II SA/Ol 779/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, ust. 4 oraz ust. 5 pkt 1 i art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180) oraz w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. N. od decyzji Prezydenta Miasta, z upoważnienia którego działał Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z dnia "[...]", dotyczącej przyznania Z. N. dodatku mieszkaniowego, na okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. w kwocie 204,47 zł miesięcznie, utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. Decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 8 marca 2017 r. Z. N. złożył w siedzibie organu I instancji wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wskazał że, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmując lokal mieszkalny o powierzchni 36,66 m2. Tytułem prawnym jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Zajmowany lokal posiada centralne ogrzewanie, ciepłą wodę oraz instalację gazu przewodowego. Z dołączonej do wniosku deklaracji o wysokości dochodów wynika, że łączny dochód gospodarstwa domowego Z. N. w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego (tj. grudnia 2016 r. - lutego 2017 r.) wyniósł kwotę 4.800,30 zł. W skład dochodu wliczono jedynie emeryturę z ZUS. Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wyniósł więc w omawianym okresie kwotę 1.600,10 zł. Ponadto, we wniosku wskazano, że łączna kwota wydatków na mieszkanie w miesiącu marcu 2017 r. wyniosła 549,37 zł, zaś poprzednio przyznany dodatek mieszkaniowy (do dnia 31 marca 2017 r.) kształtował się w wysokości 325,23 zł. Decyzją z dnia "[...]", organ I instancji przyznał Z. N. dodatek mieszkaniowy, na okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. w kwocie 204,47 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dane, w oparciu o które nastąpiło wyliczenie dodatku. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. N.wniósł o jej uchylenie i o przyznanie dodatku w kwocie 380 zł miesięcznie. Wskazał, że obecnie przyznany dodatek jest znacznie niższy od otrzymanego poprzednio. Zarzucił organowi I instancji brak konkretnego i zrozumiałego wyjaśnienia, na czym oparta jest wysokość przyznanego dodatku, jak też brak przytoczenia konkretnych przepisów prawa, na podstawie których obliczono dodatek mieszkaniowy. Podniósł, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów formalnych - w związku z czym decyzja ta winna podlegać uchyleniu (bowiem organ ma obowiązek wskazania konkretnych przepisów ustawy, w oparciu o które naliczany jest dodatek). Dodatkowo podkreślił swoją trudną sytuację materialną spowodowaną bliżej przezeń nieokreśloną "działalnością przestępczą układu korupcyjnego". W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść mających w sprawie zastosowania przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazało, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, 100 % najniższej emerytury stanowiło kwotę 1.000 zł, zaś ustawowe 175 % tej kwoty to 1.750 zł. Jak wynika z akt sprawy, Z. N. spełnił więc ustawowy warunek uprawniający do otrzymania dodatku mieszkaniowego, gdyż średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego (1.600,10 zł) nie był wyższy niż 175% kwoty najniższej emerytury. Podniesiono, że Artykuł 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazuje, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez Z. N. wynosi 36,66 m2, tym samym przekracza ustawowo określoną powierzchnię normatywną. Sytuacja ta pozostaje jednak w związku z art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy stanowiącym, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 %. Z. N. spełnił więc ustawowy warunek "kryterium powierzchniowego" uprawniający do otrzymania dodatku mieszkaniowego, bowiem - w przedmiotowej sprawie - powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego (36,66 m2) nie przekracza ustawowo określonej powierzchni normatywnej (35 m2) o więcej niż 30 %; limit taki w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosi 45,50 m2. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych, w § 2 ust. 1 pkt 2 stanowi, że podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych stanowią następujące rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. W sprawie tak obliczone wydatki ponoszone przez Z. N. stanowiły kwotę 549,37 zł. Artykuł 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi natomiast, że wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal (tu: 549,37 zł) przez jego powierzchnię użytkową (tu: 36,66 m2) i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię (tu: 35 m2), o której mowa w ust. 1. W sprawie obliczono je więc na kwotę 524,49 zł. Taką też kwotę organ I instancji uwzględnił przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Dalej wskazano, że art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (tu: 524,49 zł), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20 % średnich miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Jak wynika z obliczeń, średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego Z. N. wyniósł 1.600,10 zł, zaś ustawowe 20 % tej kwoty to 320,02 zł. Taką właśnie kwotę odjęto od kwoty wydatków na lokal. Mając na względzie powyższe ustalono, że organ I instancji dokonał następującego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego: 524,49 zł (wydatki na lokal) - 320,02 zł (20 % średnich miesięcznych dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego) = 204,47 zł (wysokość obliczonego dodatku mieszkaniowego). W skardze wywiedzionej do tut. Sadu na decyzję Kolegium Z. N. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że jest osoba pokrzywdzoną czynami zabronionymi przez patologiczne organy Polski, które stosują wobec niego zbrodniczo ściśle tajne ustawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej: p.p.s.a.. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych (dalej powoływana jako ustawa) a także rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych (dalej powoływane jako rozporządzenie). Jak wynika z uregulowań zawartych w ustawie, dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 3 ust. 1 ustawy); w razie gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa jest wyższy, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8 ustawy). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana normatywną powierzchnią, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy). Wyżej wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie przesłanek, jakimi są posiadanie jednego z wymienionych w ustawie tytułu prawnego do lokalu, osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego (kryterium dochodowe) oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącego wyżej wskazanych kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i uznały, że skarżący warunki te spełnia. Z danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, że skarżący, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, o powierzchni użytkowej 36,66 m2. W deklaracji o dochodach skarżący podał, że za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku jego dochód wynosi 4800,30 zł. Zatem zasadnie Kolegium przyjęło, że tak ustalona kwota nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury. Skarżący - jak zasadnie ustalił organ odwoławczy - spełniła także trzecią przesłankę uzyskania dodatku mieszkaniowego, tj. w zakresie zajmowania przez niego lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, po dokonaniu w pierwszej kolejności ustaleń w przedmiocie spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami obliczył wysokość tego dodatku. Dokonując ustalenia kwoty należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy jego wysokość ustala się jako różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię użytkową lokalu, w przedmiotowej sprawie faktycznie zajmowaną, a 20 % dochodów gospodarstwa domowego, które osoba samotnie gospodarująca winna przeznaczać na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Z kolei na zasadzie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych stanowią następujące rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W art. 6 ust. 4 ustawy wymieniono wydatki, o których mowa w ust. 3, takie jak: opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione opłaty za używanie lokalu mieszkalnego. Z kolei w ust. 4a art. 6 ustawy wskazano, że nie stanowią wydatków wydatki poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. W ocenie Sądu prawidłowo, w sprawie niniejszej określono wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy oraz prawidłowo ustaliły kwotę należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego. W świetle powyższego wywodu za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego wyliczenia wydatków za centralne ogrzewania, ciepłą wodę i gaz na podstawie ryczałtu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji