II SA/Ol 737/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie spełnienia warunków weterynaryjnych w zakresie produkcji mleka I. oddala skargę; II. zasądza od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącego Adw. "[...]" – Kancelaria Adwokacka, kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) wraz z należnym podatkiem VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 28 grudnia 2006r. R. K. wystąpił do Powiatowego Lekarza Weterynarii z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o spełnieniu przez będące jego własnością gospodarstwo rolne położone w J., warunków weterynaryjnych w zakresie produkcji mleka surowego. W wyniku przeprowadzonej w dniu "[...]" stycznia 2007r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono uchybienia, które uniemożliwiały uznanie tego gospodarstwa za urzędowo wolnego od gruźlicy i brucelozy bydła. Nadto stwierdzono, że umiejscowienie i konstrukcja wydzielonych dwóch stanowisk do doju w oborze nie zapewnia właściwych warunków higienicznych przy pozyskiwaniu mleka surowego. Stwierdzone uchybienia zostały udokumentowane w protokołach z kontroli o nr "[...]" i nr "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 219 w zw. z art. 123 - 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wydania zaświadczenia, iż gospodarstwo rolne stanowiące własność R. K., położone w miejscowości J. Nr identyfikacyjny "[...]" spełnia warunki weterynaryjne dla produkcji mleka celem wprowadzania go na rynek. W uzasadnieniu podano, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, skoro gospodarstwo wnioskodawcy nie spełnia przepisanych prawem wymogów. Wskazano, iż gospodarstwo nie spełnia wymogów przewidzianych w załączniku I części A rozdziału II oraz III rozporządzenia (WE) nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 str. 1) oraz załącznika III sekcji IX rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 str. 55 ze zm.). Zwrócono uwagę także na naruszenie wymagań weterynaryjnych określonych w art. 4 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2004r., nr 69, poz. 625 ze zm.), bowiem podmiot prowadzący działalność nadzorowaną jest obowiązany zapewnić wymagania lokalizacyjne, zdrowotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, techniczne lub technologiczne, zabezpieczające przed zagrożeniem epizootycznym, epidemiologicznym lub zapewniające właściwą jakość produktów, obejmujące w szczególności wymagania dotyczące sposobu ustalania pochodzenia zwierząt, od których pozyskuje się produkty wytwarzane w ramach prowadzenia działalności nadzorowanej, w tym zakres i sposób prowadzenia rejestru zwierząt. Organ powołał się na sporządzone w trakcie postępowania protokoły kontroli w gospodarstwie i stwierdzone tam uchybienia. Na to postanowienie R. K. wniósł obszerne zażalenie, w którym zarzucił, że odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia jest niezgodna z porządkiem prawnym, gdyż gospodarstwo jego spełnia wymagania weterynaryjne określone w przepisach prawa weterynaryjnego. Wnioskodawca postępowanie organu I instancji uznał za stronnicze, a wydane rozstrzygnięcie za niewłaściwe. Zarzucił naruszenie art. 217 § 3 kpa określającego termin wydania zaświadczenia, jak również podniósł, iż przed jego wydaniem nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego, nie zawiadomiono zainteresowanego o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Wniósł o stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia i wydanie decyzji stwierdzającej, iż jego gospodarstwo spełnia określone prawem wymagania. Po rozpoznaniu zażalenia, Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]", powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W motywach uzasadnienia podzielono stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii, iż gospodarstwo wnioskodawcy nie spełnia przewidzianych prawem wymogów. Potwierdzono, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniu "[...]" stycznia 2007r. w gospodarstwie R. K. stwierdzono uchybienia uniemożliwiające pozytywne rozpoznanie wniosku dotyczącego wydania zaświadczenia o spełnieniu warunków weterynaryjnych w zakresie produkcji mleka surowego. Wyjaśniono, że organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające stosownie do art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i