechowska Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich - oddala skargę. Decyzją z dnia 23 grudnia 2003 roku, znak "[...]" Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania S. G. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu podniesiono, że do Urzędu wpłynął wniosek strony w sprawie zakończonej decyzją własną Kierownika Urzędu z dnia 31 grudnia 1998 roku, znak "[...]" o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, który został zakwalifikowany jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 k.p.a. Jednakże strona nie wykazała, aby za uchyleniem przedmiotowej decyzji przemawiał interes społeczny albo jej słuszny interes. Także postępowanie, po przeprowadzeniu którego została wydana decyzja z dnia 31 grudnia 1998 roku, nie zostało dotknięte wadliwością. S. G. zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie mu uprawnień kombatanckich. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2004 roku, znak "[...]" Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 23 grudnia 2003 roku nie znajdując podstaw do uchylenia jej w trybie art. 154 k.p.a. Nie zgadzając się z powyższą decyzją S. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się zmiany tej decyzji i przyznania mu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu podniósł, że w latach 1955-1957 służył w jednostkach Wojska Polskiego wyznaczonych do walki z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii i grupami Wehrwolfu po wydaleniu z Wyższej Szkoły Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z pismem z Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia 10 kwietnia 1996 roku przedmiotowe jednostki Wojska Polskiego nie brały udziału w walkach z oddziałami UPA bądź grupami Wehrwolfu w czasie pełnienia służby przez skarżącego. Także skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego udział w walkach z UPA, a tylko udział żołnierzy Wojska Polskiego po zakończeniu wojny w działaniach zbrojnych wymienionych w Ustawie z 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz o niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, nr 42, póz. 371 ze zm.) jest podstawą przyznania uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W przypadku, gdy postępowanie jest prowadzone na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, pojawia się zagadnienie, czy występują przesłanki do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji nie tworzącej prawa nabytego dla strony postępowania. Przepis § l tego artykułu ustanawia dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby można było wzruszyć decyzję. Po pierwsze musi to być decyzja, która nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania. Po drugie - za wzruszeniem tej decyzji muszą przemawiać względy interesu społecznego lub słuszny interes strony. Decyzja, której wzruszenia domagał się skarżący dotyczyła odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Z treści tej decyzji strona nie mogła wyciągnąć dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogła wynieść uprawnień, ani też sprecyzowania swoich obowiązków lub takich obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem jej uprawnień (por. J. Borkowski [w:] Adamiak B., Borkowski J., Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2004, s. 684.). A zatem decyzja ta nie tworzyła praw nabytych i tym samym została spełniona pierwsza przesłanka. Natomiast druga przesłanka, która musi być spełniona, przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczające są racje interesu społecznego bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SA 1699/98, niepubl.). W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, aby nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych po dniu wydania decyzji z dnia 31 grudnia 1998 roku przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, która mogła mieć znaczenie dla oceny występowania przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1991 r., II SA 893/91, ONSA 1993, nr 2, póz. 33). Zatem druga przesłanka wynikająca z art., 154 k.p.a. nie została spełniona. Skarżący nie przedstawił żadnego nowego dowodu, dokumentu ani argumentu, który mógłby wskazywać, że za uchyleniem decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich przemawia interes społeczny lub jego słuszny interes. W tym miejscu godzi się jedynie zauważyć, że do zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej nie jest wystarczające to, iż tego chce skarżący, bo konieczne jest wykazanie przesłanek wskazanych wcześniej, natomiast S. G. powołując się jedynie na treść dokumentów na podstawie, których wcześniej odmówiono mu przyznania uprawnień kombatanckich wnosił o uchylenie decyzji ostatecznej/ co w konsekwencji miało doprowadzić w przyszłości do przyznania mu tych uprawnień. Nie było żadnych podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia zaś za organem administracyjnym powtórzyć należy, że decyzja o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich była prawidłowa i zgodna z prawem obowiązującym również obecnie. Należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej. W powyższej sprawie zostało stwierdzone istnienie tylko jednej przesłanki dotyczącej nie tworzenia praw nabytych przez decyzję. Tymczasem, aby decyzja ostateczna mogła być wzruszona na podstawie powyższego przepisu, muszą zajść łącznie obie przesłanki. Na marginesie niniejszej sprawy trzeba zauważyć także to, że nie są prawdziwe twierdzenia wypowiadane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, iż od decyzji z dnia 31 grudnia 1998 r. o odmowie przyznania uprawnień nie odwoływał się ponieważ jej nie otrzymał. Powyższemu stwierdzeniu zaprzeczają akta administracyjne, a szczególnie znajdujące się w nich poświadczenia doręczenia decyzji. Nie sposób jest nie zauważyć także tego, że między datą złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy a datą wydania decyzji z dnia 11 sierpnia 2004 r. upłynęło ponad siedem miesięcy jednak nie jest to w ocenie sądu uchybienie na tyle istotne by mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.