II SA/Ol 748/10

Dnia 12 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 roku sprawy ze skargi A. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uzupełnienia wniosku o wydanie zaświadczenia – niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Pismem z dnia "[...]" A. U. skierował do Prezydenta Miasta O. wniosek o wydanie zaświadczenia urzędowego potwierdzenia stanu prawnego nieruchomości położonej w O. przy "[...]", obręb "[...]", działka nr "[...]" KW "[...]", której właścicielem jest Gmina O., ze wskazaniem, kto oprócz niego jest obecnie współużytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Wnioskodawca podniósł, iż ma w tym interes prawny, bowiem postanowienie o nabyciu spadku po Z. S. zmarłym w dniu 19 marca 1987 r., wydane w dniu 26 października 1987r. określa stan prawny na dzień śmierci spadkodawcy. Jednocześnie na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłacie skarbowej A. U. wniósł o zwolnienie od opłaty skarbowej, załączając do przedmiotowego wniosku ksero decyzji przyznającej mu pomoc społeczną z powodu ubóstwa. Pismem z dnia "[...]" Kierownik Referatu Urzędu Miasta w O. zwróciła się do A. U. o uzupełnienie wniosku przez określenie do jakich celów prawnych ma służyć przedmiotowy dokument. Jednocześnie podała, iż zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wydaje wypisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal. W związku z powyższym, nie ma podstaw prawnych zwalniających wnioskodawcę od opłaty za powyższy wypis. A. U. wniósł zażalenie na odmowę wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Otrzymana odmowa nie jest postanowieniem, ani też nie jest odpowiedzią na jego "precyzyjny wniosek", który nie dotyczył wypisu ani wyrysu, lecz prawnie wiążącej informacji o innych użytkownikach wieczystych wskazanej nieruchomości, a zgodnie z art. 217 Kpa wydanie zaświadczenia jest obowiązkiem organu. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Wskazano, iż pismo wzywające osobę wnioskującą o wydanie zaświadczenia do uzupełnienia wniosku przez określenie interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia nie jest w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 217 § 2 pkt 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, przy czym osoba ta obowiązana jest wskazać swój interes prawny i wyjaśnić, z jakiego przepisu prawa materialnego interes ten wynika. W ocenie Kolegium A. U. nie dopełnił tego obowiązku. Wnioskodawca podał bowiem jedynie ogólnikowo, że ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu stanu prawnego. Organ uznał, iż pracownica Urzędu Miasta O. słusznie uznała w tej sytuacji, że jest to niewystarczające i wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia podania. Wezwania tego nie można traktować jako odmowy wydania żądanego zaświadczenia. Jednocześnie wskazano, iż wnioskodawca nie zwracał się z prośbą o wydanie wypisu z rejestru gruntów, lecz o wydanie mu zaświadczenia o aktualnym stanie prawnym nieruchomości. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów, jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 Kpa. Nie ma zatem powodów, by traktować podanie zainteresowanego jako prośbę o wydanie wypisu z rejestru gruntów, skoro on o to nie występował. Na powyższe postanowienie A. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., podnosząc, iż jego prawo do złożenia zażalenia wynika wprost z art. 219 Kpa. W ocenie skarżącego odmowa wydania zaświadczenia jest oczywista i powinna nastąpić w formie postanowienia. Żądanie sprecyzowania interesu prawnego wykracza poza granice art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Tym samym organy naruszyły zasadę praworządności określoną w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podano, iż przedmiotowe pismo nie jest pismem Prezydenta Miasta O., ani nie zostało podpisane w jego imieniu, bowiem widnieje na nim pieczęć Urzędu Miasta O. i podpis Kierownika Referatu złożony w imieniu własnym. Nie zawiera ono zatem także innych istotnych elementów formalnych postanowienia wymienionych w art. 124 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego odmowa wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazać jednak należy, iż w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, wskazując iż pismo Kierownika Referatu w Urzędzie Miasta O. wzywające do uzupełnienia wniosku o wydanie zaświadczenia, na które zażalił się skarżący, nie stanowi odmowy wydania zaświadczenia. Kolegium uznało przy tym, iż organ pierwszej instancji był uprawniony do wezwania skarżącego do wykazania interesu prawnego, gdyż tak stanowi art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe stanowisko zaprezentowane przez Kolegium jest w pełni uzasadnione. Nie można bowiem uznać, aby pismo Kierownika Referatu w Urzędzie Miasta w O. z dnia "[...]" skierowane do skarżącego stanowiło – tak jak chce tego skarżący - postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż pismo skierowane do strony może być uznane za decyzję (odpowiednio także za postanowienie), lecz musi ono zawierać podstawowe elementy, takiej jak: wskazanie organu wydającego, adresata decyzji (postanowienia), rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999r. Sygn. akt I SA 1509/98, LEX nr 48728, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r. Sygn. akt III SAB 34/01, LEX Nr 79247). Wyżej wskazane pismo takich elementów nie zawiera. Po pierwsze brak jest rozstrzygnięcia, gdyż organ wezwał stronę jedynie do uzupełnienia złożonego wniosku. Ponadto zostało ono podpisane przez Kierownika Referatu w Urzędzie Miasta w O. bez upoważnienia właściwego organu, tj. Prezydenta Miasta O. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego, iż przedmiotowe pismo stanowiło de facto postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Słusznie zatem Kolegium uznało, iż zażalenie skarżącego jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.