II SA/Ol 756/19

Dnia 28 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia A kwotę "[...]" zł (słownie: "[...]") tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Wójta Gminy G. z dnia "[...]", na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1, 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm. – tekst jednolity obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji - dalej jako: u.o.u.i.o.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 71), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Z.W., stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr geod. "[...]", obręb K. W uzasadnieniu podano, że wniosek wraz z załączoną dokumentacją przesłano do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie celem wydania opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy te nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia tej oceny. Wskazano, że skala i rodzaj planowanej inwestycji kwalifikuje ją w oparciu § 3 ust 1 pkt 21 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Wyjaśniono, że przy analizie wniosku uwzględniono łącznie uwarunkowania ujęte w art. 63 ust 1 pkt 1-3 u.o.u.i.o.ś. Biorąc pod uwagę opinie organów oraz uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. organ postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził, iż może odstąpić od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podano, ze na żadnym etapie postępowania nie ograniczono możliwości udziału w postępowaniu organizacji ekologicznych. Wnioskiem z dnia 2 lipca 2018r. Stowarzyszenie Straży Ochrony Przyrody w Polsce Oddział Wojewódzki "[...]" z siedzibą w K. (dalej jako: Stowarzyszenie) zgłosiło chęć uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu i pismem z dnia 12 lipca 2018r. poinformowano wnioskodawcę o włączeniu go do kręgu stron prowadzonego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. W toku postępowania Stowarzyszenie nie złożyło uwag dotyczących planowanej inwestycji. Od decyzji tej odwołało się Stowarzyszenie zarzucając naruszenie: - art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.u.i.o.ś. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw faktycznych i prawnych, na podstawie których stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b u.o.u.i.o.ś. poprzez brak uwzględnienia powiązań inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja, a mianowicie przedsięwzięcia polegającego na wydobywania piasku ze żwirem ze złoża K. "[...]","[...]","[...]","[...]" oraz RDP oraz wytwórni mas bitumicznych - wszystkie zlokalizowane w obrębie odziaływania planowanej inwestycji w zakresie emisji hałasu, emisji gazów i pyłów oraz oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne; - art. 63 ust. 1 ptk 1 lit d u.o.u.i.o.ś. poprzez ogólnikowe stwierdzenie, że w związku z planowanym przedsięwzięciem emitowane będą do środowiska zanieczyszczenia, odpady przy jednoczesnym braku stwierdzenia wpływu przedsięwzięcia na stan powietrza atmosferycznego, gospodarkę ściekową, w tym wody opadowe i roztopowe; - art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.u.i.o.ś. poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku określenia przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia zagadnień związanych ze stanem powietrza atmosferycznego w obrębie planowanej inwestycji, w szczególności emisji (maksymalnej i średniej) pyłu PM-10 z emitorów w postaci trzech silosów na cement oraz mieszalnika, co tym samym uniemożliwia ocenę czy wartości emitowanych zanieczyszczeń nie przekraczają norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, ilością wód opadowych i roztopowych odprowadzanych z powierzchni utwardzonego placu zlokalizowanego na nieruchomości gdzie ma zostać posadowiony mobilny węzeł betoniarski wraz z infrastrukturą, w szczególności z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, jak również poprzez brak określenia miejsca gdzie wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane. W związku z tymi zarzutami Stowarzyszenie wniosło o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zakwestionowano także postanowienie organu I instancji z dnia "[...]" w przedmiocie odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podano, że w piśmie inwestora złożonym w toku postępowaniu odwoławczego zakwestionowano uprawnienie Stowarzyszenia do wniesienia odwołania, gdyż organizacja ekologiczna nie powinna być dopuszczona do udziału w postępowaniu wtedy, gdy wydana zostaje decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podano także, że Oddział Stowarzyszenia w K. został założony dopiero w lutym 2018r., a zatem nie prowadzi działalności statutowej przez okres minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Organ wskazał, że w sprawach prowadzonych na podstawie u.o.u.i.o.ś. organizacje ekologiczne mogą uczestniczyć na prawach strony oraz wnosić odwołania od decyzji jedynie w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Z art. 79 ust. 1 u.o.u.i.o.ś. wynika, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdzany jest w drodze postanowienia (art. 63 ust. 1 u.o.u.i.o.ś.). Organ pierwszej instancji odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zatem przedmiotowe postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa. W związku z tym nie mogą w nim uczestniczyć na prawach strony organizacje ekologiczne, a tym bardziej nie mogą wnieść odwołania od decyzji. Podano, że nie ma znaczenia okoliczność, iż organ pierwszej instancji poinformował Stowarzyszenie o włączeniu go do kręgu stron postępowania, gdyż z oczywistych powodów nie zaistniały podstawy z art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś., a organ drugiej instancji nie jest związany postanowieniem organu pierwszej instancji o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. Wskazano ponadto, że art. 44 ust. 1 i 2 u.o.u.i.