organ I instancji skorzystał z tego uprawnienia przeprowadzając w gospodarstwie żalącego się kontrolę, której wyniki stanowiły podstawę wydania kwestionowanego postanowienia. Przytoczono zapis art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz przedstawiono regulacje normujące znakowanie sztuk bydła oraz utrzymania właściwych warunków higienicznych w trakcie pozyskiwania mleka surowego. Powołując się na wyniki z przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że bydło w gospodarstwie strony jest nieprawidłowo oznakowane, poprzez założenie po jednym identycznym kolczyku na każde ucho zwierzęcia (brak kolczyków), czego konsekwencją była odmowa wydania decyzji o uznaniu gospodarstwa za urzędowo wolnego od gruźlicy i brucelozy. Wskazano na brak przesłanki z art. 4 ust. 1 pkt 3 (powinno być: art. 4 ust. 2 pkt 3) w/w ustawy o spełnieniu wymagań weterynaryjnych przez kontrolowane gospodarstwo. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone kontrole wykazały, iż wydzielone miejsce do doju w gospodarstwie strony nie spełnia wymagań weterynaryjnych w zakresie możliwości utrzymania właściwych warunków higienicznych w trakcie pozyskiwania mleka surowego i wskazując na powyższe uchybienia powołał przepisy prawa Unii Europejskiej. Okoliczności te uniemożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku o wydanie zaświadczenia o spełnieniu warunków weterynaryjnych w zakresie produkcji mleka surowego. Odnosząc się do zarzutów żalącego się Wojewódzki Lekarz Weterynarii przyznał, że wydanie zaświadczenia nastąpiło z naruszeniem terminu określonego w art. 217 § 3 kpa, zgodnie z którym zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni od dnia złożenia wniosku. Natomiast za niezasadne organ uznał zarzuty dotyczące uchybień w postępowaniu. Wskazano na art. 126 kpa oraz wyjaśniono, iż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji m.in. w przedmiocie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wyjaśnił, że postępowanie to stanowi tryb nadzwyczajny, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji (postanowienia), która dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 kpa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest wszczynane i prowadzone odrębnie w stosunku do zwykłego trybu administracyjnego. Na to postanowienie R. K. wywiódł obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie "zaskarżonej decyzji", stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy równorzędnemu Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w D. lub M., wyłączenie Powiatowego Lekarza Weterynarii, jego zastępcy i innych oraz zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania i zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł wraz z odsetkami i za każdy następujący miesiąc od złożenia skargi po 3.000 zł aż do podjęcia wznowienia sprzedaży mleka i wydania atestu. Wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów: z księgi rejestracji zwierząt, 15 szt. paszportów, duplikatu kolczyka, wyroku Sądu Rejonowego "[...]" wraz z aktami sprawy, zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, wyniku badania wody oraz o dopuszczenie dowodów ze świadków - rodziców skarżącego na okoliczność, iż nie istniały żadne uchybienia i przeciwwskazania uniemożliwiające pozytywne załatwienie wniosku. Uzasadniając swoje żądania skarżący stwierdził, że jego gospodarstwo rolne spełnia warunki weterynaryjne dla produkcji mleka celem wprowadzenia na rynek. Zarzucił postanowieniu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 i art. 144 kpa, jak również zarzucił organom i pracownikom Inspekcji Weterynaryjnej stosowanie gróźb bezprawnych, fałszowanie protokółów kontroli, które to działania w ocenie skarżącego doprowadziły do zatrzymania produkcji mleka i sprzedaży bydła i cieląt. Na tej podstawie wniósł o oddalenie w całości protokółów kontroli z dnia "[...]" stycznia 2007r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazano także, iż skarżący neguje każde działanie organów inspekcji weterynaryjnej, jeśli jego wniosek nie jest rozpoznany pozytywnie. Odnośnie przeprowadzanych kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w N. wyjaśniono, iż skarżący każdorazowo jest zawiadamiany za pośrednictwem sołtysa, a pomimo to zazwyczaj jest nieobecny w dniu kontroli w gospodarstwie. Organ podniósł, że skarżący nie stawia się także na wezwania Powiatowego Lekarza Weterynarii, natomiast przywoływany w skardze wyrok Sądu Rejonowego "[...]" i związane z nim zajęcie rachunku bankowego to konsekwencja udaremniania przez R. K. działalności organów Inspekcji Weterynaryjnej. Dodatkowo podano, iż w sprawie prowadzona jest obszerna korespondencja skargowa dotycząca postępowania organów Inspekcji Weterynaryjnej. Skargi kierowane do Wojewódzkiego oraz Głównego Lekarza Weterynarii przez R. K. były przedmiotem postępowania wyjaśniającego oraz kontroli w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii, w których wyniku nie stwierdzono przesłanek wynikających z art. 24 i 25 kpa oraz nie znaleziono podstaw do potwierdzenia zarzutów wnoszonych przez stronę. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 listopada 2007r. (sygn. akt II SA/Ol 737/07) przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na rozprawie w dniu 12 marca 2008r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wyjaśnił, iż wszyscy producenci rolni mieli wyznaczony dość długi okres przystosowawczy w celu dostosowania swoich gospodarstw do wymogów stawianych przez Unię Europejską. Skarżący zastosował się do większości z tych wymogów lecz nie spełnił ich wszystkich mimo, że nie wymagają one dużych nakładów finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawa ppsa. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Ocena ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy także podkreślić, że stosownie do art. 134 ustawy ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Wskazany wyżej zakres kontroli legalności skarżonego aktu - postanowienia, uniemożliwia sądowi w tej sprawie wypowiadania się w przedmiocie żądanego odszkodowania i zadośćuczynienia, bowiem w tym zakresie wypowiedzieć może się jedynie sąd powszechny po wniesieniu stosownego powództwa o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Badając legalność skarżonego postanowienia w oparciu o powołane wyżej przepisy, Sąd nie stwierdził, aby skarga R. K. zasługiwała na uwzględnienie, gdyż skarżony akt wydany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaskarżonym postanowieniem z "[...]" utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z "[...]" o odmowie wydania zaświadczenia, iż gospodarstwo rolne o Nr identyfikacyjnym "[...]", stanowiące własność R. K., spełnia warunki weterynaryjne dla produkcji mleka celem wprowadzania go na rynek. Przedmiotem skargi jest zatem postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, unormowane w Dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: kpa. Zaświadczenie, o które wystąpił skarżący pismem z dnia 28 grudnia 2006r. to dokument potwierdzający nie tylko określone fakty, ale i stan prawny. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w następujący sposób: 1. poprzez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda wnioskodawca, 2. poprzez odmowę wydania zaświadczenia z uwagi na brak podstaw prawnych do jego wydania lub niestwierdzenia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w jego uzyskaniu, 3. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści np. z uwagi na niepotwierdzenie się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda ubiegający się. Dwie ostatnie czynności organu, kończące postępowanie w sposób negatywny, przybierają formę postanowienia zaskarżalnego w drodze zażalenia do organu wyższego stopnia (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10 s. 58 i n.). W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu zaistniała sytuacja opisana w pkt 3. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń jest szczególnym rodzajem postępowania, do którego w ograniczonym zakresie mają zastosowanie pozostałe regulacje kpa. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 kpa, a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. W piśmiennictwie wskazuje się, iż "zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (por. C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, Mon. Praw. 1996, nr 7, s. 241). Pogląd ten w pełni podziela Sąd w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W ocenie Sądu organ I instancji zasadnie postąpił decydując się na przeprowadzenie kontroli gospodarstwa skarżącego. Przeprowadzone w dniu "[...]" stycznia 2007r. kontrole stały się niezbędne dla oceny stanu rzeczywistego warunków weterynaryjnych dla produkcji mleka istniejących w gospodarstwie rolnym R. K., zwłaszcza z uwagi na decyzję wydaną w dniu "[...]" przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, utrzymaną następnie w mocy w toku instancji przez organ odwoławczy, od której WSA w Olsztynie oddalił skargę strony wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2007r. ( sygn. akt II SA/Ol 312/07), w przedmiocie zobowiązania skarżącego do usunięcia stwierdzonych uchybień w celu zapewnienia warunków weterynaryjnych przy produkcji mleka, na którą to decyzję powoływał się skarżący we wniesionej skardze. Protokoły z kontroli stanowią podstawowy materiał do oceny, czy spełnione zostały warunki w gospodarstwie rolnym skarżącego do stwierdzenia, iż gospodarstwo to spełnia warunki weterynaryjne dla produkcji mleka celem wprowadzania go na rynek i w efekcie do wydania potwierdzającego ten stan faktyczny zaświadczenia. Twierdzenia skarżącego odnośnie spełnienia wskazanych we wcześniejszej decyzji warunków weterynaryjnych nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale, jak również w dokumentach przedstawionych przez skarżącego przy wniesionej skardze, z których właśnie wynika, iż dopiero po przeprowadzonej kontroli w dniu "[...]" stycznia 2007r. skarżący wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wydanie duplikatu kolczyka dla zwierzęcia z uwagi na jego utratę, co potwierdza zawarte w skarżonym postanowieniu ustalenie, iż podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowe oznakowanie bydła - brak kolczyków - czego konsekwencją było wydanie odmownej decyzji o uznaniu gospodarstwa za urzędowo wolne od gruźlicy i brucelozy. Podobnie nie można zakwestionować dokonanych ustaleń w zakresie spełnienia wymogów weterynaryjnych przy przygotowaniu wydzielonego miejsca do doju z uwagi na jednoznacznie brzmiące zapisy wynikające z ust. 1 i 2 cz. II lit. A załącznika III sekcji IX rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U Urz. EU L Nr 139 oz. 55 , ze zm.) z których wynika, iż urządzenia do dojenia i pomieszczenia, w których mleko i siara są przechowywane, przenoszone i schładzane, muszą być położone i skonstruowane w taki sposób, aby ograniczyć ryzyko zakażenia mleka i siary. Pomieszczenia służące do przechowywania mleka i siary muszą być chronione przed robactwem, być odpowiednio oddzielone od pomieszczeń, w których są trzymane zwierzęta. Kwestie te reguluje nadto w prawie krajowym obowiązujące w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w tej sprawie - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2004r. w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka oraz produktów mlecznych (Dz.U. Nr 188, poz. 1946, ze zm.), które w § 17 zawierało wymagania dla pomieszczeń do doju, przelewania, schładzania i przechowywania mleka stwierdzające, iż pomieszczenia te lokalizuje się i wyposaża w sposób wykluczający zanieczyszczenie mleka. Pomieszczenia te powinny być łatwe do czyszczenia i odkażania, przy czym zwierzęta wszystkich gatunków nie mogą mieć dostępu do pomieszczeń i miejsc, gdzie przechowuje się, przelewa lub schładza mleko. Stwierdzenie zatem w trakcie kontroli, iż pomieszczenie wyznaczone do mycia i przetrzymywania urządzeń i sprzętów do doju nie posiada szczelnych drzwi zewnętrznych i od obory, ścian i posadzek łatwych do mycia i niepodłączenie bieżącej wody do urządzeń przeznaczonych do mycia, oraz fizycznego oddzielenia pomieszczeń obory od miejsca do doju, co powoduje możliwość ciągłego dostępu zwierząt do miejsca doju, nie spełnia wskazanych wyżej wymagań weterynaryjnych. Sąd nie dopatrzył się uchybień organu w zakresie przeprowadzonej kontroli, bowiem o terminie jej przeprowadzenia skarżący został skutecznie zawiadomiony, jak również brał w niej udział, natomiast odmowa złożenia podpisu pod dokonanymi przez inspektorów weterynarii ustaleniami na protokole z kontroli nie stanowi o braku ich wiarygodności, zwłaszcza, że w protokołach tych zamieszczono informację, dlaczego protokół taki nie został podpisany. Brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu na podnoszone przez skarżącego zarzuty, iż w stosunku do jego osoby i jego rodziców kierowane były groźby przez osoby przeprowadzające kontrolę. Podobnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 138 § 1 i art. 144 kpa. Abstrahując od faktu, że przepisy art. 138 i 144 Kpa nie stanowią przepisów prawa materialnego lecz przepisy procedury administracyjnej odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści nastąpiła w formie postanowienia zaskarżonego do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Organ odwoławczy orzekł w ramach posiadanego upoważnienia właśnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i rozstrzygnięcie to jest w pełni prawidłowe. Stosownie bowiem do art. 144 w sprawach nie uregulowanych, w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z powyższym zatem do zażalenia wniesionego przez skarżącego na postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści należało zastosować przepisy jak do odwołania. To skutkowało natomiast podjęciem przez organ odwoławczy jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 138 kpa. Odnośnie wniosku skarżącego o wyłączenie Powiatowego Lekarza Weterynarii, zastępcy i pozostałych pracowników oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania równorzędnemu Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w D. lub M. Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego ich rozpoznania, gdyż nie posiada kompetencji w tym zakresie. Wyłączenie pracownika oraz organu może nastąpić w odrębnym postępowaniu przeprowadzonym przed organami administracji publicznej w trybie przepisów Rozdział 5 Działu I kpa, a nie przed sądem administracyjnym. Jak wskazano wyżej zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia w kwotach wskazanych przez skarżącego, podobnie jak dopuszczenie dowodu z zeznań świadków nie może mieć miejsca w postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, bowiem do orzekania w tym przedmiocie uprawnione są jedynie sądy powszechne, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszczalne jest stosownie do art. 106 § 3 ustawy ppsa. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na uwagę zasługuje jedynie jeden z zarzutów skargi, iż organ I instancji postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o określonej treści wydał z naruszeniem art. 217 § 3 kpa, który przewiduje, iż zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Określony przez ustawodawcę termin ma jednak jedynie charakter instrukcyjny, nie jest obwarowany żadną sankcją co oznacza, iż jego uchybienie nie pociąga dla organu negatywnych konsekwencji w przedmiocie ważności podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie wskazanego terminu może bowiem rodzic jedynie odpowiedzialność dyscyplinarną pracownika organu administracji zobowiązanego do wydania zaświadczenia. Wobec powyższego wydanie skarżonego postanowienia z naruszeniem terminu określonego w art. 217 § 3 kpa nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik tego postępowania, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Reasumują stwierdzić należy, że przedstawione w skardze argumenty pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Twierdzenie R. K. na etapie skargi, że jego gospodarstwo rolne jednak spełnia warunki weterynaryjne dla produkcji mleka celem wprowadzenia na rynek, pozostaje bowiem w sprzeczności z ustaleniami organów dokonanymi w niniejszej sprawie na etapie postępowania przed organami orzekającymi w tej sprawie. Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy ppsa. O kosztach postępowania na rzecz pełnomocnika skarżącego adw. J. U. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 w zw. z art. 242 ustawy ppsa. Na marginesie stwierdzić pozostaje jedynie, iż jeżeli skarżący uważa, że w okresie od wydania skarżonego postanowienia do chwili wniesienia skargi uległ zmianie stan faktyczny w jego gospodarstwie rolnych i obecnie spełnia wymagania weterynaryjne dla produkcji mleka surowego, to nic nie stoi na przeszkodzie aby wystąpił ponownie o wydanie takiego zaświadczenia, bowiem zaświadczenie stanowi jedynie potwierdzenie istnienia określonego stanu faktycznego, a jeżeli taki stan uległ zmianie to skarżący może ponownie zwrócić się o wydanie zaświadczenia w tej sprawie. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 10 czerwca 1998 r. (sygn. akt I SA/Lu 504/97, niepublikowany): "Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom".