II SA/Ol 727/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. i R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" Burmistrz ustalił na rzecz J. S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa rolnego – hodowli bydła mlecznego na terenie działek nr "[...]" w miejscowości C., gm. P. W ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje się m.in. dokonanie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z rozbudową istniejącej infrastruktury, budowę nowego budynku inwentarskiego, zwiększenie dotychczasowej obsady z 360DJP do 600 DJP, budowę terenów utwardzonych i placów manewrowo-składowych, budowę mikrobiogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą o mocy 40 kW. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. i R. K. zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Podnieśli, że umożliwienie inwestorowi realizacji inwestycji (co ma w istocie miejsce) doprowadzi do sytuacji, w której w dacie orzekania przez sąd administracyjny zostaną już wywołane skutki trudno bądź w ogóle nieodwracalne, a nadto wyrządzona zostanie znacząca szkoda. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w szczególności zasadne z punktu widzenia słusznych i usprawiedliwionych interesów skarżących oraz mieszkańców. Skarżący wskazali, że do tej pory obsada bydła była zwiększana bez stosownej decyzji, a uciążliwość zapachowa powodowana przez gospodarstwo była na tyle znaczna, że uniemożliwiała okolicznym mieszkańcom normalne funkcjonowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy) Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja w tym przedmiocie stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, umożliwiając wnioskodawcy ubieganie się o ustalenie warunków zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), czy też pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie stanowi więc aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, które to przesłanki warunkują wstrzymanie wykonania aktu. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ma charakter wyłącznie deklaratywny i nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu, pomimo, że może ona wywoływać określone następstwa prawne. W postanowieniu z dnia 31 maja 2016r.r., sygn. akt II OSK 1128/16 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał w podobnym stanie faktycznym, wskazując, że wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie takiej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót. Zasadnie NSA dostrzegł też, że wydanie decyzji w omawianym przedmiocie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Okoliczność, iż w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi przesłanki uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, odnosząc się do twierdzeń skarżących, że wstrzymanie wykonania aktu nie służy zwalczaniu samowolnych działań inwestora. W takim przypadku przewidziane są inne odpowiednie procedury. Wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie na celu zatrzymanie wykonania prawa potwierdzonego odpowiednią decyzją. Dopiero w postępowaniu wywołującym skutki materialnoprawne strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, czy to na etapie postępowania przed organem administracji, czy też po złożeniu skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną, według przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., których spełnienie strona musi wykazać. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w postanowieniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.