II SA/Ol 743/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 1 lipca 2015 r. do Starosty Powiatu wpłynął wniosek spółki A (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów, zlokalizowanej na działce nr "[...]" obręb R., gmina S., powiat i.. Do wniosku dołączono raport początkowy. Starosta (dalej też jako: "organ I instancji") zakwalifikował przedsięwzięcie jako instalację w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne, z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych - do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania (pkt 5 ppkt 3 lit. b) tiret drugie załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169). Decyzją z dnia "[...]" r. organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia zintegrowanego. Jako podstawę prawną odmowy podał art. 38 a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Uzasadnił, że przepis ten stanowi, iż należy odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jeżeli instalacja przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno - biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych nie została ujęta w planie gospodarki odpadami. Starosta podał, że plan taki dla województwa warmińsko - mazurskiego na lata 2011 - 2016 wynika z uchwały Nr XVII1/333/12 z dnia 16 czerwca 2012 r., w której wskazanej instalacji nie ujęto. Instalacja ta została natomiast ujęta w uchwale Nr XXXI/613/13 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 28 października 2013 r., zmieniającej uchwałę nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011 - 2016, jako instalacja do zastępczej obsługi Regionu Centralnego. Organ I instancji ustalił, że dla powyższej instalacji Burmistrz wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: "[...]" z dnia "[...]" r., natomiast dla instalacji tej nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem decyzja taka nie była wymagana. Mając na uwadze, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej instalacji nastąpiło po 1 stycznia 2012 r., organ I instancji przyjął, że przedmiotowa instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie należy do instalacji, o których mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i nie ma do niej zastosowania wyjątek określony w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Wskazał także, że jeżeli instalacja jest przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (innych niż wymienione w przepisie), a nie jest ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, organ zobligowany jest do odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie tej instalacji. Przepis nie rozgranicza przy tym rodzajów odpadów, które mogłyby być w instalacji przetwarzane. Odmowa udzielenia pozwolenia zintegrowanego dotyczyć musi zatem instalacji jako takiej, w całości, bez kategoryzacji rodzaju czy zakresu jej funkcjonowania. Dlatego odmówił wydania pozwolenia zintegrowanego. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 a ustawy o odpadach w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 tej ustawy oraz w związku z uchwałą nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 9 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko - mazurskiego na lata 2011 - 2016. Zdaniem spółki organ błędnie przyjął, że ujęcie instalacji w uchwale w sprawie wykonania planu oznacza "nieujęcie tej instalacji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami". Podniosła, że uchwała w sprawie planu gospodarki odpadami nie jest aktem prawa miejscowego, co jednoznacznie wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o odpadach. Plan gospodarki odpadami nie zawiera norm powszechnie obowiązujących, co oznacza że stanowi on tzw. akt kierownictwa wewnętrznego i jest jedynie ramowym programem działania na danym obszarze w zakresie gospodarki odpadami. Powyższa uchwała jest skierowana do organów administracji publicznej, nie zaś do podmiotów zewnętrznych przez co nie może wpływać na prawa i obowiązki tych podmiotów. Ustawodawca nadał natomiast rangę aktu prawa miejscowego uchwałom w sprawie wykonania wojewódzkich planów gospodarki odpadami, zatem ta uchwała powinna stanowić podstawę do rozpatrzenia wniosku. Ponadto skarżąca wskazała, że fakt, iż instalacja przetwarzająca także inne rodzaje odpadów, niż zmieszane odpady komunalne, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, nie może mieć znaczenia dla wydania dla niej pozwolenia zintegrowanego na przetwarzanie innych odpadów w tej instalacji. Gdyby było inaczej to, zdaniem spółki, w praktyce nie mogłyby powstać nowe instalacje nie tylko do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, lecz także jakiekolwiek instalacje przetwarzające odpady tylko dlatego, że nie zostały wpisane do WPGO. Uznała, że przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wymagają, aby wszystkie odpady komunalne były przekazywane do instalacji regionalnych, bo nie dotyczy to np. odpadów selektywnie zebranych. Stąd nie było podstawy do odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego w stosunku do wszystkich instalacji służących do przetwarzania odpadów komunalnych, w sytuacji gdy nie są one ujęte w WPGO. Przekazując odwołanie do rozpatrzenia, organ I instancji stwierdził, że nie może być wydane pozwolenie zintegrowane na przetwarzanie m. in. zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych, jeżeli instalacja nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. W przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia ranga uchwały i to, że uchwała w sprawie wykonania WPGO jest prawem miejscowym, a plan gospodarki odpadami nie ma tej mocy. Ustawa o gospodarce odpadami w sposób wyraźny rozgranicza te dwa akty i jednocześnie w art. 38 a wyraźnie odwołuje się do WPGO, a nie do uchwały o wykonaniu WPGO. W ocenie organu, do czasu aktualizacji WPGO i uwzględnienia w nim instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów w instalacji zlokalizowanej w miejscowości R., nie można udzielić spółce pozwolenia zintegrowanego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]" r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i stanowisko organu I instancji co do braku możliwości wydania wnioskowanego pozwolenia w sytuacji nieujęcia instalacji w R. w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem: 1. przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art.7 oraz art.107 § 3 w zw. z art.140 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji stanowiska w przedmiocie zarzutu z pkt 2 odwołania dotyczącego błędnej wykładni art.38a ustawy o odpadach poprzez przyjęcie, że w przypadku braku podstaw do wydania pozwolenia zintegrowanego, obejmującego także zmieszane odpady komunalne, należy odmówić udzielenia pozwolenia zintegrowanego na podstawie tego przepisu dla instalacji w zakresie wszystkich rodzajów odpadów objętych wnioskiem; 2. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art.38 ust.4 ustawy o odpadach w zw. z uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego nr XVIII/334/12 z dnia 9 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko - mazurskiego na lata 2011-2016 (Dz. Urz. Woj.Warm.. -Maz. z 2012 r., poz. 3281 ze zm.) przez odmowę zastosowania polegającą na pominięciu wpisania instalacji do cytowanej uchwały jako instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi Regionu Centralnego oraz art.38 a ustawy o odpadach przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podmiotowi prowadzącemu instalację wpisaną do uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, lecz niewpisaną do uchwały w sprawie tego planu odmawia się wydania pozwolenia zintegrowanego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Kolegium nie odniosło się w ogóle do zarzutu z pkt 2 odwołania i tym samym kontrola sądowa decyzji stała się niemożliwa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza w związku tym przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśniła, że istotność tego wpływu jest uzasadniona tym, że sprzeczne z treścią art.38a ustawy jest stanowisko organu I instancji, iż cyt.: "Przepis nie rozgranicza przy tym rodzajów odpadów, które mogłyby być w instalacji przetwarzane", skoro przepis wprost wskazuje, dla jakich rodzajów odpadów zakazane jest udzielenie pozwolenia zintegrowanego (cyt.: "zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych"). Wykładnia, że skoro w instalacji mogą być przetwarzane także zmieszane odpady komunalne lub odpady zielone, to dla takiej instalacji odmawia się w ogóle udzielenia pozwolenia zintegrowanego, także dla innych odpadów, jest wykładnią sprzeczną z celem przepisu, zatem wykładnią contra legem. Niewątpliwie fakt, że instalacja przetwarzająca także inne rodzaje odpadów, niż zmieszane odpady komunalne, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, nie może mieć znaczenia dla wydania dla niej pozwolenia zintegrowanego na przetwarzanie innych odpadów w tej instalacji. Gdyby było inaczej, to w praktyce nie mogłyby powstawać nowe instalacje nie tylko do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, lecz