II SA/Ol 749/07

Dnia 23 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby – wyłączenia organu postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE: Rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zmianami) zwolnił R. K. ze służby w Policji. W piśmie z dnia 1 lutego 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. K. podniósł, iż między nim a Komendantem Powiatowym Policji zachodzi stosunek osobisty, który powinien skutkować wyłączeniem Komendanta od prowadzenia sprawy. Zarzut ten funkcjonariusz ponowił w odwołaniu od rozkazu personalnego nr "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Komendant Wojewódzki Policji odmówił uwzględnienia wniosku strony o wyłączenie Komendanta Powiatowego Policji od załatwienia sprawy. Organ odwoławczy pouczył stronę, iż postanowienie jest ostateczne i służy na nie skarga do sądu administracyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia organu. Wojewódzki Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że strona skarżąca nie wykazała ani nie uprawdopodobniła, iż między nią a Komendantem Powiatowym Policji zachodził jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, aby uzasadniał obawy co do bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest bowiem w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która podlega kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej w dalszym ciągu p.p.s.a., zawiera zamknięty katalog spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Między innymi, zgodnie z art. 3§2 pkt2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie jest postanowieniem, o jakim mowa w omawianym przepisie. Spośród postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym zaskarżeniu mogą podlegać tylko te, na które służy zażalenie, albo które kończą postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty. Do takich postanowień nie należy postanowienie organu wyższego stopnia odmawiające wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Przepisy rozdziału piątego, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie dotyczące wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu lub organu od załatwienia danej sprawy, nie przewidują możliwości skarżenia zażaleniem takiego postanowienia. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, tylko wtedy gdy kodeks tak stanowi. Dopuszczalności zażalenia w postępowaniu administracyjnym nie można domniemywać. Skoro przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestię wyłączenia pracownika i organu nie przewidują prawa zaskarżenia postanowienia wydanego w tym przedmiocie, to należy przyjąć, iż jest ono niezaskarżalne w drodze zażalenia. Postanowienie takie nie kończy też postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty. W doktrynie przyjmuje się, że do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zaliczane są postanowienia organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę, wydawane w oparciu o art. 106 k.p.a., czy też postanowienia, o których mowa w art. 119 k.p.a. zatwierdzające ugodę, (por.: Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są natomiast postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.), czy też postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest więc niedopuszczalna, mimo błędnego pouczenia organu orzekającego, a zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia będzie mogła być skontrolowana przez sąd wyłącznie na etapie kontroli ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mając powyższe okoliczności na uwadze skargę jako niedopuszczalną Sąd odrzucił na podstawie art.58§1 pkt 6 p.p.s.a.