ś. stanowi lex specialis w stosunku do art. 31 k.p.a. Podano, że nie ma znaczenia okoliczność, że Oddział Stowarzyszenia w K. nie prowadzi działalności statutowej przez okres minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, gdyż Komendant Wojewódzki Straży Ochrony Przyrody w O. został upoważniony do samodzielnej reprezentacji Komendanta Zarządu Głównego Straży Ochrony Przyrody w Polsce, a Stowarzyszenie to zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego 17 czerwca 2015r. Zatem prowadzi działalność statutową przez dłuższy okres niż minimalne 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie zarzucając naruszenie: - art. 44 ust. 1 i 2 w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 63 ust. 1 u.o.u.i.ś. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie co w konsekwencji prowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy skarżącemu, jako organizacji społecznej (ekologicznej) przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania; - art. 31 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji prowadziło do uznania, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do wniesienia odwołania od decyzji; - art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności dotyczących przysługiwania skarżącemu uprawnienia do zainicjowania postępowania odwoławczego, - art. 80 k.p.a poprzez brak rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim karty informacyjnej przedsięwzięcia. W związku z tym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskrzonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący został dopuszczony przez organ I instancji do udziału w toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej i brał w nim czynny udział jeszcze przed wydaniem decyzji przez ten organ. Zarzucono, że stanowisko Kolegium jest sprzeczne cele, jakiemu miało służyć wprowadzenie do polskiego systemu prawnego u.o.u.i.ś. oraz aktów prawa międzynarodowego w postaci Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus z dnia 25 września 1998r. i dyrektywy 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Podniesiono, że ustawodawca w żadnym akcie prawnym, w tym w szczególności w u.o.u.i.ś., nie zamieścił wykazu postępowań wymagających udziału społeczeństwa, co oznacza, że dla oceny czy dane postępowanie udziału takowego wymaga konieczna jest każdorazowa analiza przepisów postępowanie to normujących. Z treści art. 79 ust. 1 u.o.u.i.ś. wynika, ze społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniach dotyczących określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Skoro bowiem zagrożenia ze strony konkretnego przedsięwzięcie dadzą się ocenić bez konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to znaczy, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny. Jeżeli jednak na wstępnym etapie nie da się przewidzieć skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wówczas udział społeczeństwa jest uzasadniony. Stanowisko Kolegium prowadzi zaś do sytuacji, gdy organ wbrew wynikom oceny kryteriów, o jakich mowa w art. 63 ust. 2 u.o.u.i.ś. wyda postanowienie, a następnie decyzję stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uniemożliwione zostanie organizacjom ekologicznym podnoszenie i zwalczanie braków postępowania i podejmowanie działań zmierzających do zapewnienia celów ustawy i implementowanych przepisów prawa między narodowego. Taka wykładnia prawa stawiałaby zatem organy przed pokusą każdorazowego stwierdzania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogący jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla uniknięcia w ten sposób trudności i niedogodności związanych z społeczną (obywatelską) kontrolą wydawanych w tego rodzaju sprawach decyzji. W ocenie skarżącego art. 44 ust 1 i 2 u.o.u.i.ś. należy wykładać w powiązaniu z art 79 ust. 1 u.o.u.i.ś. w ten sposób, że w postępowaniu, w którym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter fakultatywny, prawidłowe merytorycznie ustalenie przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia skutkuje tym, iż postępowanie to traci charakter postępowania, które wymaga udziału społeczeństwa. Jednakże w przypadku zgłoszenia przez organizację ekologiczną chęci udziału w takim postępowaniu, względnie wywiedzenia środka odwoławczego od decyzji, prawidłowość odstąpienia od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podlega procesowej weryfikacji przez organ wyższej instancji. Kontroli dopuszczalności środka odwoławczego pochodzącego od organizacji ekologicznej organ winien zatem dokonać na zasadach ogólnych określonych w k.p.a i o ile ustali, iż organizacja ekologiczna nie była uprawniona do jego wywiedzenia winien umorzyć postępowanie odwoławcze. Weryfikacja legitymacji procesowej czynnej skarżącego do wniesienia odwołania nie może jednak ograniczać się do stwierdzenia, że skoro organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to sprawa nie wymaga zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Podniesiono, że zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wyliczenia dotyczące wykorzystania przez przedmiotową inwestycje wód podziemnych budzą oczywiste i widoczne na pierwszy rzut oka wątpliwości co do ich rzetelności i kompletności, a jednocześnie nie zostały one w żaden sposób wyjaśnione zarówno przez Kolegium, jak i przez organ I instancji i organy współdziałające, które ograniczyły się w tym zakresie do bezrefleksyjnego powtórzenia za inwestorem zapisów z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Ponadto zarzucono, że Kolegium pominęło okoliczność, iż ewentualną legitymację skarżącego do wniesienia odwołania należało rozpatrywać w myśl zasad ogólnych przyjętych dla organizacji społecznych, wynikających z art. 31 k.p.a. Podniesiono, że decyzję o dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowania podjął organ I instancji. Zatem skarżącemu przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania i udział w postępowaniu odwoławczym na prawach strony, a Kolegium nie powinno uprawnienia tego kwestionować. