II SA/Ol 755/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rozliczenia należności za wodę i ścieki - uznania zażalenia za nie zasadne postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie M. K. na nie załatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta sprawy dotyczącej rozliczenia należności za wodę i ścieki ponoszonych za zajmowany przez stronę lokal mieszkalny. W postanowieniu zawarto pouczenie, iż jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie ani prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 12 czerwca 2007r. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie między innymi kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia "[...]". Wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia Kolegium oraz poprzedzającej je decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" jako wydanych przedwcześnie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, iż Prezydent Miasta pismem z dnia "[...]" udzielił M. K. jedynie odpowiedzi na złożony przez niego wniosek z dnia 6 grudnia 2006r, w którym skarżący kwestionował sposób ustalania odpłatności za wodę i ścieki. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż pismo Prezydenta Miasta z dnia "[...]" nie zostało potraktowane jako decyzja administracyjna, gdyż kwestie związane z rozliczaniem wody i ścieków w mieszkaniach należących do zasobów gminy nie są rozstrzygane w ramach postępowania administracyjnego, są to kwestie charakterystyczne dla stosunków cywilnoprawnych i tylko na gruncie prawa cywilnego możliwe jest ich regulowanie. Skoro zatem organ nie miał prawnego obowiązku podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia nie mógł pozostawać w zwłoce, w związku z czym zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta należało uznać za niezasadne. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednakże kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). W przypadku postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym skargę można wnieść tylko na takie postanowienia, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w oparciu o art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa, który stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zaś w przypadku uznania zażalenia za uzasadnione organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszeniu terminów spraw w przyszłości – art. 37 § 2 Kpa. Wprawdzie przepis ten nie określa w jakiej formie organ rozstrzyga tę kwestię, jednakże zgodnie z art. 123 Kpa organ administracji publicznej wydaje postanowienia, dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Należy zatem przyjąć, iż rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie art. 37 Kpa winny mieć formę postanowienia. Taką też formę winno przybrać orzeczenie, w przypadku uznania, iż zażalenie na bezczynność nie jest uzasadnione. Z mocy zaś art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 37 Kpa nie zawiera takiego zapisu, co oznacza, iż na postanowienia wydane w tym trybie nie służy zażalenie. Postanowienie powyższe nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. W związku z powyższym skarga na skarżone postanowienie jest niedopuszczalna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając postanowienie z dnia "[...]" prawidłowo pouczyło M. K., że postanowienie to jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie ani prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów Sąd nie mógł przystąpić do merytorycznego badania podniesionych w skardze zarzutów, skoro skarga taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.