II SA/Ol 737/13

Sygn. akt: II SA/Ol 73713 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 23 maja 2013 r. A. B. powołując się na przepis art. 30 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 14 Prawa budowlanego zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu barierki na zadaszeniu istniejącego wejścia do budynku na poziomie pierwszego piętra i zamienieniu istniejącego okna na drzwi balkonowe. Prezydent A decyzją z dnia "[...]" wniósł sprzeciw w sprawie wykonania wyszczególnionych wyżej prac w budynku przy ul. A w A. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z postanowienia Sądu Rejonowego A dokonującego podziału majątku A. i e. B. wynika, że wszystkie części budynku nie stanowiące wyłącznej własności stron, takie jak fundamenty, elewacje, dach budynku pozostają ich współwłasnością w częściach równych. Wniosek dotyczy części wspólnych, bo obejmuje przebudowę elewacji poprzez zamianę okna na drzwi balkonowe. Montaż balustrady i wykorzystanie dachu nad wejściem do budynku stanowi zaś przebudowę elewacji i dachu. W tej sytuacji skarżący nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od powyższej decyzji odwołał się A. B. wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że inwestycja ta nie powoduje żadnych zmian u współwłaścicielki budynku. Skarżący wcześniej wyraził zgodę na rozbudowę i nadbudowę wykonaną przez współwłaścicielkę budynku, zaś koszty wykonanych prac poniesie sam. Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ II instancji podtrzymał przytoczoną wcześniej argumentację co do stanu prawnego budynku i konieczności uzyskania zgody współwłaściciela na wykonanie robót budowlanych polegających na zadaszeniu istniejącego wejścia do budynku na poziomie pierwszego piętra oraz zamienieniu istniejącego okna na drzwi balkonowe. Skargę na tę decyzję wywiódł A. B. zarzucając błędną wykładnię art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i pojęcia przebudowa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z uwagi na to, że organ ten nie miał podstaw do zgłoszenia sprzeciwu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że planowana inwestycja nie będzie powodować żadnych zmian u współwłaścicielki. Organ II instancji dokonał też błędnej wykładni pojęcia przebudowa, gdyż wykonanie zgłoszonych prac nie będzie stanowiło przebudowy elewacji i dachu. Nie wystąpi zmiana granic budowli, dlatego też nie mamy do czynienia z przebudową. W związku z powyższym nie jest potrzebna zgoda współwłaścicielki budynku. Skarżący powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2011 r., z którego wynika możliwość korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie niezbędnym do wykonania określonych robót budowlanych, do których dostęp możliwy jest jedynie z cudzej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że przebudowa to zmiana parametrów technicznych lub użytkowych i taką przebudową są prace, które skarżący chciał wykonać na podstawie zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przepisami prawa. Na wstępie rozważań podkreślić należy, że skarżący zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych na podstawie art. 29 i 30 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz.1623 ze zm.). Roboty budowlane miały dotyczyć wykonania barierki na zadaszeniu istniejącego wejścia do budynku na poziomie pierwszego piętra oraz zamianie istniejącego okna na drzwi balkonowe. W takiej sytuacji należy podzielić rozumowanie skarżącego, że do wykonania prac określonych przez skarżącego konieczne było dokonanie zgłoszenia. Rzeczą pewną jest także stan prawny budynku, w którym skarżący zamierzał wykonać wyszczególnione w zgłoszeniu roboty. Wynika on z treści punktu V postanowienia Sądu Rejonowego z 1993 r. w sprawie "[...]" dotyczącej podziału majątku wspólnego A. i E. B.. Właśnie pkt V tego postanowienia stanowi, że wszystkie części budynku nie stanowiące wyłącznej własności stron, takie jak fundamenty, elewacja budynku, dach i rynny pozostają współwłasnością stron w częściach równych. Wniosek skarżącego dotyczył prac, które zmieniałyby elewację i dach budynku mieszczącego się w A przy ul. A i w świetle zacytowanego wyżej postanowienia obejmował swym zakresem części budynku objęte współwłasnością w częściach równych. W takiej sytuacji A. B. nie mógł samodzielnie dysponować nieruchomością na cele budowlane, natomiast pod oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, brak jest podpisu drugiego współwłaściciela i jak się wydaje z treści odwołania skarżącego, wykluczone jest, aby to była omyłka, a nie świadome działanie. W tej sytuacji rację przyznać należy organowi administracji, że zgłosił on sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania prac określonych we wniosku, gdyż skarżący w sposób skuteczny nie złożył oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Trafnie organ wskazuje również na to, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy pozostaje to, że skarżący wcześniej wyrażał zgodę na wykonanie określonych robót budowlanych w części wspólnej budynku lub sam finansował poszczególne prace. Nie do końca zrozumiałym jest powoływanie się przez skarżącego na naruszenie przez organy administracji przepisu art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ przepis ten nie był w sprawie stosowany. Skarżący powinien zdawać sobie sprawę z tego, że przedłożony przez niego odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie IV SA 2243/99 dotyczył innej sytuacji faktycznej, tj. możliwości korzystania i przebudowy instalacji wodociągowej. W rozpoznawanej obecnie sprawie skarżący nie występował o zapewnienie mu uprawnienia wynikającego z art. 47 Prawa budowlanego, jedynie zgłosił zamiar wykonania określonych robót budowlanych w trybie art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę zgłoszone roboty budowlane wyczerpują pojęcie przebudowy określone w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, bo nastąpiłaby zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku. Najistotniejszą rzeczą jest jednak to, co raz jeszcze należy zauważyć i podkreślić, mianowicie, że skarżący dokonując zgłoszenia wiedział, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest ono wymagane na wykonanie planowanych przez niego robót budowlanych, a wniesiony w sposób zasadny sprzeciw uniemożliwił jemu przeprowadzenie tych prac. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.