II SA/Ol 78/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2008r. sprawy z wniosku Z. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 maja 2008r. w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 maja 2008r. W dniu 20 maja 2008 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie odbyła się rozprawa w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Po zamknięciu rozprawy został ogłoszony wyrok oddalający skargę i ustnie podano zasadnicze motywy rozstrzygnięcia. W dniu 25 lipca 2008r. (data nadania pocztowego) Z. B. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, wnioskując jednocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia. Skarżący uzasadnił, iż dopiero w dniu 23 lipca 2008r. uzyskał informację, że w dniu 20 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wydał wyrok w sprawie z jego skargi. Podniósł, że nie uzyskał wcześniej żadnego zawiadomienia o terminie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i § 2 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie można przyjąć, iż skarżący złożył wniosek w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 wskazanej ustawy, zakładając, że o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 maja 2008 roku dowiedział się , jak twierdzi, w dniu 23 lipca 2008 roku. Nie można jednak uznać, że Z. B. uprawdopodobnił okoliczności świadczące o braku jego winy w uchybieniu terminu. Nawiązując do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury, należy wskazać, że jedyną możliwością przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (tak też WSA w Gliwicach w post. Z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podnosi okoliczność niezawiadomienia go o terminie rozprawy. Jednak przeczy temu znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że skarżący został skutecznie zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 28 kwietnia 2008r. poprzez doręczenie zastępcze, zgodnie z art. 72 cytowanej ustawy, dokonane do rąk jego żony H. B Ponadto z akt sprawy wynika, że w zawiadomieniu o rozprawie, pouczono stronę, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Poinformowano również wówczas stronę, że złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Podnieść należy, że doręczenie zastępcze opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. W niniejszej sprawie brak jest przesłanek do obalenia tego domniemania. Skarżący nie podał w jakich okolicznościach dowiedział się, że wyrokiem z dnia 20 maja 2008r. oddalono jego skargę i że uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia. Ponadto z akt sprawy wynika, iż żona skarżącego uprzednio dwukrotnie odbierała wezwania tut. Sądu – do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu oraz nadesłania zaświadczenia o pobycie skarżącego w szpitalu. Skarżący wykonał te wezwania, a więc żona oddawała mu podjętą korespondencję. W tych okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie argument niewiedzy, jakim zasłania się skarżący. Jak wskazano już powyżej, skarżący został należycie zawiadomiony o rozprawie i pouczony o potrzebie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku najpóźniej w terminie siedmiu dni od jego ogłoszenia. Podkreślić należy ponownie, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. (komentarz do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze, 2005, s. 219).Termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi spowodowane było okolicznościami niezawinionymi przez niego. W tym stanie rzeczy, należało postanowić jak w sentencji.