II SA/Ol 756/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2008r. sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie nadania nazwy ulicom postanawia odrzucić skargę Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" Rada Gminy, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) nadała nazwy dwudziestu ulicom w obrębie geodezyjnym B., gm. S. Pismem z dnia 15 lipca 2008r. Zarząd Stowarzyszenia A., reprezentowany przez A. P., zwrócił się do Rady Gminy z prośbą o zmianę wskazanej uchwały w zakresie dotyczącym nazewnictwa ulic na terenie tworzącego się osiedla oraz dróg lokalnych i gminnych, które otaczają to osiedle - w Jednostce B, obręb B.. Zarzucono, że Rada Gminy przed podjęciem przedmiotowej uchwały, nie zastosowała art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, który obligował organ do zasięgnięcia opinii Stowarzyszenia. W odpowiedzi, pismem z dnia 17 lipca 2008r., Wójt Gminy poinformował Stowarzyszenie A., że proponowane nazwy ulic zostały przedstawione i zaakceptowane na zebraniu wiejskim w dniu 6 czerwca 2008r. w B. W wyniku tego Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę. W dniu 14 sierpnia 2008r. A. P. zaskarżyła powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w związku z naruszeniem art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, polegającym na zaniechaniu uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których zlokalizowane są drogi. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Zarząd Stowarzyszenia, który reprezentuje, zwrócił się do Rady Gminy z prośbą o uwzględnienie stanowiska w sprawie nazewnictwa ulic w Jednostce B, obręb B.. Podniosła, że zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych, przy ustalaniu nazw ulic Rada Gminy winna uzyskać pisemną zgodę właścicieli. Stwierdziła, iż organ zaniechał tego obowiązku, poprzestając na swobodnej dyskusji w ramach zebrania wiejskiego, czego dowodzi protokół z dnia 6 czerwca 2008r. Skarżąca wyjaśniła, że jest członkiem zarządu wymienionego Stowarzyszenia i właścicielem nieruchomości przy drodze wewnętrznej (nr działki 1-327/20), dlatego posiada interes w zaskarżeniu podjętej uchwały. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie z powodu braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Podnosząc w tym względzie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa nr "[...]" z dnia "[...]" pod pozycją "[...]" i działający w trybie nadzoru Wojewoda nie stwierdził jej nieważności choćby w części. Organ zaznaczył też, że skarżąca nie jest właścicielką żadnej z dróg wymienionych w uchwale i w związku z tym brak jest podstaw do jej uchylenia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W świetle tego unormowania skuteczność wniesienia skargi na uchwałę, czy też zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym z redakcji tego przepisu wynika jednoznacznie, iż do wyczerpania tego trybu przed wniesieniem skargi obowiązany jest każdy skarżący. Oznacza to, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 414/06, LEX nr 362455). O wymogu uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi również art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zauważyć można w tym miejscu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być dokonane w każdym czasie, ale przed wniesieniem skargi do sądu (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, 2005r. wyd. LexisNexis, s. 244). Ponadto wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02 LEX 55583- ONSA 2003, nr 1, poz. 2). Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Bowiem, jak sama wskazała w skardze, to reprezentowany przez nią Zarząd wymienionego Stowarzyszenia wystąpił do Rady Gminy z wnioskiem o zmianę uchwały, wskazując na naruszenie art. 8 ustawy o drogach publicznych, a nie skarżąca. W związku z tym przedmiotowa skarga, którą A. P. wniosła w imieniu własnym, na co wskazuje treść skargi i wyjaśnienie zawarte w piśmie skarżącej z 8 października 2008r., jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..