II SA/Ol 770/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyjęcia na studia niestacjonarne oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika że, decyzją z dnia "[...]" Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu rozstrzygnięto o nie przyjęciu P. W. na I rok niestacjonarnych studiów drugiego stopnia, na kierunek ekonomia, Uniwersytetu w Olsztynie w roku akademickim 2008/2009, z powodu braku miejsc. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego obejmującego konkurs czyli tzw. ranking ostatecznego wyniku studiów, P. W. uzyskał wynik 3,73. Tymczasem średnia ocen uprawniająca do przyjęcia na I rok studiów na kierunku ekonomia wynosiła 4,02. Liczba kandydatów, którzy uzyskali taką średnią ocen wypełniła limit przeznaczony dla decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. Odwołanie od powyższej decyzji przedłożył P. W., wnosząc o jej zmianę i wskazując, że dalsza kontynuacja nauki na kierunku ekonomia pomoże mu w poprawie statusu społecznego oraz umożliwi rozwój kariery zawodowej. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Prorektor działający z upoważnienia Rektora Uniwersytetu – na wniosek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej – utrzymał w mocy decyzję, która zapadła w I instancji, podtrzymując również w całości argumentację w niej zawartą. Skargę na ww. decyzję wywiódł P. W. wnosząc m.in. o stwierdzenie nieważności tej decyzji i przyjęcie go na przedmiotowe studia. W skardze wskazano, że zaskarżona decyzja jest nieważna i podlega stwierdzeniu nieważności na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę, mimo ewidentnego braku formalnego podania. Zarzucono naruszenie art. 64 § 2 kpa w związku z art. 63 § 2 kpa i art. 169 ust. 8 zdanie drugie ustawy z dnia 27 lipca 2005r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365). Według strony skarżącej, skoro podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, to brak wskazania takich zarzutów oznacza, iż odwołanie zawiera podstawowy brak merytoryczny, bez uzupełnienia którego według skarżącego nie można dalej prowadzić postępowania, a tym bardziej wydać decyzji. Według strony skarżącej organ zobowiązany był wezwać stronę do uzupełnienia wskazanego wyżej braku formalnego odwołania. Zdaniem P. W. zgodnie z art. 169 ust. 8 zdanie drugie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, co należy rozumieć w taki sposób, że odwołanie musi czynić zadość wymaganiom z art. 63 § 2 kpa. Jeżeli zaś nie spełnia ono kreślonych wymogów to należy stronę wezwać do jego uzupełnienia, stosownie do art. 64 § 2 kpa. Według strony skarżącej organ rozpatrzył sprawę i wydał decyzję pomimo istnienia takiego braku formalnego, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz dodatkowo wskazując, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Na tej podstawie oraz w związku z art. 6 ust. 1 oraz art. 169 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy uczelnia ma prawo do ustalania warunków przyjęć na studia. Dlatego też Senat Uniwersytetu Uchwałą Nr 169 z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie zasad rekrutacji kandydatów ustalił, że głównym kryterium kwalifikacji na studia drugiego stopnia jest ranking ostatecznego wyniku studiów – bez wyrównywania do pełnej oceny, w ramach określonego limitu miejsc. Pismem procesowym przedłożonym w dniu 21 października 2008r. P. W. podniósł, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 kpa jako wydana z rażącym naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Według skarżącego stosownie do § 12 ust. 2 Uchwały Nr 169 Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na studia niestacjonarne, decyzję w sprawie odwołań podejmuje rektor na wniosek przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Taki tryb postępowania został zachowany w przedmiotowej sprawie. Tymczasem zdaniem skarżącego jak wynika z art. 169 ust. 8 ustawy o szkolnictwie wyższym, właściwym organem do wyrażenia stanowiska jest wyłącznie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna, a nie jej przewodniczący. Oznacza to, że w niniejszej sprawie wniosek złożył organ niewłaściwy, a więc według strony skarżącej decyzja rektora została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 kpa). W piśmie tym wskazał także, iż system rekrutacji na studia w niniejszej sprawie nie odpowiadał zasadom słuszności, gdyż zrównywał osoby, które pracy licencjackiej nie