II SA/Ol 730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2011r. sprawy ze skargi J. Cz. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 30 marca 2011r. J. Ś. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z pisemnym podaniem o udzielenie każdemu członkowi jego rodziny świadczenia pieniężnego w kwocie 1870 zł. Uzasadniając wniosek stwierdził, że suma ta stanowi minimum socjalne. W dniu 6 kwietnia 2011r. J. Ś. przedstawił Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej przelewy do realizacji za energię elektryczną w marcu w kwocie 221,66 zł, w kwietniu w kwocie 134,67 zł, w maju w kwocie 126,83 zł, w czerwcu w kwocie 127,38 zł, w lipcu w kwocie 123,44 zł oraz w sierpniu w kwocie 127,38 zł. W dniu 14 kwietnia 2011r. beneficjent wystąpił dodatkowo z wnioskiem o pomoc w zakupie leków, przedkładając receptę i fakturę do zapłaty na kwotę 82,37 zł. Podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 6 kwietnia 2011r. pracownik socjalny ustalił, że wnioskodawca oczekuje wypłaty żądanej kwoty 1870 zł do rąk własnych. Natomiast zgłaszane dodatkowo zaległe opłaty mieszkaniowe, zdaniem beneficjenta, powinny być opłacane przez urzędników Urzędu Miasta, których obarczył winą za trudne warunki socjalne, w których mieszka wraz z żoną. Pracownik socjalny ustalił, że beneficjent prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która nie pracuje i nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy. Rodzina utrzymuje się z renty inwalidzkiej beneficjenta z ZUS-u w kwocie 764,73 zł. Wskazano, że J. Ś. nie dokonuje z własnego dochodu żadnych opłat związanych z utrzymaniem zajmowanego lokalu. Podkreślono, że wnioskodawca otrzymuje również świadczenia na zakup leków. Wizja lokalna mieszkania wnioskodawcy potwierdziła, że lokal ten spełnia warunki odpowiednie dla lokalu socjalnego. Pracownik socjalny zasygnalizował też, że współpraca z beneficjentem jest coraz trudniejsza z uwagi na jego roszczeniowe podejście, ale też kierowane wobec pracowników wulgaryzmy i groźby. W protokole z aktualizacji wywiadu Dyrektor MOPS zatwierdził ustalony przez pracownika socjalnego plan pomocy, wskazując, że: 1. odmawia przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego w miesiącu IV 2011r. w wysokości 3740 zł; 2. przyznaje zasiłek celowy na zakup posiłku w okresie od 1 kwietnia do 31 sierpnia 2011r. w łącznej kwocie 600 zł; 3. przyznaje specjalny zasiłek w miesiącu IV- 221,66 zł, V-134,67 zł, VI-126,83 zł, VII-127,38 zł oraz sierpniu 250,82 zł oraz 4. przyznaje specjalny zasiłek celowy w m-cu IV w wysokości 82,37 na zakup leków Decyzją z dnia "[...]" r., znak: "[...]", Zastępca Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Rozwiązywania Problemów Rodziny, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), przyznał J. Ś. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego na uregulowanie należności za energię elektryczną w wysokości 639,70 zł, w rozbiciu na: 134,67 do realizacji w maju, 126,83 zł do realizacji w czerwcu, 127,38 do realizacji w lipcu, 250,82 do realizacji w sierpniu, przelewem na konto Energa-Obrót. W uzasadnieniu decyzji przytoczono regulację art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Przedstawiono ustalenia przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Organ podniósł, że przy uwzględnieniu wniosku wzięto pod uwagę trudną sytuację materialną oraz zdrowotną strony. Wskazano, że beneficjent nie jest w stanie we własnym zakresie, z posiadanego dochodu opłacić rachunków za energię elektryczną. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie wniósł J. Ś. Odwołanie strony dotyczyło też dwóch innych decyzji wydanych w dniu 14 kwietnia 2011r. przez organ I instancji. Odwołujący wyraził niezadowolenie z wydanych rozstrzygnięć. Zarzucił, że odmawia mu się prawa do godnego życia. W piśmie przekazującym odwołanie do rozpatrzenia, organ I instancji wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2011r. wydał trzy decyzje, w tym dodatkowo przyznającą stronie zasiłek specjalny w kwocie 304,03 na miesiąc IV 2011r. oraz zasiłek celowy na zakup posiłków w wysokości 600 zł. Podano, że rodzina jest objęta pomocą Ośrodka w miarę posiadanych środków w formie zasiłków specjalnych i zasiłków celowych na żywność. Organ wskazał jakiej pomocy udzielono skarżącemu i w jakiej wysokości od początku roku. Według tych danych skarżący uzyskiwał z tytułu zasiłku specjalnego celowego średnio miesięcznie 200 zł oraz dodatkowo w każdym miesiącu od stycznia do sierpnia 2011r. zapewniony miał zasiłek celowy na zakup posiłku (żywności) w kwocie 120 zł. Podkreślono, że przyznając pomoc w takiej a nie innej wysokości kierowano się też możliwościami finansowymi Ośrodka oraz dobrem innych podopiecznych. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]’ Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podając motywy rozstrzygnięcia Kolegium zauważyło, iż w analizowanej sprawie odwołujący wystąpił o 1870 zł na członka rodziny. Następnie wskazano, że organ I instancji dokonał prawidłowo oceny sytuacji rodziny skarżącego pod kątem możliwości przyznania świadczenia specjalnego uregulowanego w art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Dodatkowo Kolegium podało, że małżonkowie mają troje dzieci, które założyły własne rodziny, oboje mieszkają w lokalu socjalnym, za który odmawiają ponoszenia opłat. Zdaniem Kolegium pomoc udzielana skarżącemu jest na tyle znaczna, że praktycznie organ przejął na swoje barki bieżące utrzymanie rodziny skarżącego. Zauważono, że skarżący ma trójkę dzieci, z którymi utrzymuje kontakt. Biorąc pod uwagę, że to na dzieciach ciąży obowiązek alimentacyjny, powinni oni pomagać rodzicom żyjącym w niedostatku. Ponieważ organ zapewnia rodzinie skarżącego bieżące utrzymanie, nic nie stoi na przeszkodzie, aby o środki na inne potrzeby zwrócił się do dzieci. Organ podkreślił, że pomoc społeczna ma na celu pomoc podopiecznym w przezwyciężeniu trudności, a nie przejęcie ich całkowitego utrzymania. Niewątpliwe jest też, że do zrealizowania w/w celu niezbędna jest współpraca beneficjenta pomocy. Reasumując, Kolegium uznało wyjaśnienia organu I instancji za wyczerpujące i zaakceptowało wysokość udzielonej pomocy. W skardze na powyższą decyzję J. Ś. podniósł, że treścią prawa do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) jest zagwarantowanie każdemu obywatelowi świadczeń na wypadek niezdolności do pracy, ze względu na chorobę, inwalidztwo, pozostawanie bez pracy nie z własnej woli i nieposiadania innych środków do utrzymania. Podkreślił, że z akt sprawy bezspornie wynika że on i jego żona mieszczą się w tych kryteriach. Wskazał, że istotą prawa do zabezpieczenia społecznego powinno być zapewnienie minimum życiowego. Zdaniem skarżącego ustawa musi zagwarantować osobom uprawnionym świadczenia odpowiadające przynajmniej minimum życiowemu, tak aby umożliwić im zaspokojenie podstawowych potrzeb, co wynika też z nakazu ochrony godności człowieka. Dlatego żaden obywatel znajdujący się w sytuacji opisanej w art. 67 Konstytucji RP nie może zostać pozbawiony świadczeń gwarantujących mu uzyskanie przynajmniej minimum życiowego. Zarzucił, że trzema decyzjami z kwietnia 2011r. przyznana została mu pomoc bez uwzględnienia jego potrzeb według wymysłu opiekunki. Skarżący zażądał wszczęcia dochodzenia przeciwko składowi orzekającemu SKO na okoliczność skąd posiadają wiedzę o jego dzieciach. Stwierdził, że jego dzieci i wnuki unicestwiono i nikt do tej pory nie podnosił ich istnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z analizy akt administracyjnych oraz z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje fakt, iż przyznano mu pomoc w zbyt niskiej wysokości bowiem wnioskował o pomoc w kwocie 1870 zł na członka rodziny miesięcznie, którą określił jako minimum socjalne. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem kontroli sądowoadministracycjnej w niniejszej sprawie była wyłącznie decyzja, którą przyznano J. Ś. pomoc w postaci zasiłku celowego specjalnego w kwocie 639,70 zł z przeznaczeniem na pokrycie opłat za energię elektryczną. W niniejszej sprawie organ wypowiadał się w sposób władczy tylko w zakresie pomocy w uregulowaniu należności za energię elektryczną. O ile organ I instancji nie wydał do tej pory decyzji odmownej w zakresie żądanej kwoty 3740 zł, a takie stanowisko wynika z zatwierdzonego planu działania (k. 12 akt administracyjnych), skarżący może domagać się wydania rozstrzygnięcia w tej kwestii w drodze skargi na bezczynność organu. Dopiero, gdy organ I instancji wypowie się w