II SA/Ol 770/17

Dnia 19 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na budowę - oddala skargę. W dniu 28 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła, przekazana przez Wojewodę, skarga M. R. (dalej zwanego skarżącym) na postanowienie tego organu z dnia "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Starosty (dalej zwanego organem I instancji) z dnia "[...]" o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu "[...]" obejmującą: budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. nr "[...]", obręb G., gm. N. Wraz z opisaną powyżej skargą Wojewoda przekazał tutejszemu Sądowi akta sprawy i odpowiedź na skargę. Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, wnioskiem z dnia 18 października 2016 r. skarżący, powołując art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zwrócił się do organu I instancji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podał, że jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości N., w gminie N., a w tym działek o nr 13, 15, 136, 124/3, 185, a nieruchomość ta znajduje się w strefie mniejszej niż 2900 m (a według rysunku k – 5 dołączonego do akt sprawy – 3540 m) od terenu podlegającego zabudowie urządzeniami elektrowni wiatrowych na działce ewidencyjnej nr "[...]". Podniósł, że nieruchomość ta wraz z zabudową mieszkaniową znajduje się w sferze oddziaływania tej inwestycji, a mimo to został pominięty w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na jej realizację. Zastrzegł jednak, że nie ma wiedzy, czy postępowanie w tej sprawie zostało zakończone, a w razie jego dalszego prowadzenia, wniósł o dopuszczanie do udziału w charakterze strony. Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji, powołując m.in. art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej jako k.p.a.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie objętej wnioskiem skarżącego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że z informacji uzyskanych od Wójta Gminy N. wynika, że skarżący o wydanej w tej sprawie decyzji dowiedział się w dniu 8 sierpnia 2016 r., podczas spotkania w N. z mieszkańcami, na którym omawiana była kwestia wydania pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych, a w którym uczestniczył skarżący. Organ I instancji ocenił, że w tych okolicznościach, żądanie wznowienia postępowania z dnia 18 października 2016 r. zostało złożone przez skarżącego po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji, a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Skonstatował, że z tego względu, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., konieczne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Na skutek zażalenia skarżącego, Wojewoda (dalej zwany Wojewodą) wydał opisane na wstępie postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji co do daty, w której skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji w sprawie objętej jego wnioskiem o wznowienie postępowania. Powołał się przy tym na następujące okoliczności: 1) w Tygodniku Internetowym, datowanym na dzień 12 sierpnia 2016 r., znajduje się artykuł opisujący spotkanie rolników z Wójtem Gminy, które odbyło się 8 sierpnia 2016 r. Na spotkaniu tym omawiano problem 4 elektrowni wiatrowych, na które Starostwo Powiatowe w N. wydało pozwolenia na budowę. W artykule opisuje się występujące z powodu budowy elektrowni ograniczenia prawa własności, które dotyczą mieszkańców "[...]". Na zamieszczonym w tygodniku zdjęciu znajduje się skarżący. 2) do pisma wójta z dnia 14 marca 2017 r. załączono protokół z zebrania z mieszkańcami N. z dnia 31 marca 2016 r., w tym ze skarżącym, w którym w pkt 5 tiret 3 jest zapisane, iż mają powstać 4 wiatraki: 2 w N., 1 przy drodze "[...]", 1 przy drodze "[...]". Jak wynika z poczynionych ustaleń, przy drodze "[...]" zlokalizowano tylko jedną elektrownię na dz. nr "[...]". Tak więc lokalizacja tej elektrowni jest tożsama z lokalizacją wskazaną w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę 5 wiatraka na działce "[...]" została wydana po wskazanym zebraniu w dniu "[...]". W świetle przedstawionego stanu faktycznego Wojewoda stwierdził, że o inwestycji, w stopniu pozwalającym na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania, skarżący dowiedział się w dniu 8 sierpnia 2016 r. podczas spotkania z wójtem gminy, a wniosek o wznowienie postępowania złożono w dniu 18 października 2016 r., a więc po upływie 1 miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji. Uznał, że skoro nie został zachowany termin na złożenie tego wniosku, to zasadne było utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił temu organowi naruszenie: 1) art. 8 § 1 k.p.a., art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. przez nieustosunkowanie się do zarzutów zażalenia, a tym samym także przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz naruszenie wymogów uzasadnienia postanowienia, 2) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., przez błędne i bezpodstawne przyjęcie okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu przed organem I instancji, w tym mimo braku umożliwienia skarżącemu przez organ I instancji przed wydaniem postanowienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 3) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym wskutek błędnej oceny dowodów i braku wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego oraz braku rozpoznania istoty sprawy, 4) naruszenie art. 15 k.p.a. przez pozbawienie skarżącego prawa do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w administracyjnym postępowaniu dwuinstancyjnym, 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.138 § 2 k.p.a. (w zw. z art. 144 k.p.a.) w tym w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz w zw. z art.149 § 1, § 2, § 3 k.p.a. przez błędne wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, zamiast wskazania organowi I instancji przeprowadzenia postępowania w całości. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na postanowienie, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem Wojewody z dnia "[...]" utrzymującym w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu "[...]" obejmującą: budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. nr "[...]", obręb G., gm. N. Wymaga bowiem podkreślenia, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku natomiast negatywnego wyniku badania wymienionych powyżej warunków formalnych wznowienia postępowania, organ administracji publicznej (na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.) wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Zatem na tym etapie organ administracji nie wydaje rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Jak natomiast wynika z uzasadnień wydanych w niniejszej sprawie postanowień, organy obu instancji oceniły, że wydanie w tej sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest konieczne, gdyż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Ocenę tą uznać należało za prawidłową. Dla porządku wskazać należy, że w związku z powołaniem przez skarżącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania należało złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W celu zaś wykazania, czy skarżący dotrzymał ustawowego terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy przeanalizować akta administracyjne niniejszej sprawy. Wynika z nich, że skarżący interesował się kwestią ewentualnego powstania elektrowni wiatrowych na terenie gminy. Uczestnicząc w dniu 31 marca 2016 r. w zebraniu wiejskim sołectwa N. osobiście domagał się informacji od wójta gminy dotyczących wiatraków. Kluczową jednak dla sprawy kwestią było ustalenie, kiedy skarżący dowiedział się o fakcie wydania decyzji z dnia "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który należy podzielić, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim zaś o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga, do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli powzięła informację, czego dana decyzja dotyczy (zob. wyroki NSA z 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 39/10 oraz z 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy uznać należało, że wiedzę o decyzji z dnia "[...]", wystarczającą do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania, skarżący posiadał już w dniu 8 sierpnia 2016 r. Jednoznacznie świadczy o tym okoliczność osobistego uczestnictwa skarżącego na zebraniu mieszkańców z władzami gminy, które odbyło się w tym dniu w N., a w trakcie którego omawiano kwestię udzielonych pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych. Okoliczność osobistego uczestnictwa przez skarżącego na zebraniu oraz okoliczność, że na tym zebraniu była mowa o udzielonych pozwoleniach na budowę elektrowni wiatrowych, w tym m.in. elektrowni wiatrowej w G., została potwierdzona przez świadków (vide: protokoły ich przesłuchania znajdujące się w aktach administracyjnych organu odwoławczego). W tych okolicznościach, prawidłowa jest ocena organów obu instancji, że za najpóźniejszą datę, w której skarżący powziął informację o decyzji o pozwoleniu na budowę, należy uznać dzień 8 sierpnia 2016 r. Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wniosek skarżącego z dnia 18 października 2016 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia. Stwierdzenie zaś tej okoliczności skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Skoro zaś takie postanowienie wydał organ I instancji, to prawidłowe było utrzymanie w mocy tego postanowienia przez Wojewodę na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy także pozostałych przepisów postępowania wskazanych w zarzutach skargi. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, organy orzekające w niniejszej sprawie, wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny tej sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy wydawaniu swoich postanowień oraz przekonująco je uzasadniły. Wymaga przy tym zaznaczenia, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylenie postanowienia z powodu naruszenia przepisów postępowania możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu nie sposób jednak stwierdzić w przypadku wydania przez organ administracji publicznej postanowienia bez uprzedniego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego, o ile strona – tak jak w niniejszej sprawie - miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.