napisały, z osobami, które pracę taką napisały i obroniły, co w ocenie skarżącego oznacza, iż zachodzi uzasadniony zarzut nierówności przy ocenie kandydata na studia. Następnie P. W. przedłożył w dniu 15 grudnia 2008r. pismo procesowe, w którym wskazał, że postępowanie w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja obarczone było szeregiem wad prawnych. Przede wszystkim skarżący podniósł, ze decyzję odwoławczą podpisał J. G. jako prorektor ds. kształcenia, podczas gdy nie posiadał on kompetencji do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji, gdyż te należały do prorektora ds. studenckich. W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który upoważniałby prorektora G. do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji. Ponadto podniesiono, że w postępowaniu drugoinstancyjnym brała udział osoba, która wydała decyzję w pierwszej instancji. Decyzję pierwszoinstancyjną Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej podpisał bowiem M. G., który następnie uczestniczył również w postępowaniu odwoławczym (wniosek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej). Poza tym skarżący wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie protokół zbiorczy i nie dotyczy on konkretnie skarżącego. Tym samym akta sprawy nie zawierają odrębnej i podpisanej przez wszystkich członków Komisji uchwały wyrażającej negatywne stanowisko w sprawie odwołania skarżącego. Według strony skarżącej brak jest zatem dowodów na to, że sprawa P. W. została rozpoznana odrębnie przez skład orzekający Komisji. Zdaniem skarżącego przyjęcie kryteriów, jakie wskazuje w uchwale Komisja, jest nie do zaakceptowania z zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z prawem do odwołania. Obowiązkiem organu jest bowiem wykazanie, że argumenty podniesione w odwołaniu były bezzasadne. Przyjęcie zaś przez Komisję innych kryteriów rozpoznania odwołania oznacza, że nigdy organ nie zwróci uwagi na argumentację i zarzuty stawiane przez skarżącego. Natomiast w dniu 16 grudnia 2008r., działając przez pełnomocnika, Rektor przedłożył pismo procesowe, w którym ustosunkował się do zarzutów wymienionych we wskazanym wyżej piśmie procesowym skarżącego. Do pisma załączono upoważnienie wydane przez Rektora Uniwersytetu dla Prorektora J. G. do wydawania decyzji w sprawie odwołań od decyzji Wydziałowych Komisji Rekrutacyjnych. Organ wskazał, że M. G. z nie uczestniczył w wydaniu decyzji w obu instancjach gdyż w toku II instancji zasiadał on jedynie w ciele opiniodawczym jakim jest Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Decyzje natomiast wydał Rektor Uniwersytetu. Podniesiono również w piśmie, że sprawa P. W. została rozpatrzona indywidualnie. Indywidualny protokół rekrutacyjny z 26 sierpnia 2008r. na nazwisko skarżącego jest dodatkowym dokumentem sporządzonym na podstawie protokołu Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, złożonym do akt osobowych kandydata. Natomiast protokół Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej znajduje się w dokumentach postępowania rekrutacyjnego uczelni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Zasadnym jest wskazać, że zgodnie z art. 169 ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym przez statut. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2. Decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej i jest ona ostateczna. Należy mieć na uwadze, że art. 169 ust. 8 wspomnianej ustawy zawiera normę o charakterze kompetencyjnym, kierowaną do organu a nie osoby ubiegającej się o przyjęcie na studia. Jest to przepis prawa materialnego, na podstawie którego można uchylić decyzję organu I instancji. Brak wskazania przez odwołującego się na naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia nie jest brakiem formalnym odwołania. Nie oznacza to więc, że brak ten musi zostać usunięty, gdyż w przypadku jego nie usunięcia organ będzie miał obowiązek pozostawić odwołanie bez rozpoznania. Art. 169 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie jest natomiast przepisem szczególnym, o którym mowa w 128 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), który stanowi, iż odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. W doktrynie przyjmuje się, że odwołanie nie wymaga żadnego uzasadnienia ani nawet wskazania, w jakim zakresie i w jakim kierunku odwołujący się żąda zmiany decyzji" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 