formie władczej w tym przedmiocie, skarżący będzie mógł kwestionować to działanie. W niniejszym postępowaniu zaś Sąd nie może wypowiadać się w sprawie, która może być przedmiotem odrębnego postępowania. Na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przy czym przez pojęcie "sprawa" należy rozumieć przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3 poz. 104). W związku z tym w rozpatrywanej sprawie Sąd mógł oceniać jedynie legalność przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego na uregulowanie należności za energię elektryczną za okres od kwietnia do sierpnia 2011r., gdyż takiego zakresu dotyczyła zaskarżona decyzja. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zatem decyzja, którą pokryto w całości płatności skarżącego za energię elektryczną według przedłożonych przez stronę druków przelewów za podany okres rozliczeniowy. Płatność za energię za marzec uwzględniona została przez organ w odrębnej decyzji z dnia "[...]’r. nr "[...]", przyznającej skarżącemu specjalny zasiłek celowy na miesiąc kwiecień w łącznej kwocie 304,03 zł, w tym na leki w żądanej kwocie 82,37 zł. Zauważyć można w związku z tym, że w analizowanej decyzji nr "[...]", organ I instancji rozstrzygnął głównie co do płatności przyszłych, jeszcze niewymagalnych w dacie orzekania, tj. 14 kwietnia 2011r. Zdaniem Sądu w tym czasie jedynie rachunek za kwiecień mógł ewentualnie podlegać załatwieniu w trybie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż był płatny do 13 kwietnia 2011r. Natomiast pozostałe rachunki należało uznać za przedwczesne, tym bardziej, że dotyczyły płatności za prognozowane zużycie energii. Nie może budzić wątpliwości zaś, że szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie art. 41 ust. 1 musi dotyczyć zaistniałej potrzeby, a nie okoliczności hipotetycznych. Taka zaś sytuacja zachodzi przy płatnościach prognozowanych, które nie zostałyby ostatecznie naliczone, gdyby np. skarżący przestał zamieszkiwać w zajmowanym lokalu mieszkalnym. Przyznając zasiłek specjalny celowy na przyszłość organ I nie wziął w ogóle pod uwagę, że sytuacja skarżącego w tym czasie może ulec zmianie i nie spełniać już przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ II instancji nie weryfikował także pod tym kątem sytuacji skarżącego z okresu objętego decyzją, opierając się na ustaleniach organu I instancji. Zdaniem Sądu organ mógłby rozważać zaspokojenie potrzeby w postaci uregulowania miesięcznej należności za energię elektryczną, ale dopiero na tle okoliczności z okresu wymagalności płatności. Udzielanie zasiłków specjalnych celowych na przyszłość, z przekonaniem, że skarżący i tak nie ureguluje rachunków, przeczy istocie specjalnego zasiłku celowego, a także zasadzie subsydiarności pomocy społecznej. Pomoc społeczna niewątpliwie nie powinna stanowić stałego źródła utrzymania. Organ II instancji słusznie zauważył, że organ I instancji praktycznie przejął na swoje barki bieżące utrzymanie rodziny skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, rodzina skarżącego nie stara się we własnym zakresie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej. Żona skarżącego jest w wieku aktywności zawodowej a mimo to, mimo braku danych o tym, że jest niezdolna do pracy, nie podejmuje jakichkolwiek działań zmierzających do podjęcia zatrudnienia. Wprawdzie z akt sprawy wynika, iż ma ona problemy z nadciśnieniem, ale brak jest danych aby schorzenie to stanowiło przeszkodę do podjęcia pracy. Wnioskować można, że nie jest ona zainteresowana podjęciem jakiegokolwiek zatrudnienia, ponieważ nie jest nawet zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Skarżący nie ukrywa, że ani on, ani jego żona nie mają zamiaru nigdy, nawet w najmniejszej części pokrywać wydatków za energię elektryczną z własnych środków. Skarżący nie czyni też żadnych oszczędności w zużyciu energii, gdyż jak wynika z wywiadu środowiskowego, ma pretensje, że musi zamieszkiwać przyznany mu lokal socjalny, w którym jego zdaniem jest zbyt ciemno. Należy zwrócić uwagę, że J. Ś. oczekuje przejęcia przez organ pomocy całkowitych kosztów utrzymania jego mieszkania z tego powodu, iż w przeszłości został eksmitowany za zadłużenia czynszowe do lokalu socjalnego, który jego zdaniem jest nieodpowiedni. Postawy takiej oraz ubliżania z tego tytułu pracownikom organów orzekających w sprawie oraz wymiaru sprawiedliwości, nie można zaakceptować. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Tymczasem skarżący skoncentrował się jedynie na żądaniu przyznawania jego rodzinie świadczeń, gdyż jest przekonany, że pomoc mu się należy, ponieważ – w jego ocenie - w sposób nieuprawniony został eksmitowany. Okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogą jednak dawać podstawy do całkowitego utrzymania rodziny ze środków pomocy społecznej. Zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zatem należy zwrócić uwagę na to, iż zakres przyznanej pomocy musi uwzględniać nie tylko potrzeby strony ale także musi się mieścić w możliwościach finansowych ośrodka pomocy społecznej. Jest to zupełnie zrozumiałe zważywszy na fakt, iż zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie nie tylko wybranych osób lub rodzin, ale w miarę możliwości wszystkich tych, którzy tego wsparcia potrzebują. Nie można bowiem pominąć, że na terenie właściwości organu I instancji znajduje się bardzo liczna grupa osób bez żadnych środków do życia, a w tym dzieci i rodzin, które nie z własnej winy znalazły się w bardzo trudnej sytuacji życiowej. W ustawie o pomocy społecznej ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej, ustanawiając zasady przyznawania tej pomocy. Zgodnie z cytowanymi już art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1. wskazanej ustawy, świadczenia pomocy społecznej mają na celu udzielanie pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji, a nie jak tego oczekuje skarżący, zastępowanie tych rodzin w ponoszeniu wszelkich kosztów utrzymania. Podkreślić trzeba ponadto, że organ pomocy społecznej, rozpatrując wniosek skarżącego o uregulowanie należności za energię elektryczną działał w ramach uznania administracyjnego, która nie oznacza jednak dowolności. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym jest natomiast, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Orzekając w przedmiocie przyznania przedmiotowego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Organ musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008r., sygn. akt I OSK 624/2007). Z uwagi na ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje Ośrodek winien rozdzielać je w taki sposób, aby trafiały do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Zaskarżoną decyzją przyznano skarżącemu świadczenie pieniężne w łącznej wysokości 639,70 zł z realizacją w miesiącach od maja do sierpnia 2011r. od 1 kwietnia 2011r. do 31 sierpnia 2011r. Jest to kolejna forma pomocy skierowana do skarżącego. W uzasadnieniu decyzji organ wykazał, iż uwzględniono sytuację skarżącego oraz możliwości finansowe Ośrodka. W piśmie przekazującym odwołanie do organu II instancji podano ilość i rodzaj świadczeń przyznanych skarżącemu w roku bieżącym. Z akt sprawy wynika, iż pomoc udzielona skarżącemu jest wyższa od średniego zasiłku celowego przyznanego innym potrzebującym. Skoro organ działając w ramach uznania administracyjnego, wskazał jakimi kwotami dysponował na zasiłki celowe i jaką ilość podmiotów tą formą pomocy objął, to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej. Nie może też być mowy o naruszeniu przez organy orzekające przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie może być ona powoływana jako samoistne źródło praw jednostki. Konstytucyjne prawo do godnego życia, określone w art. 30 ustawy zasadniczej, realizowane jest przez Państwo między innymi poprzez zagwarantowanie każdemu obywatelowi zabezpieczenia społecznego (art. 67), ochrony zdrowia (art.68), pomocy osobom niepełnosprawnym (art.69). Jednakże zakres i formy zabezpieczenia społecznego, warunki i zakres udzielania świadczeń zdrowotnych, formy i zakres opieki i pomocy osobom niepełnosprawnym określają ustawy. Oznacza to, iż przepis Konstytucji nie może sam w sobie stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Decyzje wydane w niniejszej sprawie nie mogły być więc wydane na podstawie art. 67, na który powołuje się skarżący. Organy orzekające nie mogły więc tegoż przepisu Konstytucyji naruszyć. Mając na uwadze okoliczności ustalone przez organy uznać należy, iż zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.