II SA/Ol 774/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych postanawia 1. uznać się niewłaściwym do rozpoznania niniejszej sprawy, 2. sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, za pośrednictwem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, na decyzję tego organu z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] w sprawie odmowy zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] o nadaniu uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jej oddalenie, przekazując skargę wraz z aktami sprawy zgodnie ze wskazaniem P.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2013 r. Dz.U. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy ppsa do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Skoro przedmiotem skargi P.S. jest decyzja z dnia [...] Nr [...] Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydana w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych, bądź ich zmiany, to nie budzi żadnych wątpliwości sądu orzekającego, że na podstawie § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) sądem właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tj. z 2013 r. Dz.U. poz. 932, ze zm) Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w szczególności prowadzi postępowanie odwoławcze i wydaje decyzje w drugiej instancji, w określonych rodzajowo sprawach, przy czym zgodnie z ust. 3 tego przepisu decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są decyzjami ostatecznymi, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty ich otrzymania. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna jest organem Krajowej Izby Inżynierów Budownictwa stosownie do treści art. 28 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Siedzibą Krajowej Izby Inżynierów Budownictwa jest miasto stołeczne Warszawa (art. 10 ust. 1 ww. ustawy), a zatem siedzibą jej organu tj. Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej jest również miasto stołeczne Warszaw. Reasumując skoro stosownie do § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości sądem właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, to do rozpoznania skargi na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy ppsa, należało orzec jak w sentencji postanowienia.