II SA/Ol 789/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewywiązywanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT oddala skargę. Decyzją z [...] r., Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik UCS") nałożył na A. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "strona", "skarżąca", "przedsiębiorca") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 104 z późn. zm., dalej jako: "ustawa SENT") za naruszenie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tj. niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał stan faktyczny sprawy i wyczerpująco podał przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, że w toku kontroli pojazdu ciężarowego o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], przeprowadzonej 23 stycznia 2024 r. na drodze krajowej [...] ustalono, że środkiem transportu przewożono odpady w postaci opakowań z papieru i tektury o masie [...] kg i kodzie systemowym 0005, kod odpadów 150101. Przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku przekazywania na całej trasie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...], ponieważ stwierdzono przerwę w nadawaniu danych na odcinku od okolic O. (23 stycznia 2024 r., godz. [...]) do M. (23 stycznia 2024 r., godz. [...]), trwającą 1:09:50. Kierowca pojazdu zeznał, że nie miał dostępu do urządzenia i nie wiedział, że nie wysyła ono sygnału oraz dodał, że dostęp do podglądu trasy pojazdu ma wyłącznie jego szef. Organ wskazał, że przewóz towarów objętych zgłoszeniem niewątpliwie podlegał systemowi monitorowania przewozu, uregulowanemu przepisami ustawy SENT, a analiza materiału dowodowego wykazała, że Spółka naruszyła ciążący na przewoźniku obowiązek zapewnienia, na całej trasie przewozu, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Naczelnik UCS wyjaśnił, że Centrum Informatyki Resortu Finansów udzieliło organowi informacji, że urządzenie zamontowane w przedmiotowym pojeździe zostało aktywowane w systemie SENT 2 lutego 2022 r., a operatorem usługi jest T. Sp. z o.o. Sp. k. W przedmiotowym okresie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT-GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych z systemu oraz nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu. Na podstawie systemu wygenerowano dane za okres przypisania urządzenia do zgłoszenia [...], według których zarejestrowana została przerwa w nadawaniu danych. Organ dodał, że samo wyposażenie pojazdu w zewnętrzy system lokalizacji nie jest równoznaczne z przekazywaniem danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO. Obiektywnie stwierdzony brak przekazywania danych geolokalizacyjnych w rejestrze powoduje wymierzenie przewidzianej ustawą kary pieniężnej. Ostatecznie Naczelnik UCS wyjaśnił, z jakich względów nie odstąpił od nałożenia kary pieniężnej. Wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 3 lub z art. 24 ust. 3 ustawy SENT istnieje możliwość odstąpienia od ukarania z powodu ważnego interesu podmiotu odbierającego lub interesu publicznego, przy spełnieniu pozostałych warunków wskazanych w art. 26 ust. 3 ustawy. Wyjaśnił, że o istnieniu ważnego interesu strony świadczą okoliczności obiektywne, np. trudności finansowe wynikające ze zdarzeń losowych. Z kolei w interesie publicznym jest, aby uczestnicy systemu monitorowania przewozów wywiązywali się z obowiązków nałożonych na nich przepisami prawa. Z tego względu organ dokonał analizy majątkowej skarżącej i w jego ocenie nie zachodzą żadne przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Oceniając sytuację finansową Spółki, organ podał, że strona nie posiada zaległości w podatku, nie odnotowano decyzji wydanych w przedmiocie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, ani nie są prowadzone wobec Spółki postępowania egzekucyjne. Sytuacja finansowa strony jest dobra i nałożenie kary finansowej nie doprowadzi do ograniczenia lub upadku prowadzonej działalności. Naczelnik UCS podniósł, że prowadzenie działalności nie wiąże się jedynie z korzyściami, ale również z ponoszeniem odpowiedzialności za powstałe wskutek tej działalności zobowiązania. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie prowadzenie działalności, aby wybór branży, dobór partnerów, organizacja pracy i podejmowane decyzje skutecznie redukowały mogące powstać negatywne konsekwencje. Nieuchronność, katalog i wysokość kar w ustawie SENT mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty dokonujące przewozu. Ostatecznie organ wskazał, że wykonywanie obowiązku przewoźnika nie może ograniczać się jedynie do wyposażenia kierowcy w lokalizator i uruchomienia go w momencie przewozu oraz głoszenia przewozu do systemu. Obowiązkiem przewoźnika jest także nadzorowanie przewozu oraz samego zgłoszenia do systemu. Innymi słowy przewoźnik winien kontrolować wykonywany przewóz dla sprawdzenia, czy lokalizator przekazuje dane do systemu. Oczywiście monitorowania przewozu nie musi wykonywać osobiście przewoźnik; może to robić któryś z pracowników firmy przewozowej lub jak w przypadku skarżącej – podmiot zewnętrzny. Kwestia monitorowania przewozów zależy od organizacji pracy w firmie, która leży w gestii właściciela, a w sprawie istotne jest jedynie to, aby przewoźnik rzetelnie wykonywał nałożone na niego ustawą obowiązki. Naczelnik UCS podał, że strona, jako przewoźnik nie nadzorowała przewozu wykonywanego 23 stycznia 2024 r., wobec czego nie zapewniono przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przejazdu, co stanowi naruszenie obowiązku z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Ostatecznie organ wyjaśnił, że przepisy ustawy SENT w art. 10c wskazują na zakres czynności, jakie kierowca jest zobowiązany podjąć w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lokalizatora lub zewnętrznego systemu lokalizacji. Jednak przewóz w ramach przedmiotowego zgłoszenia nie był nadzorowany, co świadczy o braku należytej staranności i dbałości w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Podniósł, że bieżące monitorowanie umożliwia skontrolowanie pojazdu i przewożonego towaru w trakcie przemieszczania się po terytorium Polski, jak też skontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT. Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT wypacza zatem cel całej ustawy. Zadaniem przedsiębiorcy jest wdrożenie takich zasad organizacyjnych, które będą gwarantować prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków nałożonych przez prawo. Brak należytej staranności nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, podobnie jak brak uszczuplenia należności podatkowych. W interesie publicznym leży, aby przestrzegana była zasada równości i sprawiedliwości, a pochopne odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika byłoby sprzeczne z tym interesem. Od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołała się skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 10a ust. 1 ustawy SENT, poprzez błędne i niewłaściwe uznanie, że skarżąca nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu, podczas gdy Spółka dochowała staranności przy zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjncyh, zaś przerwa w przekazywaniu danych była niecelowa i niezależna od skarżącej (przyczyna zewnętrzna), a co więcej przerwa w nadawaniu danych trwała 1:09:50, a więc przekroczyła "dozwolony" czas braku przekazywania danych tylko o 9 minut i 50 sekund, co doprowadziło do niesłusznego obarczenia strony karą pieniężną; 2. art. 22 ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędne niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ani "ważny interes przewoźnika", ani "interes publiczny", w sytuacji, gdy organ nie rozważył wszystkich możliwych okoliczności przemawiających za odstąpieniem o nałożenia kary pieniężnej. Dodatkowo organ dokonał interpretacji ww. pojęć z pominięciem zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa, adekwatności i sprawiedliwości, co doprowadziło do niewłaściwego i błędnego uznania, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary. Okolicznościami przemawiającymi za odstąpieniem od nałożenia kary winna być okoliczność, że: 1) skarżąca do dzisiaj nie otrzymała od zleceniodawcy przewozu zapłaty należności w wysokości [...] euro (ok. [...] zł), natomiast nawet gdyby Spółka otrzymała zapłatę, to stanowi ona niespełna 30% wartości nałożonej kary pieniężnej, a niewielka część zapłaty stanowi dochód skarżącej; 2) skarżąca w sposób rzetelny i należycie prowadzi swoją działalność w zakresie przewozu towarów, a przewinienie miało charakter incydentalny; 3) przewinienie skarżącej nie nosi znamion działania celowego, ani nie jest przejawem lekceważącego stosunku do nałożonych na nią obowiązków; 4) przewinienie powstało wyłącznie z przyczyn zewnętrznych, ponieważ przyczyną braku przesyłania danych geolokalizacyjnych był czasowy brak usługi CPRS LTE u operatora, jest to więc okoliczność całkowicie niezależna od skarżącej; 3. art. 22 ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędne niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ani "ważny interes przewoźnika", ani "interes publiczny", bez jednoczesnego całościowego zbadania okoliczności sprawy, co doprowadziło do nałożenia kary z naruszeniem zasady proporcjonalności, tj. organ całkowicie pominął ustalenie, czy nałożenie tak wysokiej kary jest proporcjonalne czy, w jakim zakresie i w jakim stopniu, doszło do uchybienia przepisom oraz do tego, czy uchybienie ma charakter incydentalny; 4. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej jako: "O.p."), poprzez błędne niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy przemawiał za tym nie tylko ważny interes przewoźnika, ale i interes publiczny. Co więcej, organ dokonał wykładni ww. pojęć z naruszeniem podstawowych zasad, tj. zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej, zasady oficjalności postępowania. Organ nakładając na skarżącą pominął intencje ustawodawcy i przede wszystkim cele ustawy SENT, w sytuacji, gdy z chwilowym brakiem przekazywania danych geolokalizacyjnych nie wystąpiło chociażby hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności podatkowych; 5. art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez uznanie, że organ zobligowany jest do obligatoryjnego nakładania kary w sytuacji każdego uchybienia przepisom prawa, podczas gdy ustawodawca przewiduje okoliczności umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary, a co więcej stosowanie kar na podstawie ustawy SENT nie ma charaktery fiskalnego, ale wyłącznie prewencyjny, stąd organ winien brać pod uwagę wszystkie zaistniałe okoliczności, w tym również dotychczasowego działania Spółki; 6. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, której wysokość jest niewspółmierna i nieproporcjonalna do naruszeń, które de facto nie spowodowały uszczuplenia należności publicznoprawnych. Decyzją z 26 lipca 2024 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy"), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu DIAS opisał stan faktyczny sprawy i powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Podkreślił, że skorzystanie przez stronę z firmy zewnętrznej z usług firmy zewnętrznej do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu objętego zgłoszeniem SENT, nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności ustawowej za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Dodał, że wymogi techniczne i zasady przekazywania danych przez Operatorów OBU i ZSL są opisane w instrukcji, z której wynika, że Operator ZSL musi przekazywać dane z częstotliwością 1 pakiet danych na jedną minutę, przy czym dane geolokalizacyjne muszą być zbierane z częstotliwością 1 lokalizacja na 5 sekund. Operator dysponuje informacją, czy dane lokalizacyjne są przekazywane do systemu obsługiwanego przez KAS, czy też nie. Może zatem monitorować prawidłowość przekazywania danych, w a przypadku braku w ich przekazywaniu podjąć stosowne działania, np. poprzez poinformowanie przewoźnika o występujących nieprawidłowościach. Przewoźnik może z kolei poinformować o tym swojego kierowcę, który powinien przerwać przewóz towaru. W przypadku stwierdzenia braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych zasadnym jest również zgłoszenie w Help Desk CSD na PUESC. DIAS wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że nie zostały podjęte żadne działania przez operatora ZSL albo samą skarżącą, związane z brakiem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, aby operator lub Spółka mieli wdrożone procedury, które zapobiegałby naruszeniom art. 10a ust. 1 ustawy SENT, a skarżąca w ogóle nie dostrzega swojej odpowiedzialności za realizowanie przejazdu bez przekazywania danych geolokalizacyjnych, skoro pośredniczy w tym operator ZSL. Organ odwoławczy podniósł, że naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT nie było jedynym przypadkiem, bowiem z protokołu Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu wynika, że w trakcie innego przewozu objętego zgłoszeniem SENT, dokonywanego przez skarżącą, także doszło do naruszenia ww. przepisu, a przerwa w przekazywaniu aktualnych danych miała miejsce od 9 stycznia 2024 r. od godziny [...] do 10 stycznia 2024 r. do godziny [...], a Spółka nie podjęła żadnych działań nawet w przypadku przerwy w przekazywaniu danych trwającej ponad 10 godzin. DIAS podkreślił również, że przepisy ustawy SENT odróżniają obowiązki nałożone na przewoźnika od obowiązków nałożonych na kierującego, który zgodnie z art. 10b ustawy SENT ma obowiązek włączyć lokalizator i wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju lub zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. Dodał, że zgodnie z art. 10c ust. 1 ustawy SENT w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Z powołanych przepisów wynika odrębna odpowiedzialność przewoźnika, na podstawie art. 10a i kierowcy za naruszenie art. 10b i art. 10c ustawy SENT. Podkreślił również, że ustawa nie przewiduje godzinnej przerwy w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych, wobec czego nie można w przedmiotowej sprawie mówić o dziewięciominutowym niewywiązywaniu się przewoźnika z przekazywania aktualnych danych, lecz o ponad godzinnym. Organ nie podzielił oceny skarżącej, że naruszenie przepisów ustawy SENT, którego dopuściła się strona jest błahe, ponieważ nie skutkowało uszczupleniem należności Skarbu Państwa oraz nie jest sprzeczne z celem ustawy. Podał, że nie wszystkie naruszenia przepisów ustawy mają jednakowo istotny wpływ na skuteczność monitorowania przewozu towarów w systemie; mniej istotnym brakiem jest np. niewpisanie numeru licencji, pomimo posiadania jej przez kierowcę, ponieważ wpływ ww. nieprawidłowości na skuteczność monitorowania przewozu jest dużo mniej znaczący od braku przekazywania danych geolokalizacyjnych. Brak tych ostatnich znacząco utrudnia lub uniemożliwia kontrolującym obserwowanie w systemie SENT GEO przewozu danego towaru, określonym środkiem transportu. DIAS wyjaśnił, że ustawa SENT nie uzależnia nakładania kar pieniężnych od uszczuplenia przez dany podmiot podatków stanowiących dochód Skarbu Państwa. Wobec tego argument braku uszczupleń nie powinien stanowić przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Celem ustawy jest bowiem zapobieganie nieprawidłowościom. Jeśliby przyjąć, że należy karać za nieprzestrzeganie ustawy SENT dopiero w przypadku wystąpienia uszczupleń w należnych podatkach, to kary te zmieniłyby swój charakter z prewencyjnego na następczy, a ustawa przestałaby zapobiegać tworzeniu się "szarej strefy". Podkreślił, że przepisy ustawy SENT nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia. Ponadto omawiane przepisy ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karno-administracyjną, która to ma charakter obiektywny. Wobec tego organy ustalają jedynie czy doszło do naruszenia przepisów ustawy, a w przypadku stwierdzenia naruszeń po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ nie może odstąpić, chyba, że zostaną spełnione przesłanki określone w art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Organ odwoławczy podniósł, że skoro w sprawie nie ma wątpliwości co do naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy SENT, to odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie, jeśli wystąpią przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 3 lub art. 24 ust. 3 ustawy SENT, tj. ważny interes przewoźnika bądź interes publiczny. Wyjaśnił pojęcia interesu społecznego i ważnego interesu przewoźnika i podkreślił, że ustawodawca przyjął zasadę, że przywilejowi podlega jedynie interes "ważny", a nie każdy, co powoduje konieczność dokonywania oceny tego interesu. Wskazywać ma on na to, że chodzi o interes godny ochrony, interes legitime, niestojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. W przypadku przedsiębiorców takim ważnym interesem będą negatywne skutki z reguły w sferze ekonomicznej, wpływając na zdolność konkurencyjną, wywiązywanie się z różnego rodzaju zobowiązań, a w konsekwencji mogąc prowadzić do utraty zdolności prowadzenia działalności gospodarczej i likwidacji podmiotu. Organ odwoławczy odnosząc się do sytuacji finansowej strony podał, że jest ona dobra i nałożenie kary nie doprowadzi do ograniczenia lub upadku prowadzonej przez nią działalności, a co za tym idzie, do konieczności obciążenia Skarbu Państwa kosztami pomocy. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku zapłaty za usługę przewozu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem SENT, podniósł, że ustawodawca nie uzależnił wysokości kary od rentowności przewozu towarów wrażliwych, a brak zapłaty za ww. przewóz nie wpływa w sposób istotny na jej sytuację finansową, uzasadniając odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Analizując przesłankę interesu publicznego DIAS wskazał, że w interesie publicznym jest zarówno budowanie zaufania obywateli do organów władzy publicznej, jak i zapewnienie sprawności działania aparatu państwowego. Podkreślił, że naruszenie przez stronę art. 10a ustawy SENT nie było jednostkowe, wobec czego zasadne było "utrzymanie kary pieniężnej" jako środka dyscyplinującego i uświadamiającego skarżącą, że skutki naruszenia tego przepisu po pierwsze komplikują skuteczność monitorowania przewozu towarów wrażliwych, a po drugie, że nie jest akceptowalny brak reakcji przewoźnika na takie zdarzenia i stanowisko strony, że wypełniła ona swój obowiązek, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ponieważ powierzyła to zadanie operatorowi ZSL. Postawa Spółki wskazuje, że nie dostrzega ona istotności wagi przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych przypisywanych na bieżąco do zgłoszenia SENT, jako elementu wpływającego na poziom realizacji przez organy KAS zadań ustawowych. W przedmiotowej sprawie odstąpienie od nałożenia kary godziłoby więc w interes społeczny. Decyzję DIAS skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła w całości do tutejszego Sądu, zarzucając jej: 1. naruszenie art. 127 O.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, poprzez powielanie przez organ odwoławczy twierdzeń organu pierwszej instancji, czym zdaniem skarżącej doszło do rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności, która winna zapewnić stronom rzetelne, sprawiedliwe i merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ wyższego stopnia, co nie miało miejsca w sprawie; 2. naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez błędne i niewłaściwe przyjęcie za organem pierwszej instancji, że skarżąca nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu, podczas gdy skarżąca prawidłowo zgłosiła przejazd oraz dochowała staranności przy zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych, zaś przerwa w przekazywaniu danych była niecelowa i niezależna od skarżącej (przyczyna zewnętrzna), tj. wynikała z okoliczności, na które strona nie miała wpływu. Co więcej przerwa w nadawaniu danych trwała 1:09:50, a więc przekroczyła "dozwolony" czas braku przekazywania danych tylko o 9 minut i 50 sekund; 3. naruszenie art. 10c ust. 1 ustawy SENT poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, że art. 10a ustawy SENT nie przewiduje godzinnej przerwy w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie w naruszonym przepisie przewiduje "bufor czasowy", którego organ odwoławczy zdaje się celowo nie zauważa, w a przypadku skarżącej przekroczenie go wynosi jedynie 9 minut i 50 sekund; 4. naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędne niezastosowanie i: a) uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ważny interes przewoźnika, ani interes publiczny, w sytuacji, gdy organ odwoławczy (ale i Naczelnik UCS) nie rozważył wszystkich możliwych okoliczności, przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, które zostały szczegółowo przedstawione przez skarżącą, tj. okoliczności, że: • z tytułu przewodu Spółka do dnia dzisiejszego nie otrzymała od zlecającego przewóz należnej zapłaty należności w wysokości [...] euro (ok. [...] zł), a zatem kara nałożona za przewinienie w kwocie 10.000 zł znacząco przewyższa dochód, jaki skarżąca winna otrzymać ze zleconego przewozu. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego okoliczność ta ma ogromne znaczenie w kontekście ważnego interesu przewoźnika, bowiem skarżąca dokonała przewóz na rzecz innego podmiotu, który nie uregulował należności, a więc skarżąca wykazuje straty z ww. zlecenia, a co więcej została dodatkowo obarczona karą pieniężną przez organ pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, strona do dnia dzisiejszego nie uzyskała dochodzonej należności, a zatem nałożenie nań kary pieniężnej jest sprzeczne z zasadą sprawiedliwości; • skarżąca w sposób rzetelny i należycie staranny prowadzi swoją działalność w zakresie przewozu towarów, a przewinienie jest incydentalne. Powoływanie się przez organ odwoławczy na zdarzenie mające miejsce w obrębie Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego bez jednoczesnego zbadania wszystkich zaistniałych wówczas okoliczności jest działaniem dalece niesprawiedliwym i pokazującym, że organ jest skoncentrowany wyłącznie na przewinieniu i związanej z tym karze pieniężnej, zaś w ogóle nie bierze pod uwagę okoliczności zdarzeń, co de facto jest sprzeczne z celami ustawy SENT. Zdaniem