także jakiekolwiek instalacje przetwarzające inne odpady tylko dlatego, że nie zostały wpisane do WPGO. Przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wymagają, aby wszystkie odpady komunalne były przekazywane do instalacji regionalnych - nie dotyczy to np. odpadów selektywnie zebranych. Stąd nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego w oparciu o art.38a ustawy o odpadach w stosunku do wszystkich instalacji służących do przetwarzania odpadów komunalnych w sytuacji, gdy nie są one ujęte w WPGO. Skarżąca stwierdziła, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w całości Kolegium podzieliło tym samym błędny pogląd organu I instancji, że mając podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego w zakresie zmieszanych odpadów komunalnych w oparciu o art.38a ustawy o odpadach, organ ten miał także takie podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia dla pozostałych odpadów objętych wnioskiem strony. Zarzut skarżącej zawarty w pkt 2 odwołania był niewątpliwie uzasadniony, jednak z nieznanych przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzut ten pominęło w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W zakresie zarzutu z pkt 2 skargi spółka podniosła takie same argumenty jak w odwołaniu. Podkreśliła, że ustawodawca nadał rangę aktu prawa miejscowego uchwałom w sprawie wykonania wojewódzkich planów gospodarki odpadami (art.38 ust.4 ustawy), zatem taka uchwała winna stanowić podstawę do rozstrzygania spraw indywidualnych (art.6 k.p.a.). Jest poza sporem, że instalacja będąca przedmiotem niniejszego postępowania została ujęta w uchwale w sprawie wykonania WPGO. Tym samym, Starosta Iławski winien kierować się nie WPGO jako uchwałą informacyjną, wewnętrzną, a uchwałą w sprawie wykonania WPGO jako aktem prawa miejscowego. Zatem instalację wpisaną do tej uchwały należy przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej (wydania pozwolenia zintegrowanego) traktować tak, jak wpisaną do WPGO (brak wpisu instalacji także do WPGO w ocenie skarżącej jest błędem, przeoczeniem, naruszającym art. 35 ust.4 pkt 2 ustawy o odpadach, jednak to przeoczenie nie może mieć wpływu na rozstrzyganie spraw indywidualnych. Spółka zarzuciła, że wykładnia zastosowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji prowadzi do "błędnego koła": w przypadku awarii regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych dla danego regionu, dla którego dana instalacja jest wpisana jako zastępcza, winna ona podjąć przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych (art.35 ust.4 pkt 2 ustawy o odpadach). Ale nie może podjąć takiego przetwarzania, ponieważ w oparciu o art. 38a nie wydano dla niej pozwolenia zintegrowanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w aspekcie ustalonego stanu faktycznego oraz treści złożonego wniosku a także załączonej charakterystyki przedsięwzięcia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 38 a ustawy o odpadach jest nieuzasadniony. Omawiana instalacja prowadzona przez Zakład Usług Komunalnych Spółka z o.o. "[...]" (od którego nabyła instalację Spółka A) została wskazana jako instalacja do zastępczej obsługi Regionu Centralnego - w uchwale w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko -mazurskiego na lata 2011-2016 (Dz. Urz. województwa warmińsko - mazurskiego z dnia 28 października 2013 r. poz. 3063). Wskazanej instalacji nie ujęto natomiast w planie gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016, co wynika z uchwały Nr XVIIl/333/12 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 16 czerwca 2012 r. Stosownie zatem do treści przepisu zawartego w art. 38 a ustawy o odpadach, odmawia się wydania pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Niewskazanie instalacji prowadzonej przez spółkę w wojewódzkim planie gospodarki odpadami stanowi - zdaniem Kolegium - przeszkodę dla wydania pozwolenia zintegrowanego właścicielowi tej instalacji. Na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. pełnomocnik spółki wniósł i wywiódł jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 1066). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"). uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 23 - powoływanego jako: "k.p.a.") zasada prawdy obiektywnej, obligująca organy administracji publicznej do strzeżenia praworządności i wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. Organy administracji mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie powinny dokonać wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez strony postępowania zarzutów. Realizacji wskazanej wyżej zasady służy między innymi uzasadnienie decyzji administracyjnej, które stanowi jej obligatoryjną część (art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie z jednej strony ma na celu umożliwienie stronom postępowania poznanie motywów, którymi kierował się organ administracji wydając decyzję, a z drugiej strony kontrolę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie aktu administracyjnego wskazuje jednocześnie na zakres rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji. Brak rozważań w przedmiocie niektórych aspektów faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności podnoszonych przez strony postępowania, uniemożliwia poznanie stanowiska organu w tej kwestii, poddaje w wątpliwość sam fakt rozstrzygania w tym zakresie, a co za tym idzie, wyklucza kontrolę rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny i same strony postępowania. W rozpoznawanej sprawie, organ II instancji, wbrew wymogom wskazanych przepisów oraz art. 15 k.p.a, w myśl którego organ odwoławczy ma obowiązek zbadać sprawę na nowo w jej całokształcie, pomimo podniesionego przez skarżącą w odwołaniu zarzutu błędnej wykładni art. 38a ustawy o odpadach, poprzez odmowę wydania pozwolenia zintegrowanego względem wszystkich rodzajów odpadów objętych wnioskiem, mimo że w przepis ten odnosi się (jak zauważono) do odpadów komunalnych i odpadów zielonych, nie rozważył w ogóle tego aspektu sprawy. Nie przedstawił całościowego rozumienia wskazanego przepisu w odniesieniu do stanowiska strony przedstawionego w odwołaniu, poprzestając jedynie na konstatacji, że istniejąca instalacja w R. nie została uwzględniona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Natomiast spółka stoi konsekwentnie na stanowisku, że taki stan rzeczy nie wyklucza udzielenia pozwolenia zintegrowanego na mechaniczno-cieplne przetwarzanie innych odpadów, niż wspomniane w tym przepisie odpady komunalne i odpady zielone. W takiej sytuacji sąd administracyjny jest pozbawiony możliwości przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji, gdyż Kolegium zaniechało w ogóle oceny, czy różnicowanie odpadów w świetle brzmienia art. 38a ustawy o odpadach, może mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozpatrzenia wniosku spółki. Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie może zastąpić organu w tym zakresie, gdyż sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do oceny legalności działania organu. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Potwierdza to też treść art. 3 § 1 p.p.s.a. Na zasadzie tych przepisów obowiązek dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego spoczywa na organie orzekającym. Natomiast do kompetencji sądu administracyjnego należy wyłącznie kontrola legalności działania organu administracji. To rolą organu administracji jest rozstrzygnięcie o prawach czy obowiązkach strony stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego i w ustalonym w tym postępowaniu stanie faktycznym. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Tym samym, sąd nie zastępuje organów administracji publicznej w merytorycznym załatwieniu spraw i nie dokonuje samoistnie ustaleń faktycznych i prawnych. Zatem sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie weryfikuje zgodność zajętego przez organ stanowiska z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli organ ograniczy zbadanie sprawy tylko do pewnych jej aspektów, to kontrola legalności decyzji może objąć tylko ten obszar. W niniejszej sprawie jednak nie sposób przesądzić, że art. 38a ustawy o odpadach ma zastosowanie do wniosku spółki, dopóki organ nie wypowie się co do prezentowanego przez stronę twierdzenia, że przepis ten nie może stanowić przeszkody do udzielenia pozwolenia zintegrowanego na przetwarzanie innych odpadów niż komunalne i odpady zielone, bez względu na to, czy dana instalacja została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu II instancji będzie dokonanie oceny prawnej we wskazanym zakresie i wyjaśnienie swojego stanowiska w sposób umożliwiający jego weryfikację. Niepodjęcie przez organ odwoławczy czynności w przedstawionym powyżej zakresie, mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co w konsekwencji obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej spółki uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz uiszczonej opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015r. poz. 1800).