226). Oznacza to, że odwołanie nie musi dokładnie, zgodnie z treścią przepisu art. 138 kpa, precyzować żądania uchylenia decyzji, nie musi określać zarzutów skierowanych przeciwko decyzji organu pierwszej instancji ani też zawierać uzasadnienia zarzutów i żądań, jeżeli zostały przytoczone w decyzji. W konsekwencji uznaje się w piśmiennictwie, że odwołanie jest w zasadzie "zupełnie niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym" (Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 311), co ma służyć zapewnieniu stronie "maksymalnego ułatwienia obrony jej interesów" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 227; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1461/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 71, w którym stwierdzono, że: "Kodeks postępowania administracyjnego wyraża m.in. w art. 63, 65, 128 i 140, pośrednio również w art. 206, zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy i treści żądania wszczęcia postępowania oraz odwołań od decyzji I instancji i skargi do NSA tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony"). Przy ocenie, czy wniesione przez stronę pismo jest odwołaniem należy kierować się treścią pisma (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 227; wyrok NSA z dnia 2 stycznia 1988 r., SA/Wr 815/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 31) oraz czy pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia odwołania ( wyrok SN z dnia 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96, OSNAPiUS 1997, nr 2, poz. 16, w którym stwierdzono, że: "jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony postępowania odwoławczego wniesione do organu odwoławczego w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, wyrażające niezadowolenie z decyzji nieostatecznej, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji"). W doktrynie podkreśla się, że nie tylko wady prawne decyzji, ale również wszelkiego rodzaju "niezadowolenie" strony z treści decyzji uprawnia ją do wniesienia odwołania (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 227). W ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że ustawodawca w art. 169 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zamierzał zmienić wspomnianą zasadę przyjętą w kpa (do złożenia odwołania wystarczy niezadowolenie strony z decyzji) i tym samym zobowiązać odwołujących do wskazywania podstaw wymienionych w art. 169 ust. 8 wspomnianej ustawy, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania, tym bardziej, że stosownie do treści art. 207 § 1 tejże ustawy do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów kpa nie może doprowadzić do takiej wykładni art. 169 ust. 8 ustawy, zgodnie z którą, w przypadku braku wskazania przez ubiegającego się o przyjęcie na studia naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia odwołanie z mocy art. 64 § 2 kpa należy pozostawić bez rozpoznania. Takiemu rozumieniu przeczy także cel tego przepisu, który wskazuje, iż jedyną podstawą uchylenia lub zmiany decyzji może być właśnie naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia, nie oznacza to jednak, że brak wskazania przez odwołującego się na naruszenie tychże warunków i trybu rekrutacji oznacza pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Zresztą trudno przyjąć, iż racjonalny ustawodawca zamierzał obarczać często ludzi młodych nadmiernym formalizmem związanym z wniesieniem odwołania, wbrew zasadom przyjętym w kpa. Także wykładnia językowa i systemowa art. 169 ust. 8 ustawy nie przemawia za tym, by to osoba ubiegająca się o przyjęcie na studia musiała wskazywać w odwołaniu na naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia, wszak w tym przepisie nie posłużono się zapisem "odwołanie od decyzji powinno zawierać wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia". A taka właśnie konstrukcja przepisu zmieniająca zasadę przyjętą w art. 128 kpa znalazła się np. w art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U 80, poz. 717 ze zm.) lub art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.); oczywiście ze wskazaniami co winno zawierać odwołanie na potrzeby postępowań prowadzonych w oparciu o przepisy tych ustaw. Ponadto przyjąć należy, iż rozumienie przepisów kpa i art. 169 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zaprezentowane w skardze byłoby dla skarżącego rozwiązaniem niekorzystnym, bowiem w przypadku, gdyby nie był on w stanie wskazać naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, organ zobowiązany byłby do pozostawienia odwołania bez rozpoznania, co w istocie pozbawiłoby skarżącego możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy w drodze decyzji przez organ odwoławczy. Uchyleniu decyzji z takiej przyczyny sprzeciwiałby się art. 134 § 2 ppsa, który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przyjąć więc należy, iż to organ rozpoznając odwołanie winien zbadać z urzędu czy nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia odwołania określone w art. 169 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, tj. czy nastąpiło naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia. Od tej powinności nie zwalnia go okoliczność, czy odwołujący się takie naruszenia wskazał, czy też nie. W związku z powyższym za bezzasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 2 kpa w związku z art. 63 § 2 kpa i art. 169 ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. – Prawo o szkolnictwie wyższym. Dalej wskazać należy, że uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swego działania. Konsekwencją przyznanej autonomii jest m.in. swoboda uczelni wyższych w ustalaniu konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na poszczególnych kierunkach. Tak więc na zasadach i w trybie określonym w ustawie ma prawo do ustalania warunków przyjęć na studia. Zgodnie zaś z treścią art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, tryb rekrutacji ustala w drodze uchwały senat uczelni wyższej. Jednak – co podkreślił Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 5 października 2005r., sygn. akt SK 39/05 – w demokratycznym państwie prawa, wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz ustawie. Autonomia uczelni wyższych nie jest bowiem nieograniczona. Co za tym idzie, swoboda w określaniu zasad rekrutacji na poszczególnych kierunkach nie może stanowić przesłanki usprawiedliwiającej stosowanie praktyk dyskryminujących czy faworyzujących w stosunku do wybranej grupy kandydatów na studia wyższe. W ocenie Sądu jednak nie można zarzucić skutecznie, że zasady przyjęte Uchwałą Nr 169 Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na I rok studiów niestacjonarnych w 2008r., mają charakter dyskryminacyjny czy też promujący określoną grupę kandydatów. Senat ustalił, że głównym kryterium kwalifikacji na studia drugiego stopnia jest ranking ostatecznego wyniku studiów – bez wyrównywania do pełnej oceny, w ramach określonego limitu miejsc. W ocenie Sądu jest to w pełni rzetelne i precyzyjne kryterium pozwalające wyłonić w jak najbardziej prawidłowy sposób kandydatów na I rok studiów niestacjonarnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego mówiącego, że w niniejszej sprawie wniosek do organu odwoławczego złożył niewłaściwy podmiot, w wyniku czego decyzja Rektora została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 kpa) należy stwierdzić, że jest on nietrafiony. Przede wszystkim z zapisu art. 169 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wskazującego, że decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej, nie wynika, że mamy tu do czynienia z formą prawną o charakterze uzgodnienia. Opisana została jedynie czynność techniczna poprzedzająca rozpatrzenie odwołania i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna nie wydaje żadnego aktu indywidualnego z zakresu administracji publicznej. Niezależnie od tego wskazać należy, iż to właśnie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wnioskowała do Rektora Uniwersytetu o nieuwzględnienie odwołania skarżącego, o czym świadczy protokół tej Komisji, która w dniach 26 – 28 sierpnia 2008r. rozpatrywała złożone w sprawie odwołania. Z protokołu tego wynika, iż pisemne propozycje rozpatrzenia poszczególnych odwołań stanowią załączniki do protokołu, w tym lista rankingowa nr 4 z nazwiskiem skarżącego i nazwiskami innych kandydatów ubiegających się o przyjęcie na studia wraz z rankingiem wyników. Tak więc w sprawie zachowano tryb przewidziany w art. 169 ust. 8 ustawy, gdyż to właśnie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wnioskowała do organu odwoławczego o podjęcie decyzji o nieprzyjęciu skarżącego na studia. Fakt, iż indywidualny protokół nr "[...]" podpisał zgodnie z Uchwałą Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego Nr 169 w sprawie zasad rekrutacji na studia