II SA/Ol 743/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2005 r., sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego — - oddala skargę. II SA/Ol 743/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 17 czerwca 2004r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. zmienił swoją decyzję z dnia 21.05.2004r. przyznającą T. K. zasiłek stały w wysokości 316,75 zł w ten sposób, że od dnia 1.06.2004r. ustalił wysokość tego świadczenia na kwotę 317 zł. Zmiana tej decyzji nastąpiła na skutek aktualizacji wywiadu środowiskowego, w którym ustalono, że uprawniony samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a łączny jego miesięczny dochód wynosi 144 zł, na który składa się zasiłek pielęgnacyjny. Podniósł też, że zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony, stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, nie wymaga jej zgody. T. K. odwołał się od tej decyzji, podnosząc iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem błędnie do jego dochodów zaliczono kwotę zasiłku pielęgnacyjnego co miało wpływ na wysokość orzeczonego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalając i zważając że: Decyzją z dnia 21 maja 2004r. przyznano T. K. zasiłek stały w wysokości 316,75 zł. Przyznając to świadczenie przyjęto, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe a jedynym jego dochodem był zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144,25 zł. Biorąc pod uwagę, że posiada on orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności przyznano mu zasiłek we wskazanej wyżej wysokości. Dnia 16 czerwca 2004r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego. Stosownie do art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ustalono wysokość zasiłku pielęgnacyjnego dla T. K. na kwotę 144 zł tj. o 25 groszy niższej niż poprzednio. Zatem w decyzji zmieniającej zasiłek stały, zasiłek ten zwiększono o 25 groszy. Zwiększenie to wynikało z ogólnych zasad określających sposób naliczania zasiłku stałego, wskazanych w art. 37 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Przepisy te w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, narzucają bezwzględnie organowi w jaki sposób ustalana winna zostać kwota zasiłku stałego, i w tym przypadku organowi nie pozostawia się innego wyboru. Przepisy te nakazują organowi w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustalić wysokość zasiłku stałego jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być niższa niż 418 zł. Art. 8 ust. l pkt l tejże ustawy wskazuje, iż kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej jest kwota 461 zł. ZatemJ zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji postąpił prawidłowo ustalając wysokość zasiłku w kwocie 317 zł (kryterium dochodowe (461 zł) minus dochód strony (144 zł) = 317 zł). Ustawa o pomocy społecznej definiuje w art. 8 ust.3 co należy rozumieć jako dochód. Zasiłek pielęgnacyjny bezwzględnie należy do składników dochodów osoby ubiegającej się o pomoc społeczną. Taka zasada obowiązywała zarówno w ustawie o pomocy społecznej z 29 listopada 1990r. jak i obecnej z 12 marca 2004r. T. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., żądając ustalenia zasiłku stałego w wysokości 461 zł od miesiąca maja 2004r. po przyjęciu, że zasiłek pielęgnacyjny nie jest dochodem skarżącego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz art. 2 Konstytucji RP. Podniósł, że zasiłek pielęgnacyjny nie jest dochodem i nie podlega opodatkowaniu w myśl przepisów podatkowych. Zatem przy braku dochodów, powinien otrzymać zasiłek stały w maksymalnej wysokości 416 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. l §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością jej uchylenia. Na wstępie trzeba zaznaczyć, że skarżący nie kwestionuje ustalonego przez organy stanu faktycznego. Spór dotyczy tego czy zasiłek pielęgnacyjny, który otrzymuje skarżący jest dochodem od którego zależy wysokość otrzymywanego przez niego zasiłku stałego. Skarżący uważa, że zasiłek pielęgnacyjny nie jest dochodem, bowiem z przepisów podatkowych wynika, że nie jest to dochód podlegający opodatkowaniu. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Ustawa o pomocy społecznej na podstawie której skarżącemu przyznano zasiłek stały określa co jest dochodem mającym wpływ na wysokość tego zasiłku. Sąd całkowicie podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji co do tego, że zasiłek pielęgnacyjny takim dochodem jest. Wynika to z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Określa on, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca w którym wniosek został złożony bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszonego o: - miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych - składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach - kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jednocześnie z ust. 4 tego artykułu wynika, że do dochodu wymienionego wyżej nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego oraz wartości świadczeń w naturze. Słusznie zatem organ II instancji stwierdził, że istotą pojęcia dochodu zawartego w ustawie o pomocy społecznej jest dochód uzyskany bez względu na tytuł i źródło jego uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W przypadku zasiłku pielęgnacyjnego ustawa o pomocy społecznej, w żadnej normie prawnej nie wyklucza go i nie eliminuje jako składnika dochodu. Z powyższego wynika, że skoro ustawa o pomocy społecznej samodzielnie określa co stanowi dochód przy ustalaniu zasiłku stałego, to w takim przypadku nie można sięgać do przepisów prawa podatkowego określającego dochód do opodatkowania. Zatem organy administracji właściwie stosując wskazane wyżej przepisy prawa nie naruszyły art. 2 Konstytucji RP stanowiącego że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z przeciwnym stanowiskiem skarżącego w tej kwestii nie sposób polemizować, bo nie przedstawił w tym względzie argumentacji. Jeszcze trudniej byłoby zgodzić się z zarzutami skarżącego jakoby wydanie zaskarżonej decyzji jest "czynem niedozwolonym lub zabronionym wskazanym w art. 231 § l kk", bowiem są one gołosłowne, nie poparte logicznymi argumentami. Wreszcie należy stwierdzić, że uważne przeczytanie treści zaskarżonej decyzji pozwala uznać, że skarżący mylnie przytoczył w skardze uzasadnienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazując, że w ustawie o pomocy społecznej "brak jest jakichkolwiek zapisów, które włączałyby zasiłek pielęgnacyjny do dochodu strony". Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że jest odwrotnie. Kolegium nie zastosowało też w swojej decyzji "zwyczajowych zasad" co zarzuca skarżący, lecz zastosowało ściśle przepisy ustawy o pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. póz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.