Skarżącej, organy skupiają się wyłącznie na karaniu, niejako kompletnie nie widząc przewidzianych przez ustawodawcę możliwości odstąpienia od kary, co de facto przeczy celom ustawy SENT; • przewinienie skarżącej nie nosi znamion działania celowego i zamierzonego, ani nie jest przejawem lekceważącego stosunku do nałożonych na nią obowiązków, a co więcej uznać należy, że przewinienie cechuje niska, wręcz znikoma szkodliwość; • przewinienie skarżącej powstało wyłącznie z przyczyn zewnętrznych, niezależnych od niej, a więc z takich przyczyn, na które nie miała ona wpływu. Przyczyną braku przesyłania danych geolokalizacyjnych był czasowy brak usługi GPRS LTE u operatora GSM, na co wskazała firma T. (operator), a zatem jest to okoliczność całkowicie niezależna od skarżącej. Co więcej, w przedmiotowej sprawie doszło do przerwy w przesyłaniu danych wynoszącej łącznie 1:09:50, a zatem przerwa przekroczyła "dozwolony" czas braku przekazywania danych tylko o 9 minut i 50 sekund. Przerwa w przesyłaniu danych geolokalizacyjnych nie była działaniem świadomym ani działaniem obarczonym niedbalstwem. Okoliczność przyczyny braku przesyłania danych winna być brana pod uwagę z urzędu. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem, każda sprawa winna być rozpatrywana indywidualnie, co więcej organ winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym również przyczyny zewnętrzne braku przesyłania danych. Bezrefleksyjne stosowanie przepisów ustawy SENT każdorazowe nakładanie kar pieniężnych na przewoźników bez jednoczesnego zbadania wszystkich okoliczności, prowadziłoby do nieuzasadnionego wykluczenia instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, co nie byłoby zgodne z celem ustawodawcy, który taką instytucję wprowadził; b) dokonanie interpretacji "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" z pominięciem zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa, adekwatności i sprawiedliwości; c) uznanie, że de facto jedyną okolicznością uzasadniającą wystąpienie "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" jest sytuacja finansowa skarżącej, w sytuacji gdy jak sam organ odwoławczy zdaje się zauważać są to pojęcia dookreślone, a zatem winny one być uwzględniane ad casum, w szczególności, że ustawodawca nie precyzuje jakie okoliczności winny być brane pod uwagę przy odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej; d) uznanie, że ani skarżąca, ani operator nie podjęli żadnych działań związanych z brakiem przekazywania danych geolokalizacyjnych, w sytuacji, gdy z pisma skarżącej z 13 marca 2024 r., do którego zostało załączone pismo operatora z 29 lutego 2024 r. jasno wynika, że "problem został zlokalizowany i przesłany do programistów celem zmiany funkcjonalności", zatem i skarżąca i operator podejmują wszelkie możliwe kroki celem jak najpełniejszego i rzetelnego wypełnienia swojego obowiązku nałożonego przez ustawę SENT. Do ww. pisma dołączona trasa przejazdu, która potwierdza pełną trasę pojazdu. Co więcej, sam operator wskazuje, że "przyczyna braku przesyłania aktualnej pozycji auta nie jest zawiniona przez firmę A. Sp. z o.o.", co potwierdza, że skarżąca nie działała celowo, że działa zgodnie z nałożonymi na nią obowiązkami, a przewinienie objęte niniejszym postępowaniem było od niej całkowicie niezależne; ww. naruszenia doprowadziły do niewłaściwego i błędnego uznania, że wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Z ugruntowanego orzecznictwa jasno wynika, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT musi być rozpatrywane ad casum, a więc stosownie do okoliczności danej sprawy. Wobec czego organ odwoławczy rozpatrując odwołanie winien brać pod uwagę nie tylko sam fakt naruszenia przepisów, ale i całokształt innych okoliczności; 5. naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędne niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ważny interes przewoźnika, ani interes publiczny, bez jednoczesnego całościowego zbadania okoliczności sprawy, co doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z naruszeniem zasady proporcjonalności, tj. organy całkowicie pominęły ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy nałożenie tak wysokiej kary jest proporcjonalne czy, w jakim zakresie, i w jakim stopniu doszło do uchybienia przepisom, w jakich okolicznościach oraz do tego czy uchybienie ma charakter incydentalny. Takie działania organów przeczą ustawie SENT; 6. naruszenie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez błędne niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy przemawiał za tym nie tylko ważny interes przewoźnika, ale i interes publiczny. Co więcej organy dokonały wykładni powyższych pojęć z naruszeniem podstawowych zasad, tj. zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej, zasady oficjalności postępowania. Nałożenie na skarżącą kary pieniężnej nastąpiło z całkowitym pominięciem intencji ustawodawcy i przede wszystkim celami ustawy SENT, w sytuacji, gdy z chwilowym brakiem przekazywania danych geolokalizacyjnych nie wystąpiło chociażby hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności podatkowych; 7. naruszenie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez uznanie, że organ zobligowany jest do obligatoryjnego nakładania kary w sytuacji każdego uchybienia przepisom prawa, podczas gdy ustawodawca przewiduje okoliczności umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary, a co więcej stosowanie kar na podstawie ustawy SENT nie ma charakteru fiskalnego, ale wyłącznie prewencyjny, stąd organy winny brać pod uwagę wszystkie zaistniałe okoliczności; 8. naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, której wysokość jest niewspółmierna i nieproporcjonalna do naruszeń, które de facto nie spowodowały uszczuplenia należności publicznoprawnych, które to naruszenia cechują się dodatkowo niskim stopniem szkodliwości. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie opisał stan faktyczny sprawy i rozwinął ww. zarzuty, wchodząc w polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję pod względem wskazanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, obowiązki podmiotów uczestniczących w tym przewozie oraz odpowiedzialność za ich naruszenie reguluje ustawa z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (ustawa SENT). W sprawie nie ulega wątpliwości i nie było to również kwestionowane przez stronę, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ww. ustawy. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zgodnie z którym jest nim przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Skarżąca należy również do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika, czyli przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą, wykonującego przewóz towarów – zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co prowadzi do jej zastosowania w sprawie. W ocenie tutejszego Sądu, stan faktyczny sprawy ustalony przez organy również nie budzi wątpliwości. Został on ustalony zgodnie z zasadami określonymi przez przepisy proceduralne – tym przypadku przez Ordynację podatkową (m.in. art. 180, art. 187 § 1, art. 190 czy art. 191) oraz jako akt wobec niej szczególny – ustawę SENT. W miejscu tym wyjaśnić pozostaje skarżącej, że niezasadny jest zarzut zawarty w pkt. 6 petitum skargi, tj. zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1 i 191 O.p. i dokonania wykładni pojęć "ważnego interesu przewoźnika" i "interesu społecznego" z naruszeniem podstawowych zasad, tj. zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej, zasady oficjalności postępowania. Powołane przez stronę zasady postępowania nie odnoszą się do zasad wykładni prawa, ale mają charakter procesowy i dotyczą sposobu prowadzenia przez organy postępowania. "Zasady ogólne postępowania podatkowego dotyczą przede wszystkim samego postępowania, którego celem jest rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, i obowiązują tu w pełnym zakresie. Funkcja tych zasad polega generalnie na ujednolicaniu interpretacji przepisów proceduralnych, wypełnianiu luk prawnych oraz wzmacnianiu pozycji procesowej podmiotów postępowania podatkowego" (S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2024). Naruszenie prawa procesowego polega na błędach proceduralnych, polegających m.in. na błędnym zastosowaniu przepisów regulujących postępowanie czy też zaniechaniu czynności procesowych koniecznych, wymaganych przez prawo. Błędna wykładnia normy prawnej stosowanej przez organ zaś to błędne zrozumienie treści i znaczenia normy prawnej. W niniejszej sprawie jednakże również treść norm prawnych zastosowanych przez organy została prawidłowo odkodowana. W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącej, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. W toku postępowania ustalono, że przewoźnik nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zgodnie z którym przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Stosownie zaś do art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, że skarżąca nie zapewniła przekazywania w trakcie całej trasy przewozu objętego zgłoszeniem danych geolokokalizacyjnych środka transportu, którym był przewożony towar (odpady). Nie było to w sprawie kwestionowane, a wszystkie zarzuty skargi w istocie sprowadzają się do kwestii związanych z nieodstąpieniem przez organ od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę. Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż nie naruszyła ona przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT zapewniając przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu i dochowując przy tym zakresie należytej staranności. Dla oceny prawidłowości działania przedsiębiorcy poprzez pryzmat art. 10a ust. 1 ustawy SENT nie ma bowiem znaczenia, czy przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych była celowa, czy też nie. Bez znaczenia jest też czasokres braku przekazywania danych. Nie może zatem odnieść skutku argumentacja skarżącej, iż niesłusznie obciążono stronę karą pieniężną, gdyż przerwa w nadawaniu danych trwała 1:09:50 i przekroczyła "dozwolony" czas braku przekazywania danych tylko o 9 minut i 50 sekund. Norma zawarta w przepisie art. 10a ustawy SENT wymaga od przewoźnika przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu w trakcie całej trasy przewozu, niezależnie od czasu jego trwania. Wyraźnie wynika to wprost z brzmienia powołanego przepisu; w przeciwnym wypadku nie byłaby możliwa realizacja celu ustawy. Sam fakt wyposażenia pojazdu w geolokalizator jest niewystarczający do uznania, że przedsiębiorca zapewnił prawidłową realizację obowiązków nałożonych ustawą SENT (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 897/24, LEX nr 3844837). W celu zapewnienia monitorowania przewozu towarów wrażliwych pojazd musi być widoczny w systemie bez przerw; urządzenie wskazane w zgłoszeniu SENT musi zostać włączone, trasa rejestrowana, a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie – czego nie kwestionuje również skarżąca – pojazd objęty zgłoszeniem SENT przez 1 godz. 09 min. i 50 sekund pozostawał poza systemem monitorowania. Prawidłowo zatem organy uznały, uwzględniając obowiązujące przepisy ustawy i stan faktyczny sprawy, że strona podlegała karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy SENT. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut zawarty w pkt 3 petitum skargi odnoszący się do błędnego niezastosowania przepisu art. 10c ust. 1 ustawy SENT. Nie sposób zgodzić się z argumentacją Spółki, iż ustawodawca przewidział godzinną przerwę w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem i regulacja ta odnosi się także do przypadków określonych w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Norma prawna zawarta w art. 10c ustawy SENT dotyczy wyłącznie obowiązków kierowcy w przypadku stwierdzenia niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy SENT jest odpowiedzialnością odrębną względem odpowiedzialności kierowcy z art. 10c ust. 1 tej ustawy, a ewentualne zastosowanie się przez kierowcę do wymogów z art. 10c ustawy SENT, nie stanowi podstawy do zwolnienia przewoźnika z odpowiedzialności co do wypełnienia obowiązku, wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1272/24, LEX nr 3841592). Z przepisu tego nie wynika w żaden sposób, aby ustawodawca przewidział godzinny "bufor czasowy" w braku realizacji obowiązków przekazywania danych geolokalizacyjnych. Podkreślić raz jeszcze należy, że odpowiedzialność przewidziana za naruszenie przepisów ustawy SENT ma charakter obiektywny, wobec czego dla zastosowania sankcji wystarczające jest samo popełnienie czynu opisanego w przepisie prawa materialnego, tj. niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Kwestia zawinienia strony nie ma w tym przypadku większego znaczenia, choć może być przedmiotem dalszych rozważań w ramach badania przesłanek uzasadniających przyznanie swoistej ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 753/23, LEX nr 3702424). W ocenie tutejszego Sądu niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania nieodstąpienia od nałożenia kary przez organy z tego powodu, że przyczyna braku przesyłania danych geolokalizacyjnych był czasowy brak usługi GPRS LTE u operatora GSM, na co wskazała firma T. (operator); zdaniem Spółki jest to okoliczność całkowicie niezależna od skarżącej i powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary. Tutejszy Sąd stanowiska tego nie podziela. Zgadza się natomiast w pełni z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie wyrażonym w wyroku z 20 września 2023 r., sygn. akt II SA/Go 230/23 (dostępny w systemie LEX - nr 3618864), iż "korzystanie przez przewoźnika z usług przedsiębiorcy zewnętrznego, z którym zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych jest dobrowolne i nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. Dodatkowo zarówno kierowca jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości systemu SENT w zakresie przesyłania danych geolokalizacyjnych wraz z monitorowaniem aktualnej pozycji lokalizatora GPS. Istnieje także możliwość śledzenia poprawności działania urządzenia poprzez stronę internetową w systemie SENT-GEO a także przy użyciu dostępnych aplikacji". Słusznie DIAS wyjaśnił, że to w jaki sposób przewoźnik organizuje pracę swojego przedsiębiorstwa w tym zakresie zależy od jego wyboru i w przypadku powierzenia tych zadań podmiotowi zewnętrznemu ponosi on odpowiedzialność za działania (zaniechania) podmiotu jak za swoje własne, w ramach ryzyka gospodarczego. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie wykazała, aby skorzystała z możliwości weryfikacji prawidłowości systemu SENT w zakresie przesyłania danych gelokalizacyjnych wraz z monitorowaniem aktualnej pozycji lokalizatora GPS, ani z możliwości śledzenia poprawności działania urządzenia poprzez stronę internetową w systemie SENT-GEO lub też przy użyciu dostępnych aplikacji. Ani Spółka, ani podmiot zewnętrzny (operator) nie zgłaszali braku przesyłania danych geolokalizacyjnych z powodu czasowego braku usługi GPRS LTE u operatora GSM w czasie trwania przewozu objętego zgłoszeniem. Świadczy to o nieprawidłowym nadzorze strony nad wypełnianiem obowiązków wynikających z ustawy SENT. Słusznie zatem organy uznały, iż nie jest to okoliczność nadzwyczajna, mogąca stanowić podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary. Okoliczność tę potwierdza informacja uzyskana przez organ z Centrum Informatyki Resortu Finansów, z której wynika, że w przedmiotowym okresie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT-GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych z systemu oraz nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu (k. 85 akt adm.). Również z pisma wystosowanego przez operatora – firmę T. – z 29 lutego 2024 r. wprost wynika, że czasowa przerwa w przesyłaniu danych nie została zgłoszona na portalu PUESC, a operator przekazał "problem" swoim programistom celem zmiany funkcjonalności (k. 35 akt adm.). Tutejszy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się ze stanowiskiem, że ze względu na cel ustawy potrzeba przekazywania prawidłowych danych geolokalizacyjnych z perspektywy działania całego systemu monitorowania przewozów jest bardzo doniosła i nie stanowi wyłącznie mało istotnego uchybienia. Dlatego przedsiębiorca powinien podjąć takie działania organizacyjne i nadzorcze, które umożliwiłyby prawidłowe wykonywanie obowiązków wynikających z ustawy SENT. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że DIAS wnikliwie przeanalizował przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, w tym przesłankę "interesu publicznego", którą charakteryzuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Wprowadzenie przesłanki "interesu publicznego" do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Zdaniem tutejszego Sądu organ odwoławczy właściwie ocenił przesłanki odstąpienia od nałożenia kary i rozważył w sposób wszechstronny, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia. Bezpodstawne są więc zarzuty skargi dotyczące nierozważenia wszystkich możliwych okoliczności, przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Organ prawidłowo uznał, że dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt, iż kara nałożona za przewinienie w kwocie 10.000 zł znacząco przewyższa dochód, jaki skarżąca winna otrzymać ze zleconego przewozu, a którego dotychczas nie otrzymała. Okoliczność, iż Spółka nie otrzymała od zlecającego przewóz należnej zapłaty należności ma z pewnością dla skarżącej znaczenie ekonomiczne, ale nie ma znaczenia prawnego przy rozpatrywaniu możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w kontekście "ważnego interesu przewoźnika". Kwestie wzajemnych rozliczeń stron z tego tytułu mieszczą się w granicach ryzyka gospodarczego i nie należą do zdarzeń nadzwyczajnych mogących stanowić podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary. Nie zasługuje na uwzględnienie, podnoszony w skardze, fakt prowadzenia przez skarżącą działalności w sposób rzetelny i należycie staranny. Twierdzenie to stoi w sprzeczności ze stwierdzonym w sprawie zaniedbaniem obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy przy czym dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia czy do zaniedbania tego doszło celowo i świadomie. Ze względu na cel ustawy SENT, absolutnie nie można się natomiast zgodzić z twierdzeniem zawartym w skardze, iż stwierdzone przewinienie cechuje niska, wręcz znikoma szkodliwość. W toku postępowania organy wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne mające istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący bezrefleksyjnego stosowania przepisów ustawy SENT każdorazowe nakładanie kar pieniężnych na przewoźników bez jednoczesnego zbadania wszystkich okoliczności. Równie gołosłowne są twierdzenia skargi w zakresie dokonania przez organ interpretacji pojęć "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" z pominięciem zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa, adekwatności i sprawiedliwości. Bezzasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez DIAS art. 127 O.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, ponieważ fakt, iż organ odwoławczy zgadza się z ustalonym przez organ pierwszej instancji stanem faktycznym – wynikającym z akt sprawy – oraz argumentacją prawną tego organu nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Istotą administracyjnego toku instancji jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, A. Kabat, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, LEX/el.). DIAS rozpatrzył przedmiotową sprawę w jej całokształcie, a swoje stanowisko wyczerpująco i należycie uzasadnił. Ostatecznie skarżącej wyjaśnić należy, że z przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT wynika, że ukształtowane nim uprawnienie (a nie obowiązek) organu administracji, umożliwiająca odstąpienie od nałożenia kary, zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Same dyrektywy korzystania z tak określonej kompetencji opisane zostały z kolei przy wykorzystaniu pojęć niedookreślonych i nieostrych, co prowadzi do wniosku, że na regulowanym tym przepisem prawa etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, organowi administracji publicznej pozostawiono "luz decyzyjny" – jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa – a etap postępowania prowadzonego na podstawie wymienionego przepisu prawa w relacji do etapu poprzedzającego (o którym jest mowa w ust. 1-2a) służy sprawdzeniu, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, co jednocześnie nie uzasadnia wniosku, że działanie podejmowane na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza jego dowolność (zob. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/24, LEX nr 3736598). "Wobec funkcji sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej w wysokości bezwzględnie określonej, która nie podlega miarkowaniu oraz wobec zobiektywizowanego charakteru odpowiedzialności administracyjnej, ocena odnośnie do celowości nałożenia kary administracyjnej oraz odnośnie do braku interesu publicznego (ważnego interesu przewoźnika) w odstąpieniu od jej nałożenia powinna więc uwzględniać - co stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego - potrzebę rozważenia, czy z punktu widzenia okoliczności stanu faktycznego danej sprawy oraz celów ustawy SENT, wymierzenie kary pieniężnej będzie przydatne i niezbędna dla zapewnienia realizacji celów tej ustawy" (tamże). W przedmiotowej sprawie organ nie naruszył zarzucanych w skardze przepisów postępowania, w sposób staranny i obszerny wyjaśnił stan faktyczny, zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy. Bezsporne jest, że skarżąca dopuściła się zarzucanych jej naruszeń przepisów ustawy SENT, za które przewidziana jest odpowiedzialność obiektywna, niezależna od winy. DIAS w sposób przekonujący uzasadnił brak możliwości odstąpienia w realiach niniejszej sprawy od nałożenia kary za naruszenie obowiązku zapewnienia przekazywania w trakcie całej trasy aktualnych danych geolokalizacyjnych, przewidzianego w przepisie art. 10a ustawy SENT, nieprzekraczając granic uznania administracyjnego. Wobec tego uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a argumentacja podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.