II SA/Ol 774/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Ol 774/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]" roku Starosta orzekł o utracie przez B. O. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2003 roku. Uzasadniając swoje stanowisko Starosta powołał się na akta sprawy z sądu pracy, z których wynikało, iż B. O. w okresie od stycznia 2003 roku do czerwca 2004 roku wykonywała pracę za którą otrzymywała wynagrodzenie i nie powiadomiła o powyższym urzędu pracy. Odwołując się od powyższej decyzji B. O. zarzuciła obrazę przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach odwołania skarżąca wskazała, iż organ przed wydaniem decyzji nie wysłuchał jej, nie zaznajomił z zebranym materiałem dowodowym, nadto zaprzeczyła aby była zatrudniona u D. P., a częste pobyty skarżącej u znajomej wiązały się z jej problemami rodzinnymi. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał się na przepisy Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z których wynika, iż pozbawia się statusu bezrobotnego osobę wykonującą pracę. Skarżąca w czasie rozprawy w sądzie po pouczeniu jej o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań przyznała, że w okresie od stycznia 2003 roku do czerwca 2004 roku pilnowała dziecka D. P. za co otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 350 zł. miesięcznie. O powyższym skarżąca nie zawiadomiła ani urzędu skarbowego, ani urzędu pracy co też sama skarżąca przyznała w sądzie. Dlatego też należało B. O. pozbawić statusu osoby bezrobotnej z datą z jaką uczynił to organ I instancji. Skarżąca zapoznana została też z materiałem dowodowym w sprawie. Powyższą decyzję B. O. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie prawa materialnego, sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz rażące naruszenie przepisów postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty B. O. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zostało podkreślone, że skarżąca nie wykonywała pracy w rozumieniu przepisów prawa, zaś dzieckiem D. P. zajmowała się jedynie czasami i grzecznościowo. B. O. przedstawiła też swoją trudną sytuację rodzinną wskazując na to, iż z powodu awantur wszczynanych przez starszego syna była zmuszona do przebywania poza domem, zaś złożenie zeznań niezgodnych z prawdą spowodowane było zaskoczeniem skarżącej i niechęcią wyjawienia swej trudnej sytuacji rodzinnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację i nadto zwracając uwagę na to, iż nie był mu znany fakt, że w sądzie toczy się sprawa dotycząca tego czy skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. W toku prowadzonego przez organy administracji postępowania bez wątpienia doszło do obrazy przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. gdyż organy ani nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego tym samym nie mogły ustalić prawidłowego stanu faktycznego i prawidłowo ocenić tego czy skarżąca powinna być pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2003 roku. Faktem bezsprzecznym jest to, że w przypadku gdyby B. O. wykonywała pracę zarobkową od stycznia 2003 roku to od tego czasu powinna być pozbawiona statusu osoby bezrobotnej. Podobnie niezaprzeczalną rzeczą jest to, że skarżąca składając zeznania w sądzie pracy po pouczeniu jej o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podała, iż na podstawie ustnej umowy wykonywała pracę za 350 złotych miesięcznie. Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda podobnie jak organ I instancji za pewne przyjął, że twierdzenia wypowiedziane przez B. O. w sądzie pracy były prawdziwe i jeżeli w takim założeniu nie ma jeszcze niczego złego to nie można tej pewności uznawać za pewnik nie podlegający dyskusji i powodujący, że wszystkie inne twierdzenia nie są prawdziwe. W żadnym przypadku organy administracji nie mogły poprzestać tylko na zeznaniach B. O. złożonych w sądzie pracy i niczego nie zmienia w tym przedmiocie także i to, że skarżąca była pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Pouczenie to nie skutkuje automatycznie tym, iż każda osoba zeznająca w sądzie mówi prawdę tylko tym, że gdy mówi nieprawdę to może za to ponieść odpowiedzialność karną. Nie można było pominąć milczeniem późniejszych twierdzeń skarżącej i oświadczenia D. P., kiedy to obie te osoby zaprzeczały temu aby łączył je stosunek pracy i wywodziły zgodnie, że opieka nad dzieckiem była bezpłatna, bez określonych norm czasowych i wynikała z łączącej te osoby znajomości czy też przyjaźni. Organ miał pełne prawo uznać za wiarygodną jedną lub drugą wersję zdarzeń w każdym jednak przypadku winien uzasadnić to dlaczego te a nie inne twierdzenia uznał za prawdziwe, w żadnym przypadku za uzasadnienie prawdziwości danych twierdzeń nie może być wystarczające tylko to, że zostały one złożone po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. O tym, że nie można było wydać zaskarżonej decyzji opierając się jedynie na zeznaniach złożonych przez skarżącą w sądzie pracy w sposób pośredni przekonuje też wyrok Sądu Okręgowego w sprawie "[...]", w którym to wyroku sąd orzekł, że B. O. od 1 stycznia 2003 roku, do 30 czerwca 2004 roku nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę zawartej z D. P. Obecnie sąd nie przesądza tego w jaki sposób prowadzone postępowanie winno być zakończone, zwrócić należy jednak uwagę na to, że wyjaśnienie powodów dla których B. O. miała skłamać w sądzie ( problemy z synem "[...]") brzmią przekonująco. Nie sposób jest też nie dostrzec tego, iż skarżąca zaprzeczając swoim zeznaniom złożonym w sądzie naraża się na poniesienie odpowiedzialności karnej i jak się wydaje B. O. jest tego pełni świadoma. Gdyby organ miał wątpliwości co do tego, którą wersję zdarzeń uznać za prawdziwą to nie musi ograniczać postępowania dowodowego do twierdzeń skarżącej i D. P., bo np. mąż D. P. z pewnością mógłby także wiele w tej sprawie wyjaśnić. W tym stanie rzeczy z uwagi na obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W punkcie II wyroku Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 p.p.s.a. uznając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.