II SA/Ol 770/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Spółka A w skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez zezwolenia, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżąca podała, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych (wymieniono 5 spraw z podaniem wysokości nałożonych przez Naczelników Urzędów Celnych kar na łączną kwotę 315.284,00 zł). Wywiedziono we wniosku, że kara w wysokości 22.496,00 zł, stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania, nie jest znaczną szkodą w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to jednak nie można odmówić jej takiego charakteru, traktując ją zbiorczo wraz ze wszystkimi innymi karami wymierzonymi dotychczas Spółce. Stwierdzono, że ma to zwłaszcza znaczenie, biorąc pod uwagę fakt , że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki. Argumentowano, że w związku z wygasającymi zezwoleniami na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, czemu towarzyszy odmowa organów celnych przedłużenia zezwoleń i wydania nowych zezwoleń, skarżąca ma obecnie bardzo ograniczone źródło dochodu, co w połączeniu z przedstawionym wykazem spraw, w których aktualizuje się ryzyko nałożenia (nieprawidłowo) na Spółkę kar pieniężnych, biorąc pod uwagę ich ilość, grozi realną możliwością ogłoszenia upadłości i likwidacji Spółki. W związku z tym, w braku udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić niemożliwe wręcz do odwrócenia skutki w postaci trwałego zaprzestania przez Spółkę prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r. (sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując pod tym kątem oceny wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 22.496,00 zł z tytułu urządzania gier bez zezwolenia Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Prognozowanie skutków finansowych wynikających z wykonania decyzji administracyjnej nie poparte przez przedsiębiorcę stosownymi dokumentami nie jest jeszcze wystarczające do przyjęcia przez sąd, że zachodzi obawa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku. Twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Stanowisko takie jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądowym (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04; z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04; z dnia 11 września 2013 r. II GZ 295/12, z dnia 11 lipca 2013 r. II GZ 330/13, z dnia 19 września 2012 r. II GZ 309/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie Spółka nie przedstawiła takich okoliczności, co nie pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie zobrazowała w żadnej mierze, jaki wpływ będzie miało wykonanie decyzji na działalność Spółki jako całości. Nie wskazano w uzasadnieniu wniosku danych potwierdzających ogólną kondycję finansową Spółki, ani nie nadesłano żadnych dokumentów finansowych na poparcie tego elementu wniosku. Nie ma więc możliwości stwierdzenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla Spółki znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie udokumentowano również na jakim etapie są inne postępowania toczące się przeciwko skarżącej i jak ewentualnie wymierzone Spółce kary wpłyną na jej kondycję finansową. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.