II SA/Ol 794/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu "[...]" na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 794/18 w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Wojewody "[...]" z dnia 8 października 2018 r. nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 794/18, starszy referendarz sądowy zwolniła "[...]" od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Wojewody "[...]" z dnia 8 października 2018 r. w przedmiocie wymeldowania. Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł "[...]", nadsyłając do tut. Sądu wniosek PPF, uzupełniony w dniu 12 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniesiony sprzeciw jest niedopuszczalny. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie natomiast do art. 252 § 3 p.p.s.a. postanowienie o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że stroną postępowania incydentalnego dotyczącego przyznania prawa pomocy jest wyłącznie podmiot występujący z wnioskiem w tym przedmiocie. Nie są nimi natomiast pozostałe strony postępowania głównego. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zwróciła się "[...]", zaś sprzeciw od opisanego wyżej postanowienia starszego referendarza sądowego, złożył także "[...]". Wobec tego, skoro sprzeciw nie pochodził od strony albo jej profesjonalnego pełnomocnika, czyli podmiotów enumeratywnie wymienionych w art. 259 § 1 p.p.s.a., to podlegał on odrzuceniu jako niedopuszczalny z mocy ustawy. Z tego względu, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.