II SA/Ol 742/06

Dnia 9 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Asesor WSA Beata Jezielska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 roku sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę G. B. w dniu 27 lutego 2006r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. Filia w L. wniosek o przyznanie zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego. Swój wniosek uzasadniał 24-letnim stażem pracy, 6-letnim okresem pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz 8-miesięcznym okresem pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia. Okresy te wystąpiły do maja 2001 r. G. B. dodał także, że posiada świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, dokumentujące ponad 17-letni okres wykonywania takich prac do 1997r. Do wniosku G. B. załączył dokumentację potwierdzającą okresy zatrudnienia. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Starosta decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" orzekł o odmowie przyznania G. B. prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego. Jako podstawę materialno-prawną decyzji Starosta wskazał przepis art. 150a i 150b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wprowadzonych ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366). Starosta po przeprowadzeniu analizy złożonych w sprawie dowodów stwierdził, że G. B. posiada okres uprawniający do zasiłku w wymiarze 20 lat i 7 m-cy i 21 dni, w tym 17 lat, l m-c i 10 dni prac w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze oraz legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury w wymiarze 27 lat, 8 m-cy i 10 dni. Organ I instancji nie zaliczył jako okresu uprawniającego do zasiłku i emerytury okresu dokumentowanego zeznaniami świadków, który nie został potwierdzony zaświadczeniem (nie wskazano jakim). Mając na uwadze stan faktyczny oraz przywołane przepisy organ I instancji odmówił przyznania zasiłku przedemerytalnego (z powodu zbyt krótkiego okresu uprawniającego do zasiłku) oraz świadczenia przedemerytalnego (zbyt krótki okres uprawniający do emerytury oraz posiadany wiek). Jednocześnie organ I instancji wypowiedział się w przedmiocie uprawnień G. B. do świadczenia przedemerytalnego dla pracowników byłych ppgr-ów. Starosta wskazał, że na podstawie przepisu art. 150b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Pan G. B. nie spełnia warunków do jego nabycia z powodu nieukończenia w okresie od 01 stycznia 2002r. do 31 lipca 2004r. - 55 lat oraz braku co najmniej 10-letniego okresu zatrudnienia w ppgr w pełnym wymiarze czasu pracy. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniósł G. B. W odwołaniu wymienił wszystkie okresy zatrudnienia, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia mające miejsce do dnia 5 maja 2001r. Według jego zestawienia posiada on okres uprawniający do emerytury wynoszący 30 lat, 9 m-cy i 17 dni, w tym 17 lat, l m-c i 10 dni pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" - Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy argumentował, że w myśl przepisu art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr z 2001r. Nr 6, poz. 56), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r., spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniała warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Niniejsza regulacja nie będzie miała zastosowania w sprawie z wniosku G. B. z tej przyczyny, że w dniu wskazanym w przepisie, tj. 31 grudnia 2001r. nie pobierał on zasiłku dla bezrobotnych. Bezzasadnym byłoby zatem rozpatrywanie uprawnień G. B. do wnioskowanych przez niego świadczeń w oparciu o ten przepis, skoro nie istnieje wskazana w przepisie przesłanka -pobieranie zasiłku dla bezrobotnych w konkretnej dacie. Oceniając uprawnienia odwołującego się do zasiłku przedemerytalnego Wojewoda argumentował, iż bezspornym jest, że G. B. do dnia 12 stycznia 2002r. spełniał następujące warunki uprawniające do zasiłku przedemerytalnego, a mianowicie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, prawa do zasiłku, okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego dla mężczyzny 25 lat (organ ustalił, że wynosi on 27 lat, 8 m-cy i 10 dni, do tego okresu zaliczono wszystkie okresy zatrudnienia potwierdzone świadectwami pracy i okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych - jako okresy składkowe okresy pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia - jako okresy nieskładkowe, nie zaliczono okresu dokumentowanego zeznaniami świadków). Niespornym jest także to, że G. B. posiada wynoszący 17 lat, l m-c i 10 dni okres zatrudnienia uznany w przepisach emerytalnych za prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Przedmiotem sporu, a jednocześnie powodem odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego był brak wymaganego przez ustawodawcę 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku. G. B. chce udowodnić ten okres m. in. przez zaliczenie okresu pracy w PGR w C. Zakład Rolny w L. w okresach od "[...]" do "[...]", łącznie okres 3 lat, 1 m-ca i 16 dni, dokumentowany zeznaniami świadków oraz poprzez zaliczenie wszystkich okresów pobierania przez niego zasiłków dla bezrobotnych. Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego uzależniona jest wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz prawo do zasiłku przedemerytalnego, zgodnie z wolą ustawodawcy, zaliczyć należy wszystkie wymienione enumeratywnie (katalog zamknięty) okresy aktywności zawodowej i inne okresy niezwiązane z okresami aktywności zawodowej, których posiadanie jest podstawą do nabycia na ich podstawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ustawodawca wymienił je w art. 23 ust. 1 i ust. 2 pkt l, 2, 4, 5, ust. 4 i art. 24 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu 31 grudnia 2001r. jak i 12 lutego 2002r. Wśród wymienionych przesłanek stanowiących podstawę do zaliczenia ich do okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca nie wymienił wcześniejszych okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Skoro zatem ustawodawca w ww. przepisach nie zawarł regulacji umożliwiającej zaliczenie wcześniejszych okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, tym samym nie można, tak jak żąda tego odwołujący się, zaliczyć wszystkich okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych z okresu 1990-2001, tj. łącznie 6 lat, 4 m-ce i 26 dni. Okres ten nie został zaliczony do 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy przyznał należy rację G. B., że cały okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zaliczany jest do okresu uprawniającego do emerytury. Nie jest natomiast zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku. Do okresu uprawniającego do zasiłku organ odwoławczy nie zaliczył także okresu wykonywania pracy w "[...]" Państwowych Gospodarstw Rolnych w L. Zakład Rolny C. dokumentowanego przez G. B. jedynie złożonymi w dniu 14 lutego 2006r. zeznaniami świadków. Dodać należy, że zgodnie z przepisami prawa administracyjnego za dowód w sprawie uznać należy wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ dokonuje swoich ustaleń dokonując swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Takim dowodem w przypadku braku świadectwa pracy może być dowód uzyskany na podstawie zeznań świadków, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ zauważył, iż że zeznania świadków złożone zostały aż 40 lat po zdarzeniach objętych nimi. Nie jest zatem możliwe, aby po upływie takiego okresu świadkowie pamiętali z okresu zaledwie 3 lat aż 6 dat i precyzyjnie je wskazali. Stanowisko co do braku wiarygodności zeznań świadków potwierdza także fakt, iż zarówno G. B. jak i dwaj świadkowie nie pamiętają właściwej nazwy zakładu pracy w jakim pracowali przez tyle lat. Właściwa nazwa wykazana w wykazie ppgr przejętych do zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych Oddz. Terenowy w O. ("[...]") brzmi "[...]" Państwowych Gospodarstw Rolnych w L. (KPGR). Natomiast zarówno wnioskujący jak i świadkowie podają inną nazwę PGR w C. Zakład Rolny w L., jest to więc zupełnie inne wskazania struktury organizacyjnej kombinatu (podległość jednostek wchodzących w skład danego ppgr czy kombinatu.). Reasumując Wojewoda stwierdził, że G. B. legitymuje się posiadaniem okresu uprawniającego do zasiłku w wymiarze 20 lat, 7 m-cy i 21 dni. Do okresu tego nie zaliczono, jak już wyżej wskazano jedynie okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych oraz dokumentowanego zeznaniami świadków okresu pracy w byłym KPGR w L.. Tym samym G. B. nie spełnia warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego, ponieważ nie legitymuje się posiadaniem wymaganego przez ustawodawcę okresu uprawniającego do zasiłku. Odnośnie pkt 1 - ustawodawca wymagał 35-letniego okresu uprawniającego do zasiłku (okres krótszy o 14 lat, 4 m-ce i 9 dni), odnośnie pkt. 2 - G. B. posiada okres zatrudnienia uznany za prace w szczególnych warunkach w wymiarze 17 lat, 1 m-c i 10 dni jednak nie spełnia drugiego warunku, a mianowicie posiadania 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Okres ten w tym przypadku jest krótszy od wymogu ustawowego o 9 lat, 4 m-ce i 9 dni. Nawet w przypadku zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu zatrudnienia, dokumentowanego zeznaniami świadków (3 lata, 1 m-c i 16 dni) okres ten wzrósłby do 23 lat, 9 m-cy i 16 dni. Byłby zatem w dalszym ciągu niższy od wymaganego przez ustawodawcę okresu uprawniającego do zasiłku (35 lub 30 lat), od posiadania którego uzależnione jest przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Dalej Wojewoda argumentował w uzasadnieniu decyzji odnosząc się do możliwości przyznania odwołującemu się świadczenia przedemerytalnego, iż aby nabyć prawo do świadczenia przedemerytalnego G. B. musiałby spełniać warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oraz spełniać przesłanki zawarte w jednym z punktów wymienionych w art. 37k ust. l ustawy. Pan G. B. nie spełnia jednak warunków do nabycia tego świadczenia, chociaż warunki do uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku G. B. spełnia. W jego przypadku nie została spełniona żadna z przesłanek zawartych w punktach od 1 do 4: 1. odnośnie pkt. 1 - ww art. 37 k ust. 1 - Pan G. B. w dacie 12 stycznia 2002r. miał ukończone 51 lat zamiast wymaganych 63 lat (wiek ten osiągnie 4 stycznia 2014r.), 2. odnośnie pkt 2 — ww art. 37 k ust 1 — nie jest spełniony ani warunek dotyczący posiadania 35-letniego okresu uprawniającego do emerytury (okres ten wynosi łącznie 27 lat, 8 m-cy i 10 dni), ponadto G. B. nie ukończył wieku 55 lat w trakcie ostatniego zatrudnienia mającego miejsce przed 12 stycznia 2001 r. W chwili rozwiązania stosunku pracy – "[...]" maja 1999r. G. B. miał ukończone 48 lat. 3. odnośnie pkt. 3 — ww art. 37 k ust. 1 - nie posiada wymaganego okresu uprawniającego do emerytury w wymiarze 40 lat, 4. punkt 4 art. 37 k ust 1 nie dotyczy Pana G. B., ponieważ rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy, a ponadto nie posiada on 39 - letniego okresu uprawniającego do emerytury. Wojewoda wskazał także, iż zgodnie z przepisem art. 150b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w celu przyznania świadczenia przedemerytalnego przysługującego byłemu pracownikowi ppgr, warunki określone przepisem art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu musiały być spełnione łącznie w jakimkolwiek dniu mieszczącym się w przedziale czasowym zawartym pomiędzy 01.01.2002r. a 31.07.2004r. Ustawodawca wymagał aby w dniu spełnienia warunków osoba taka figurowała w ewidencji urzędu pracy jako osoba bezrobotna, tj. musiała być zarejestrowana w urzędzie pracy oraz dodatkowo spełniać wymienione enumeratywnie w przywołanym przepisie 4 warunki - posiadanie odpowiedniego okresu uprawniającego do emerytury, 10-letniego okresu zatrudnienia w ppgr w pełnym wymiarze czasu pracy, odpowiedniego wieku ukończonego w okresie wskazanym przez ustawodawcę, zamieszkiwania na terenie powiatu uznanego za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Organ odwoławczy wskazał, iż świadczenie z powyższego tytułu nie może być przyznane skarżącemu, gdyż nie są spełnione wszystkie wymagania przewidziane ustawą do jego przyznania, a mianowicie wiek 55 G. B. osiągnął dnia "[...]" stycznia 2006r., a więc poza okresem zawierającym się pomiędzy 1 stycznia 2002r., a 31 lipca 2004r. Ponadto nie udokumentował posiadania co najmniej 10-letniego okresu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej. Okres pracy w PGR w C. Zakład Rolny w L., wynoszący 3 lata l m-c i 16 dni, dokumentowany zeznaniami świadków nie został uznany przez organ odwoławczy za udowodniony. Tym samym Pan G. B. nie legitymuje się posiadaniem ani jednego dnia zatrudnienia w byłym ppgr. Dodać należy także, że okresu zatrudnienia Pana G. B. w Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. w okresie "[...]" lipca 1974r. do "[...]" listopada 1974r. nie można uznać za pracę w byłym ppgr, ponieważ spółdzielnie kółek rolniczych nie posiadały organizacyjno-prawnej formy przypisanej przedsiębiorstwom państwowym. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł G. B. W skardze wypisał na wstępie wszystkie okresy jakie ustalił organ odwoławczy w oparciu o zgromadzone dokumenty oraz wskazał, że Wojewoda nie uznał okresu pracy poświadczonego zeznaniami świadków. Skarżący pisze, że w swoim piśmie do Agencji Rolnej pomylił nazwę miejscowości zamiast C. napisał W. Za pomyłkę tą przeprosił Prezesa Agencji, który w swoim piśmie z dnia 30 stycznia 2006r., znak: "[...]" stwierdził, że nie posiada żadnej dokumentacji na podstawie której mógłby wydać zaświadczenie o okresie zatrudnienia i wynagrodzeniu G. B. w okresie 1966-1970 w byłym PGR W. G. B. wskazał, że podał taką nazwę firmy jaka funkcjonowała w latach 1966-1970. Podniósł, iż nie wiedział, że nazwa firmy w latach 80 została zmieniona przez włączenie jej do KPGR L. Dodał, że świadkowie zeznający w sprawie nie poinformowali go o zmianie nazwy niemniej podana nazwa jest właściwa na lata 1966-1979. Skarżący wyjaśnił, że nietrafnym jest także zarzut dotyczący pamiętania przez niego i świadków dat sprzed 40 lat. Argumentował, że takie fakty jak podejmowanie pracy, koleżeństwo w młodym wieku zapadają w pamięć na zawsze. G. B. wskazał także, że chociaż faktycznie jeden ze świadków podjął zatrudnienie dopiero od dnia 2 maja 1966r., tj. po dniu 15 stycznia 1966r., to jego zdaniem nic nie stoi na przeszkodzie żeby zaliczyć jego zeznania od dnia 2 maja 1966r. Argumentował dalej, że to co zeznali świadkowie jest zgodne ze stanem faktycznym. Wyliczył, że gdyby nawet od stażu pracy odjąć okres pomiędzy 15 stycznia 1966r a 2 maja 1966r to na dzień 31.12.2001 r. okres uprawniający do emerytury wyniósłby 30 lat, 6 m-cy i 1 dzień. Ponieważ jednak PGR C. zaprzepaścił jego dokumenty dotyczące okresu pracy dlatego też okres zatrudnienia w nim potwierdza zeznaniami świadków. Następnie G. B. przytoczył art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i wywodził, że z brzmienia tego przepisu nie wynika, iż zaliczyć można jedynie okresy dokumentowane świadectwami pracy lecz wynika z niego, iż okresem od którego uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego od posiadania odpowiedniego okresu uprawniającego do emerytury, do którego wlicza się także okresy zasiłku chorobowego, a także zasiłek pobierany z urzędu pracy. Przepis art. 37j ust. 1 nie wskazuje aby łączyć go z innymi przepisami ustawy co do przesłanek dotyczących zaliczania różnych okresów dających podstawę do ustalenia wysokości okresu uprawniającego do zasiłku. Jeżeli zatem jakiś inny przepis koliduje z jego brzmieniem to należy działać na korzyść obywatela. Taki cel zdaniem G. B. przyświecał wydanemu orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, który zobowiązał ustawodawcę do zmiany przepisów dotyczących możliwości nabycia zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Dlatego też jego zdaniem należy do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zaliczyć wszystkie okresy, w których pobierał on zasiłki z Funduszu Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W niniejszej sprawie Sąd takiego naruszenia nie stwierdził dlatego też skarga podlega oddaleniu. W sprawie niniejszej skarżący domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Organ słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ustawą z dnia "[...]" o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2005r. Nr 164, poz. 1366) ustawodawca dokonał nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w ten sposób, że dodał nowe regulacje (art. 150a-150d) dotyczące zasiłków przedemerytalnych oraz świadczeń przedemerytalnych - art. 1 pkt 76 ustawy nowelizacyjnej, które to regulacje były wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. Wymienione regulacje weszły w życie 1 listopada 2005r. Przyjąć należy, iż wymienione zapisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i organ stosujący te przepisy nie działa w granicach uznania administracyjnego i nie ma uprawnień do przyznania wymienionych świadczeń, jeżeli nie wynika to wprost z zapisów ustawy. W myśl przepisu art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r., spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnieni i instytucjach rynku pracy stanowi, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniała warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W prawie niniejszej art. 150a ust. 2 nie miał zastosowania, gdyż jak słusznie organ odwoławczy przyjął, skarżący w dniu 31 grudnia 2001r. nie był osobą bezrobotną pobierającą zasiłek dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący w okresie od 29 października 1999r. do 14 lipca 2003r figurował w ewidencji urzędu pracy jako osoba bezrobotna (posiadał status osoby bezrobotnej) i w okresie od 7 listopada 1999r. do 5 maja 2001r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, takiego zasiłku nie pobierał natomiast 31 grudnia 2001r. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji pod kątem możliwości przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego przyjąć należy, iż decyzja Wojewody jest w tej części prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Skoro, co wynika z akt sprawy skarżący nie legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia od którego uzależniona jest wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zasiłek przedemerytalny nie mógł zostać przyznany. Organ ustalił, iż nawet w przypadku zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresów zatrudnienia udokumentowanych zeznaniami świadków, okres ten wyniósłby 23 lata, 9 miesięcy i 16 dni i byłby w dalszym ciągu krótszy od okresu, który uprawnia do zasiłku przedemerytalnego, określonego przez ustawodawcę, bowiem osoba ubiegająca się o ten zasiłek musi legitymować się 30-letnim okresem uprawniającym do zasiłku, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w stosownych przepisach za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Słusznie wskazano także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do okresu uprawniającego do zasiłku od którego uzależniona jest wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz prawo do zasiłku przedemerytalnego, ustawodawca nie zaliczył wcześniejszych okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Do powyższego okresu zaliczono bowiem wyłącznie okresy aktywności zawodowej i inne okresy nie związane z aktywnością zawodową, w których jednak nie znalazły się okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych (art. 23 ust. 1 i ust. 2, ust. 4 i art. 24 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), dlatego też okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, chociaż – jak słusznie wskazuje organ – okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zalicza się do okresów uprawniających do emerytury. Dalej oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo ustalił, iż skarżący nie nabył także uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z art. 37k ust. 1 ww ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r.), świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Skarżący – co wynika z akt sprawy - postawionych tym przepisem wymogów odnośnie punktu pierwszego art. 37k - nie spełnia, gdyż nie posiada wymaganego wieku. W dacie "[...]" stycznia 2002r. miał ukończone 51 lat zamiast wymaganych 63 lat (wiek ten osiągnie dopiero "[...]" stycznia 2014r.) Odnośnie punktu 2 – skarżący, nie ukończył także 60 lat w trakcie ostatniego zatrudnienia, w chwili bowiem rozwiązania stosunku pracy – "[...]" maja 1999r. – skarżący miał ukończone 48 lat. Odnośnie pkt 3 nie posiada skarżący wymaganego okresu uprawniającego do emerytury. Skarżący z całą pewnością nie legitymuje się 40 letnim okresem uprawniającym do emerytury, niezależenie od tego czy do okresu uprawniającego do emerytury zostanie zaliczony okres, który skarżący chciał wykazać jedynie zeznaniami świadków, wówczas bowiem okres ów wyniósłby jedynie około 30 lat. Odnośnie pkt 4 stosunek pracy skarżącego nie został rozwiązany w związku z niewypłacalnością pracodawcy oraz skarżący nie legitymował się okresem określonym tym przepisem uprawiającym do emerytury. Słusznie więc organ przyjął, iż na tej podstawie skarżący nie nabył uprawnień do świadczenia emerytalnego. Wprawdzie organ w uzasadnieniu decyzji przywołał treść przepisu art. 37k w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002r., nie zaś w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001r., nie mniej jednak na podstawie wymienionego artykułu w brzmieniu obowiązującym w obu datach skarżący nie spełniał przesłanek do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego. Tak więc powyższe naruszenie przepisów prawa materialnego z całą pewnością nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło skutkować uchyleniem decyzji przez Sąd. Zasadne jest także stanowisko organów, iż skarżący nie może otrzymać świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki określone w art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r.". Z art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynika, iż pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki: osiągnął wiek - co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Skarżący nie spełnił warunków określonych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego określonego w art. 150b ustawy, ponieważ pomiędzy 1 stycznia 2002r., a 31 lipca 2004r. nie osiągnął wieku 55 lat oraz nie wykazał wymaganego okresu 10 lat pracy w przedsiębiorstwie gospodarski rolnej. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.