II SA/Ol 783/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi P. B. na niewykonanie przez Rektora Uniwersytetu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 108/08 I. wymierza Rektorowi Uniwersytetu grzywnę w wysokości 100 zł. (sto złotych); II. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz P. B. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu "[...]" P B wystąpił ze skargą na bezczynność Rektora Uniwersytetu w O. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia "[...]" (Sygn. akt "[...]") uchylającym postanowienie Rektora Uniwersytetu w O. z dnia "[...]" (nr "[...]") w przedmiocie skreślenia z listy studentów – niedopuszczalności odwołania i wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 złotych. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż po wydaniu wskazanego wyroku organ nie tylko nie załatwił sprawy, ale nawet nie podjął żadnych czynności w celu jej załatwienia. Tak długa zwłoka i brak respektowania prawomocnego wyroku Sądu stanowi w ocenie skarżącego rażące naruszenie prawa i w pełni uzasadnia niniejszą skargę. Wyjaśnił, iż w kwota żądnej grzywny nie jest wygórowana, lecz skarżący uważa, iż nie uchybi to poczuciu sprawiedliwości, a zaoszczędzone środki Uniwersytet będzie mógł przeznaczyć na słuszny cel. W ocenie skarżącego opieszałość organu w niniejszej sprawie musi prowadzić do zastosowania koniecznych restrykcji celem zapobieżenia podobnej zwłoki w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu w O. reprezentowany przez radcę prawnego, E.G. wniósł o jej odrzucenie jako bezprzedmiotowej. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący cofnął swoje odwołanie od decyzji Dziekana Wydziału N. z dnia "[...]", a w związku z tym jego zarzuty są niezrozumiałe. Pełnomocnik organu podała, iż z uwagi na fakt, iż skarżący skutecznie cofnął odwołanie, organ nie prowadził postępowania odwoławczego. Jednocześnie podniesiono, iż skarżący nie zachował warunków formalnych uprawniających do wniesienia skargi na bezczynność Rektora Uczelni, bowiem skarżący do dnia dzisiejszego nie wzywał organu do załatwienia przedmiotowej sprawy. W ocenie pełnomocnika Rektora skarga ta winna być poprzedzona zażaleniem na bezczynność organu, zaś niezachowanie tego wymogu winno skutkować niedopuszczalnością skargi. Wskazano ponadto, iż skarżący winien dołączyć kopię wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego przesłania organowi. Z uwagi na fakt, iż skarżący cofnął swoje odwołanie oraz nie zachował warunków formalnych skargi w ocenie pełnomocnika organu skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nadesłał odpis swojego pisma z dnia "[...]" wzywającego Rektora do niezwłocznego załatwienia sprawy w związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia "[...]" w sprawie o sygn. akt "[...]". Odpis tego pisma został nadesłany także przez pełnomocnika Rektora. Z adnotacji na piśmie wynika, iż wezwanie to wpłynęło do organu w dniu "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powołany przepis wprowadza szczególną sankcję dla organu administracji za bezczynność w rozpoznaniu sprawy występującą po wydaniu wyroku uchylającego wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. W przypadku wydania wyroku uchylającego wydane w sprawie orzeczenie organ administracji ma obowiązek załatwienia sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, liczonym od daty doręczenia akt administracyjnych organowi (art. 286 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Rektor "[...]" pozostaje w bezczynności po wskazanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Kwestia ta była bowiem przedmiotem skargi P. B. na bezczynność organu w sprawie o sygn. akt "[...]". W tej sprawie wyrokiem z dnia "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uwzględnił skargę na bezczynność organu wyznaczając termin do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, iż po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia "[...]" (Sygn. akt "[...]"), uchylającym postanowienie Rektora Uniwersytetu w O. z dnia "[...]" w przedmiocie skreślenia z listy studentów – niedopuszczalności odwołania nie zostało zakończone postępowanie administracyjne, a Rektor pozostaje bezczynny w zakończeniu postępowania odwoławczego. W tym stanie sprawy należy uznać, iż organ dotychczas nie wykonał wyroku Sądu, a brak jest podstaw do uznania, iż wyrok ten nie mógł być wykonany z przyczyn niezależnych od organu. Za takie wykonanie wyroku można bowiem uznać wyłącznie wydanie przez organ aktu administracyjnego. Nie można przy tym podzielić stanowiska pełnomocnika organu, iż skarżący nie spełnił warunków formalnych do wniesienia przedmiotowej skargi. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z treścią art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na niewykonanie wyroku można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwania tego nie należy mylić z wymogami określonymi w art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli z wyczerpaniem środków zaskarżenia. Skarga na niewykonanie wyroku jest bowiem specyficznym środkiem mającym na celu zdyscyplinowanie organu administracyjnego, a nie skargą wnoszoną w zwykłym trybie. Zatem nie sposób uznać, iż skarżący nie wyczerpał wymogów formalnych, gdyż zarówno z pisma przesłanego przez skarżącego, jak i pełnomocnika organu wynika, iż skarżący wystąpił z takim wezwaniem pismem z dnia "[...]", które wpłynęło do organu w dniu "[...]", a zatem przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie (co miało miejsce w dniu "[...]"). Stąd niezrozumiałe jest twierdzenie pełnomocnika organu, że wezwanie to skarżący złożył po wniesieniu skargi. Jednocześnie należy wskazać stronie skarżącej, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd określając wysokość grzywny, bierze pod uwagę takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Dodatkowo w niniejszej sprawie należało uwzględnić fakt, iż grzywna została nałożona na uczelnię publiczną, która dysponując środkami publicznymi przede wszystkim realizuje zadania określone w art. 13 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz. 1365 ze zm.), co zdaje się dostrzegać sam skarżący. W związku z tym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż wymierzona grzywna (100 złotych) stanowić będzie adekwatną dolegliwość i wpłynie na prawidłowe działanie organu zmierzające do wykonania wydanego w sprawie wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił skargę wniesioną w trybie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymierzając organowi grzywnę w granicach określonych w art. 154 § 6 powołanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.