i regulaminem Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej tylko przewodniczący tej Komisji nic w tej kwestii nie zmienia, bowiem przewodniczący Komisji przekazuje Rektorowi tylko wniosek Komisji, sam zaś nie wyręcza tego ciała opiniodawczego w podjęciu wniosku. Zresztą wynika to z treści protokołu indywidualnego, który w pkt 9 zawiera zapis, iż jest to decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Z żadnego przepisu nie wynika także, iż Uczelniana Komisja Rekrutacyjna winna podjąć odrębną uchwałę wyrażającą negatywne stanowisko, co do odwołania skarżącego. Przyjąć należy, iż odwołanie skarżącego zostało rozpoznane przez Komisję w sposób prawidłowy, zgodnie z procedurą określoną w Prawie o szkolnictwie wyższym i cytowaną Uchwałą Senatu Uczelni, zgodnie z którą o przyjęciu na ten kierunek studiów decydowała średnia ocen. Dodać także trzeba, iż z indywidualnego protokołu rekrutacyjnego skarżącego podpisanego przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej wynika jednoznacznie, że ukończył on studia I stopnia ze średnią ocen 3.73. W protokole znajduje się również adnotacja, że wynik studiów I stopnia uprawniający do przyjęcia na I rok studiów wynosi 4,02, co potwierdza także opisana wyżej lista rankingowa nr 4. Umieszczono w nim również opinię Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, która zaproponowała nieprzyjęcie skarżącego na I rok niestacjonarnych studiów II stopnia na kierunku ekonomia z powodu zbyt niskiej średniej ocen określającej ostateczny wynik studiów oraz pełnego wykorzystania limitu miejsc. Nie można więc przyjąć, iż sprawa skarżącego nie została rozpoznana indywidualnie przez Komisję, a przede wszystkim przez organ odwoławczy jakim jest Rektor Uniwersytetu, który miał możliwość podjęcia decyzji o pełną dokumentację postępowania rekrutacyjnego. Za bezzasadny trzeba więc uznać zarzut skarżącego dotyczący braku indywidualnego imiennego protokołu potwierdzającego wyniki przedmiotowej rekrutacji. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że taki protokół musi być podpisany przez wszystkich członków Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, gdyż nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych. Nie mógł skutkować także koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut zgodnie z którym w postępowaniu drugoinstancyjnym brała udział osoba która wydawała decyzję w I instancji. Faktem jest, że członkiem organu kolegialnego, jaki orzekał w I instancji był M. G., który następnie brał udział w pracach Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Pracownik ten winien być wyłączony od udziału w sprawie rozpoznania odwołania skarżącego. Niemniej jednak w sprawie nie zaszła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 kpa, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; co skutkowałoby obligatoryjnym uchyleniem decyzji przez Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit b ppsa. M. G. bowiem nie wydawał decyzji w II instancji. Zasiadał on jedynie w trakcie postępowania odwoławczego w ciele opiniodawczym, jakim jest Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Udział zaś wyłączonego pracownika w czynnościach przygotowawczych poprzedzających wydanie decyzji ulega sanacji. Przesłanką zaś uchylenia decyzji z tej przyczyny jest tylko wydanie decyzji przez organ lub pracownika organu (na podstawie udzielonego mu upoważnienia w oparciu o art. 268a kpa), jeżeli podlegają oni wyłączeniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, str. 634, 635). Ponadto należy podkreślić, że to uchybienie proceduralne w toku postępowania odwoławczego z uwagi na wskazane wcześniej precyzyjne i nie budzące wątpliwości kryteria przyjęcia na I rok studiów niestacjonarnych nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Bezzasadny jest również zarzut mówiący jakoby J. G. jako prorektor ds. kształcenia nie posiadał kompetencji do wydawania decyzji w sprawach rekrutacji, gdyż te należały do prorektora ds. studenckich. Z upoważnienia z dnia 28 lipca 2008r. podpisanego przez Rektora Uniwersytetu, wynika że upoważnił on J. G. do podejmowania decyzji w jego imieniu w sprawie odwołań od decyzji wydziałowych komisji rekrutacyjnych oraz podpisywania dokumentacji związanej z rekrutacją na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, w roku akademickim 2008/2009 (k.-72). Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.