II SA/Ol 743/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie postanowieniem z dnia 15 września 2010r. odmówił przyznania W. Z. prawa pomocy w żądanym zakresie wskazując, że nieprzedłożenie przez skarżącego wyciągów z posiadanych rachunków bankowych uniemożliwia ocenę jego rzeczywistych zdolności płatniczych. Kwestionując rozstrzygnięcie referendarza skarżący podniósł, że zarówno on, jak i jego matka, na utrzymaniu której pozostaje, w ogóle nie posiadają rachunków bankowych . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu przez skarżącego, w myśl cytowanego przepisu, powoduje utratę mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 września 2010r. i konieczność rozpoznania sprawy, będącej przedmiotem sprzeciwu, przez Sąd. Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 245 p.p.s.a., na wniosek strony, może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub całkowitym (obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Zdaniem Sądu, który przeanalizował ponownie treść wcześniejszych pism skarżącego oraz informację zawarte w nadesłanych przez niego formularzach PPF, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Oceniając bowiem sytuację socjalno-bytową skarżącego, który jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu matki, której źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 1842,90 zł netto, Sąd uznał, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Zważyć należy, iż wpis w niniejszej sprawie wynosi 200 zł, co dla osób takich, jak skarżący, stanowi znaczne obciążenie finansowe. W świetle zasad doświadczenia życiowego jest oczywiste, że skoro W. Z. nie uzyskuje dochodu, a zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych finansowane jest ze środków matki, nie mógł on również poczynić oszczędności w wydatkach w celu poniesienia kosztów postępowania sądowego. Rozpoznając, zatem sytuację skarżącego, Sąd, postanowił przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnić od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji