II SA/Ol 777/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. We wniosku z 23 czerwca 2016 r. A.K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu stwierdził, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z matką w mieszkaniu (50 m2), które stanowi jedyny jej majatek. Dochód jest uzyskiwany tylko przez matkę w postaci wynagrodzenia za pracę w kwocie 3500 zł netto miesięcznie. Jedyny majątek, jaki posiada skarżący, to papiery wartościowe (ich rodzaj nie został podany) na kwotę ok. 10000 zł. "Czynsz + utrzymanie gospodarstwa domowego" pochłania ok. 1000 zł, "utrzymanie syna-studenta" - ok. 1000 zł, "ubezpieczenie uniwersalne" - 97 zł. Stosownie do unormowania zawartego w art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Możliwość poczynienia na rzecz strony wyjątku od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania sądowego (art. 199 ww. ustawy) zależy więc od tego, czy przekona ona orzekającego, iż uiszczenie całości lub części tych kosztów spowoduje zachwianie jej sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Prawo pomocy, zwane potocznie prawem ubogich, stosuje się zatem jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy gdy strona istotnie nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Wpis od skargi, do którego sprowadzają się właściwie koszty sądowe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, został już uiszczony, a skarżący, zatrudniający adwokatów z dwóch kancelarii, dysponuje oszczędnościami nieporównywalnie większymi od ewentualnych dalszych kosztów sądowych. Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy, postanowiono jak w sentencji.