II SA/Ol 752/05

Dnia 15 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 roku sprawy ze skargi M. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe l/ uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Nr "[...]" Komendanta Miejskiego Policji z dnia "[...]", 2/ orzeka, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE: Komendant Miejski Policji orzeczeniem z dnia "[...]"marca 2001 r. uznał młodszego aspiranta M. L. winnym naruszenia dyscypliny służbowej, gdyż w dniu "[...]"stycznia 2001 r. podczas pełnienia służby patrolowej z mł.asp. A. Z. w toku interwencji w supermarkecie odstąpił od czynności służbowych wobec zatrzymanego sprawcy. Stanowiło to naruszenie pkt l ppkt 10 powierzonego funkcjonariuszowi "Zakresu czynności referenta RPI KMP i dało podstawę do wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Postanowieniem z dnia "[...]"2004 r. Komendant Miejski Policji na wniosek M. L. wznowił postępowanie dyscyplinarne przeciwko niemu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że należy przeprowadzić czynności dowodowe w celu ustalenia jakie dowody znajdują się w aktach Sądu Rejonowego, a następnie zapoznać ukaranego z tymi dowodami. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny w sprawozdaniu z dnia "[...]"lutego 2005 roku stwierdził, że sposób przeprowadzenia czynności przez M. L. na miejscu zdarzenia i niezgromadzenie niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów spowodowało powstanie wątpliwości co do winy bądź niewinności M. B. podejrzewanego o kradzież w supermarkecie "A". W tej sytuacji rzecznik wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie uchylenia orzeczenia z dnia "[...]"marca 2001 r. Komendanta Miejskiego Policji. Komendant Miejski Policji orzeczeniem z dnia "[...]"lutego 2005 r. odmówił uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego z dnia "[...]"marca 2001 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nierzetelne wykonanie obowiązków służbowych na miejscu zdarzenia przez M. L. w dużej mierze przyczyniło się do uniemożliwienia ustalenia stanu faktycznego z dnia zdarzenia. Po rozpatrzeniu odwołania M. L., Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia "[...]"marca 2005 r. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze względu na niewłaściwe skompletowanie materiału dowodowego, na podstawie którego wydano orzeczenie. Postanowieniem z dnia "[...]"maja 2005 r. rzecznik dyscyplinarny po raz kolejny zakończył czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko M. L.. W uzasadnieniu stwierdził, że obrońca obwinionego zapoznał się z aktami sprawy i w ustawowym terminie zgłosił wnioski o ich uzupełnienie. Jednakże prawomocnym postanowieniem z dnia "[...]"kwietnia 2005 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych. Rzecznik dyscyplinarny w sprawozdaniu z dnia "[...]"maja 2005 r. powtórzył argumentację zawartą we wcześniejszym sprawozdaniu. Stwierdził, że wina policjanta jest bezsporna, natomiast wątpliwości może budzić wymiar kary. Ponieważ wykonane czynności i zebrany materiał dowodowy nie dały podstaw do stwierdzenia, że ujawniono istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, rzecznik powtórnie wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie uchylenia orzeczenia z dnia "[...]"marca 2001 roku Komendanta Miejskiego Policji. Orzeczeniem z dnia "[...]"maja 2005 r. Komendant Miejski Policji odmówił uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego z dnia "[...]"marca 200Ir. przeciwko M. L.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wina policjanta jest bezsporna i nie budzi wątpliwości. Natomiast wątpliwości może budzić wymiar kary, jednak rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest możliwe, gdyż zgodnie z art. 135s ust. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.) "zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego". Organ wyjaśnił, że wykonane czynności i zebrany materiał dowodowy nie dały podstaw do stwierdzenia, iż ujawniono istotne dla sprawy okoliczności, które nie byłyby znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Zatem zasadne było wydanie przedmiotowego orzeczenia na podstawie dyrektywy zawartej w art. 135s ust. l pkt 3 Ustawy o Policji. Od powyższego orzeczenia M. L. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji domagając się jego uchylenia i wydania orzeczenia o uniewinnieniu go od zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu podniósł, że ocena zebranego materiału dowodowego oraz treść uzasadnienia orzeczenia budzi wątpliwości, gdyż ani w protokołach przesłuchania świadków, ani w uzasadnieniu wyroku nie podniesiono kwestii jego nieudolności podczas przeprowadzenia interwencji, zaniechania czynności przeszukania osoby i jej odzieży, a także mało wnikliwego rozpylania pracowników sklepu. Zarzucił, że rzecznik dyscyplinarny prowadził postępowanie nieobiektywnie, utrudniał obronę, a także nie przeprowadził wniosków dowodowych złożonych w ustawowym terminie. Orzeczeniem nr "[...]" z dnia "[...]"lipca 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po dokonaniu szczegółowej analizy przeprowadzonych czynności dowodowych ograniczonych co do przyczyny wznowienia postępowania dyscyplinarnego, nie stwierdził wad czy uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany lub uchylenia wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Zdaniem organu odwoławczego na winę policjanta wskazuje sporządzona przez niego notatka urzędowa z przeprowadzonej interwencji w sklepie. Z jej treści wynika, że policjanci nie dokonali przeszukania osoby podejrzewanej o kradzież. Ograniczyli się jedynie do dokonania sprawdzenia w bramce sygnałowej w sklepie oraz zgodności zakupów będących w posiadaniu M. B. Personel, który zgłosił zdarzenie kradzieży nie został właściwie rozpytany o przedmiot kradzieży, jego wartość i na czyją szkodę dokonano kradzieży. Zatem policjanci nie dążyli do uzyskania pełnego zakresu informacji, który pozwoliłby na określenie czy dokonano czynu zabronionego, czy nie. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu dyscyplinarnym badano okoliczności zdarzenia pod kątem naruszenia dyscypliny służbowej, a nie fakt popełnienia przestępstwa. Prokuratura Rejonowa nie dopatrzyła się popełnienia przez policjantów przestępstwa, natomiast postępowanie dyscyplinarne wykazało, że naruszono dyscyplinę służbową. Postępowania te są niezależne i dotyczą różnych odpowiedzialności. Ponadto wyrokiem z dnia 10 marca 2004 roku, sygn. akt 2 II SA 927/03, na który powoływał się odwołujący, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił orzeczenie wydane w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym przez organ niewłaściwy w sprawie, a sprawa dotyczyła mł.asp. A. Z. i wyrok ten nie jest wiążący w sprawie odwołującego. Zdaniem organu odwoławczego wznowione postępowanie dyscyplinarne było prowadzone przewlekle, ale zgodnie z prawem i bezstronnie. I chociaż rzecznik dyscyplinarny zamiast odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135i ust. 5 Ustawy o Policji, odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego, to był to błąd formalny, który nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że podstawą wznowienia był wniosek strony, który wskazywał jako nową okoliczność w sprawie materiał dowodowy zgromadzony przez Sąd Rejonowy. Organ I instancji uzyskał wskazany materiał dowodowy. Zatem zostały wykonane prze organ czynności ograniczone do przyczyn wznowienia, a dalsze wykonywanie czynności wskazanych przez stronę przekraczałoby przyczyny wznowienia. Zdaniem organu wina policjanta jest bezsporna i nie budzi wątpliwości. Natomiast wątpliwości budzi wymiar kary. Jednakże wymierzenie innej kary jest już niemożliwe zgodnie z art. 135s ust. 2 Ustawy o Policji. Na powyższe orzeczenie M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia i wydania orzeczenia o uniewinnieniu go od zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skarżący szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy argumentując, że orzeczeniem z dnia "[...]"marca 2001 r. nie powinna być wymierzona tak surowa kara ze względu na jego niewinność. Ponadto ponownie stwierdził, że wznowione postępowanie dyscyplinarne było prowadzone w sposób stronniczy, opieszale, niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz w sposób ograniczający prawo do obrony. Poza tym skarżący zarzucił organowi nie uwzględnianie wątpliwości na korzyść oskarżonego. Podniósł, że w toku prowadzonego wznowionego postępowania dyscyplinarnego wydano tylko jedno postanowienie nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]"stycznia 2005 roku o przedłużeniu czynności dowodowych do dwóch miesięcy, a więc do dnia 24 stycznia 2005 roku. W tej sytuacji wszelkie czynności Rzecznika Dyscyplinarnego KMP oraz przełożonych dyscyplinarnych KMP i KWP wykonane po tym terminie powinny zostać uznane jako niezgodne z prawem i pozbawione mocy prawnej. Pełnomocnik skarżącego zarzucał, iż nie mógł się zapoznać z całym materiałem dowodowym, ponieważ do akt sprawy, toczącej się w trybie wznowieniowym, została włączona tylko część akt dyscyplinarnych. Selekcji dokonał orzecznik dyscyplinarny według własnego uznania. Fakt, że pełnomocnik nie miał możliwości zapoznania się z kompletem akt powoduje, iż nie ma pewności, czy do akt sprawy zostały włączone wszystkie istotne dokumenty. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że brak było podstaw do wzruszenia orzeczenia z dnia "[...]"marca 2003 r., gdyż nie stwierdzono wad postępowania dyscyplinarnego pozostających w zakresie objętym art. 135r ust. l pkt 1-4 Ustawy o Policji. Również wysokość kary nie może być zmieniona zgodnie z art. 135s ust. 2 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. W razie stwierdzenia naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd ma obowiązek uchylić decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. Przy czym, zgodnie treścią art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną przez skarżącego podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]"listopada 2004 r. zostało wydane bez dokładnego określenia podstawy prawnej. Organ orzekający postanowił wznowić postępowanie dyscyplinarne Nr "[...]" przeciwko M. L. z powołaniem się na art. 135 "r" ust. l Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zmianami), zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia Ustawą. Tymczasem ustęp pierwszy art. 135 "r" zawiera cztery róże przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Postępowanie wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe, 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inna decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. W tym miejscu należy zauważyć, że do spraw wszczętych w trybie nadzwyczajnym, jako nowych w stosunku do spraw już wcześniej zakończonych w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, należy stosować aktualny stan prawny, chyba że z istoty przepisów o wznowieniu postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji wynika konieczność oceny jej legalności wg unormowań obowiązujących w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie przepis § 39 ust. l pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U z 1998 r. Nr 4, poz. 14) obowiązujący w czasie wydania orzeczenia dyscyplinarnego, jest w treści tożsamy z art. 135 "r" pkt 1-4 Ustawy. Również z innych przepisów rozdziału 10 Ustawy, w zestawieniu z przepisami rozdziału 9 cytowanego rozporządzenia, nie wynika konieczność stosowania przepisów poprzednio obowiązujących. Dokładne określenie przyczyny, z powodu której zostało wznowione postępowanie, jest nader istotne skoro, zgodnie z art. 135 "s" Ustawy, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się postępowanie dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia. Wobec tego ograniczanie się przez organy orzekające w sprawie do oceny wyrażonej w uzasadnieniu orzeczenia, że postępowanie prowadzone na skutek wznowienia, nie ujawniło nowych okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, budzi poważne wątpliwości. Braku właściwej podstawy prawnej postanowienia o wznowieniu postępowania nie usprawiedliwia fakt, iż to strona niezbyt precyzyjnie ją sformułowała. Okoliczność tę bowiem należało przed wydaniem szczegółowo wyjaśnić, a obowiązek ten ciążył na organie. Kwestii w jaki sposób został sformułowany wniosek o wznowienie postępowania Sąd nie mógł ocenić, albowiem, - jak słusznie zauważył pełnomocnik strony skarżącej- rzecznik dyscyplinarny z akt sprawy dyscyplinarnej nr "[...]" wyłączył część materiałów związaną z postępowaniem prowadzonym w trybie wznowienia. Z notatki służbowej z dnia "[...]"kwietnia 2005 r. (karta "[...]"akt administracyjnych) wynika, iż rzecznik skompletował jako całość akta wznowionego postępowania administracyjnego. Trudno jednak uznać to za działanie prawidłowe, skoro do akt wznowionego postępowania nie dołączono nawet wniosku M. L. o wznowienie postępowania. Wprawdzie w postanowieniu z dnia "[...]"listopada 2004 r. Komendant Miejski Policji wskazuje, że wydaje je po rozpatrzeniu wniosku funkcjonariusza z dnia 3 listopada 2004 r., lecz z treści tego ostatniego pisma wynika, iż nie jest ono samoistnym wnioskiem, ale sprecyzowaniem wcześniejszego wniosku z dnia 9 grudnia 2004r. Tymczasem wniosku tego w aktach sprawy nie ma, gdyż rzecznik dyscyplinarny nie włączył go do akt postępowania poddanego kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Zasadnym byłoby więc prowadzenie w sprawie jednych akt, lecz uporządkowanych w taki sposób, aby możliwe było rozgraniczenie postępowania prowadzonego w trybie zwykłym i w trybie wznowionym. Skoro organy orzekające w sprawie nie określiły konkretnej przyczyny wznowienia, to w konsekwencji tego uchybienia niemożliwe było poczynienie stosownych ustaleń co do stanu faktycznego, stanowiącego podstawę ukarania funkcjonariusza. Dopiero bowiem wskazanie właściwej przyczyny wznowienia postępowania pozwoliłoby na określenie zakresu postępowania dowodowego we wznowionym postępowaniu. Tu należy zauważyć, iż wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów (na co powołuje się organ), ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W rozpoznawanej sprawie okolicznością tą jest niewątpliwie postępowanie karne prowadzone przez Sąd Rejonowy sygn. akt "[...]", na które z resztą powołuje się organ prowadzący wznowione postępowanie dyscyplinarne. Zdziwienie jednak może budzić fakt, że po zapoznaniu się z treścią dowodu z tychże akt, organ nie przeprowadził we własnym zakresie żadnego innego postępowania wyjaśniającego. Z kserokopii akt sądowych wynikało bowiem, że postępowanie zmierzało do ustalenia winy rzekomego sprawcy wykroczenia i w tym kierunku było prowadzone postępowanie dowodowe, a w szczególności zeznania słuchanych przez Sąd świadków i oskarżonego. Tymczasem dla ustalenia winy skarżącego lub jej braku potrzebne byłoby przesłuchanie tychże osób, ale pod kątem przebiegu interwencji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy policji, w tym przez skarżącego. Nie można bowiem zapomnieć, że odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusz podlega tylko w razie stwierdzenia zawinionego przekroczenia uprawnień lub zawinionego niewykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa. (art. 132 ust. l i 2 Ustawy) W rozpoznawanej sprawie organy kwestii tej w sposób dostateczny nie ustaliły, choć zarówno organ pierwszej, jak i organ odwoławczy stwierdzają, że wina skarżącego nie budzi wątpliwości. Jest to jednak stwierdzenie nie poparte dowodami, gdyż wniosku takiego w żaden sposób nie da się wyprowadzić z dowodów przeprowadzonych we wznowionym postępowaniu. Na podstawie przekazanych Sądowi akt sprawy administracyjnej nie można stwierdzić, że skarżący ,w sposób zawiniony, nienależycie wykonywał swoje obowiązki. Nie może o tym świadczyć samo uniewinnienie sprawcy kradzieży w sklepie z powodu braków dowodów jego winy. Na podstawie dowodów zgromadzonych dotychczas w sprawie można mieć bowiem wątpliwości, czy do usiłowania kradzieży w ogóle doszło. Zasadnym więc był wniosek pełnomocnika skarżącego o zażądanie ze sklepu rejestru dowodów rzeczowych, będących przedmiotem usiłowania kradzieży. Również lakoniczne uzasadnienie postanowienia o odmowie uwzględnienia innych wniosków dowodowych, składanych przez pełnomocnika skarżącego, budzi zastrzeżenia. Jeśli organ odmawia stronie uzupełnienia akt sprawy dyscyplinarnej na jej wniosek, to winien to szczegółowo uzasadnić, a jeśli tego nie czyni, to winien wniosek uwzględnić, po czym dokonać oceny nowych dowodów w uzasadnieniu orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. Strona może bowiem mieć uzasadnione poczucie ignorowania jej przez organ, szczególnie w sytuacji, gdy niejednokrotnie postanowienie o zakończeniu postępowania dowodowego zapada tego samego dnia, w którym wpłynął wniosek uzupełnienie akt dyscyplinarnych, a w uzasadnieniu organ wskazuje, że wniosek wpłynął już po wydaniu postanowienia. Wątpliwości może budzić również fakt, że orzeczenie we wznowionym postępowaniu zapada bez wszechstronnego wyjaśnienia winy funkcjonariusza. O winie tej z pewnością nie świadczą dowody z kserokopii akt sądowych, czy też notatki służbowe, gdyż te ostatnie nie mają mocy dowodu. Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego przez organy orzekające w sprawie, że fakt późniejszego uchylenia orzeczenia Kolegium do Spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym, nie ma znaczenia w omawianej sprawie. Jest to bowiem nowa okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a nie znana organowi w czasie wydawania orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu M. L. Skoro organ uznał, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, o czym świadczy fakt, iż wydał postanowienie o wznowieniu, to winien był rozpoznać sprawę na nowo, tak jakby nie była ona rozstrzygana w danej instancji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 1984 r. sygn. akt I SA 86/84 publ. ONSA 1984/l/poz.59 z glosą J. Borkowskiego OSP 1985 zeszyt 5 poz.95) Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien, przy poszanowaniu zasady określonej w art. 10 k.p.a., we własnym zakresie przeprowadzić wszelkie dowody, które mogłyby przyczynić się do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, nie wyłączając przesłuchania świadków i przesłuchania strony. ( art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) Dopiero po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego można będzie dowody te ocenić i wypowiedzieć się o winie lub braku winy funkcjonariusza. W przypadku, gdyby organ nadal uznawał, że brak jest podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia dyscyplinarnego, to powinien szczegółowo uzasadnić na czym polegało zawinione postępowanie skarżącego. Uzupełnienie postępowania dowodowego pozwoli organowi na ocenę dowodów przeprowadzonych przez organ orzekający w sprawie. Za nieprawidłową praktykę należy bowiem uznać ocenianie dowodów przez organ administracji publicznej w odniesieniu do dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy. Reasumując stwierdzić należy, że uchybienia w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego orzeczenia, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku , na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, póz. 1270 ze zmianami). Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona, na zasadzie art. 152 tejże ustawy, należało orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia.