II SA/Ol 792/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu farmy wiatrowej postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 5 lipca 2012 r. (data wniesienia skargi) Wojewoda złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu farmy wiatrowej. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż uchwała narusza prawo, a w szczególności art. 17 pkt 9 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady poinformował, że Rada Miejska w "[...]" podjęła w dniu "[...]" uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchylenia uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu farmy wiatrowej. Pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. pełnomocnik Wojewody cofnął wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, bowiem oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego. Na podstawie powyższego przepisu sąd uzna tę czynność za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zatem czynność ta jest dla Sądu wiążąca. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.