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, iż wniesiona skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy uznał bowiem, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś. skarżącemu – jako organizacji ekologicznej - nie służy prawo do wniesienia odwołania od tego rodzaju decyzji. Należy zatem wskazać, że art. 44 u.o.u.i.ś. reguluje uprawnienia organizacji ekologicznych w sprawach prowadzonych z udziałem społeczeństwa. Stosownie do art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś. organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Niewątpliwie przepis ten ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 31 § 1 k.p.a., który reguluje udział organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym. Mając jednak na uwadze powszechnie przyjęte reguły wykładni, uznaje się, że normy, które wyłączają bądź modyfikują stosowanie art. 31 k.p.a., a więc stanowią leges specialis wobec tego przepisu, mają charakter wyjątków i z tego względu niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca (zob. P. Gołaszewski, Komentarz do art. 31, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, SIP Legalis, nb. 23). Zauważyć zatem należy, że powołany przepis art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś. nie reguluje kwestii udziału organizacji ekologicznych we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie u.o.u.i.ś., a jedynie w postępowaniach z udziałem społeczeństwa. Zatem niewątpliwie w odniesieniu do tego rodzaju postępowań art. 31 § 1 k.p.a nie będzie miał zastosowania O tym, czy dane postępowanie prowadzone na podstawie u.o.u.i.ś. jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa określa konkretny przepis. Z treści art. 79 ust. 1 u.o.u.i.ś. wynika jednoznacznie, że w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach udział społeczeństwa w postępowaniu wymagany jest w przypadku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro zatem decyzja organu I instancji stwierdzała brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to takie postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa. Tym samym w postępowaniu tym nie miał zastosowania także art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś., dotyczący uprawnienia organizacji ekologicznej. Nie oznacza to jednak, że w przypadku takiego postępowania udział jakiejkolwiek organizacji społecznej jest wykluczony. Zważyć bowiem należy, że organizacja ekologiczna, to także organizacja społeczna. W myśl bowiem art. 3 ust. 1 pkt 10 u.o.u.i.ś. organizacja ekologiczna jest organizacją społeczną, której statutowym celem jest ochrona środowiska. Nie ulega także wątpliwości, że organizacja ekologiczna będzie traktowana jako organizacja społeczna w postępowaniach prowadzonych w oparciu o przepisy innych ustaw. Skoro zatem w przedmiotowym postępowaniu art. 44 ust. 1 u.o.u.i.ś. nie miał zastosowania, to w zakresie udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym zastosowanie winien znaleźć art. 31 § 1 k.p.a. Przyjęcie bowiem interpretacji zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji musiałoby prowadzić do uznania, że w postępowaniach powadzonych w trybie u.o.u.i.ś., które nie wymagają udziału społeczeństwa, udział jakiejkolwiek organizacji społecznej jest niemożliwy. W ocenie Sądu takie stanowisko jest niedopuszczalne, gdyż żaden z przepisów u.o.u.i.ś. nie wyłącza udziału organizacji społecznej. Zatem w postępowaniach prowadzonych w trybie u.o.u.i.ś., które nie wymagają udziału społeczeństwa, organizacja ekologiczna może być dopuszczona do udziału w sprawie jako organizacja społeczna, o ile spełni wymogi określone w art. 31 § 1 k.p.a. Należy przy tym wskazać, że powołany w uzasadnieniu decyzji Kolegium wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2037/14 zapadł w odmiennym stanie faktycznym, gdyż dotyczył możliwości dopuszczenia organizacji ekologicznej do postępowania, które się już zakończyło. W związku z tym rozważania Sądu odnosiły się do innych kwestii. W niniejszej sprawie organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że skarżące Stowarzyszenie nie może być stroną postępowania. Nie wyjaśnił jednak, czy nie zostały spełnione wymogi określone w art. 31 § 1 k.p.a. zwłaszcza w sytuacji, gdy w swoim wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie (k. 151 akt administracyjnych) skarżący powołał się na ten przepis. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy rozpozna wniesione odwołanie mając na względzie powyższą ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił kosztów zastępstwa procesowego, gdyż pełnomocnik skarżącego nie był należycie umocowany, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 września 2019r. (sygn. akt II OZ 779/19).