II SA/Ol 797/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Prezydenta Miasta O. zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu budynków mieszkalnych nr "[...]", " [...]", "[...]", "[...]" i "[...]" przy ul. M. w O. na działce nr "[...]" oraz projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalnego nr "[...]" oraz udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr "[...]" wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, oświetleniem terenu oraz realizacją zagospodarowania terenu w granicach I etapu budowy zespołu budynków wielorodzinnych przy ul. M. w O. na działkach oznaczonych numerem geodezyjnym "[...]","[...]" obręb "[...]" oraz na działkach nr "[...]", "[...]","[...]" obręb "[...]" na rzecz Spółdzielni Budowy Mieszkań w O. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy możliwość realizacji inwestycji warunkowana była przebudową skrzyżowania ulic M. z J. W związku z powyższym przed oddaniem do użytkowania budynku nr "[...]" inwestor powinien uzyskać pozwolenie na przebudowę wskazanego skrzyżowania oraz je zrealizować. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "T. – E." Organizacja Odzysku S.A. w O., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podniesiono, iż nieruchomość stanowiąca własność inwestora jest obciążona ograniczonym prawem rzeczowym, tj. służebnością gruntową polegającą na prawie nieodpłatnego przejścia i przejazdu przez część działki oznaczoną nr ewid. "[...]", stanowiącą ciąg komunikacyjny na rzecz każdoczesnego właściciela działki oznaczonej nr ewid. "[...]", położonej w O. obręb "[...]". W ocenie odwołującej się Spółki zagospodarowanie terenu przewidziane w tym projekcie (parkingi usytuowane wzdłuż ciągu komunikacyjnego i przylegające bezpośrednio do granicy tego ciągu) jest sprzeczne z przepisami prawa budowlanego. Parkingi stanowią bowiem budowlę i winny być sytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5m od granicy działki. Podniesiono, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją sposób zagospodarowania terenu narusza prawa "T.–E." jako właściciela wymienionej wyżej działki nr "[...]", korzystającego ze służebności gruntowej, a zatem konieczne jest dokonanie niezbędnych zmian w przedmiotowym projekcie budowlanym. Decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Wojewodę uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 33 Prawa budowlanego w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor zobowiązany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczy budowy kompleksu budynków wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi na działce nr "[...]" w obrębie "[...]" przy ulicy M. wraz z przebudową ulicy M. w rejonie skrzyżowania z ulicą J. Natomiast wniosek inwestora z dnia "[...]" dotyczy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, przebudowę sieci telekomunikacyjnej oraz udzielenia pozwolenia na budowę w obrębie I etapu – budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr "[...]" wraz z niezbędnym zagospodarowaniem (przyłącze wody, sieć kanalizacji sanitarnej, przyłącze kanalizacji deszczowej, oświetlenie terenu). Wniosek dotyczy terenu działek nr "[...]" obręb "[...]", nr "[...]" obręb "[...]", nr "[...]"obręb "[...]","[...]"obręb "[...]", nr "[...]"obręb "[...]". Załączony do wniosku projekt zagospodarowania z kolei obejmuje zagospodarowanie działki nr "[...]" w obrębie "[...]", na której zaprojektowanych zostało 5 wielorodzinnych budynków mieszkalnych oraz zagospodarowanie związane z przebudową skrzyżowania ulic M. z ulicą J., dotyczące terenu działek nr "[...]" obręb "[...]", nr "[...]"obręb "[...]", nr "[...]" obręb "[...]" i "[...]"obręb "[...]". W ocenie organu odwoławczego decyzja organu administracji architektoniczno-budowlanej konsekwentnie powinna obejmować zatwierdzenie projektu zagospodarowania dla całego zamierzenia inwestycyjnego, czyli w przedmiotowej sprawie zatwierdzenie projektu zagospodarowania dla budowy zespołu budynków łącznie z projektem zagospodarowania przebudowy ulicy. Ponadto wskazano, iż zgodnie z dyspozycją art. 33 Prawa budowlanego w sytuacji etapowania inwestycji należy uwzględnić aspekt samodzielnego funkcjonowania wskazanej dla udzielenia pozwolenia na budowę części inwestycji. Organ I instancji uzależnił natomiast wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego od zrealizowania zagospodarowania terenu koniecznego dla zaspokojenia potrzeb tego budynku oraz zrealizowania przebudowy skrzyżowania ulic M. i J. Podniesiono, iż przepisy Prawa budowlanego nie wprowadzają instrumentu uzależnienia dopuszczenia do użytkowania obiektu od wykonania innego, nie objętego danym pozwoleniem na budowę. W związku z tym pierwszym etapem inwestycji może być wyłącznie budowa budynku nr "[...]" wraz z przebudową ulic. Udzielenie pozwolenia na budowę dla samego budynku mieszkalnego bez powiązania z przebudową ulicy byłoby niezgodne z ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto wskazano, iż inwestor winien być pouczony o konieczności wycofania wcześniejszego wniosku z dnia "[...]", bowiem w obecnej sytuacji występują dwa wnioski w jednym postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego należy umorzyć postępowanie prowadzone w oparciu o wcześniejszy wniosek. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazano, iż w przypadku ustanowienia służebności gruntowej przyleganie miejsc postojowych do działki obciążonej służebnością nie narusza prawa przejścia i przejazdu. Zarzut niezachowania określonej w akcie notarialnym szerokości ciągu komunikacyjnego obciążonego służebnością organ uznał za niezasadny, bowiem zgodnie z § 8 aktu notarialnego parametry ciągu komunikacyjnego mają wynosić 17,5m przy wjeździe od ulicy M. i dalej 10m. Nie oznacza to, że inwestor ma obowiązek wykonania drogi o takiej szerokości, lecz winien zachować takiej szerokości pas dla obsługi prawa przejścia i przejazdu. Wskazano jednak, iż w przypadku usytuowania miejsc postojowych wzdłuż jezdni stanowiska postojowe dla osób niepełnosprawnych muszą mieć długość co najmniej 6m, zaś w projekcie długość ta wynosi 5m, co jest niezgodne z przepisami. Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia "[...]" w O. reprezentowana przez radcę prawnego – V. Ł., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełnił przesłanek przewidzianych w tym przepisie dla uzyskania tzw. "etapowego" pozwolenia na budowę i wydanie zaskarżonej decyzji mimo, że projekt budowlany spełniał wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, iż projektowane przez inwestora miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych muszą mieć długość co najmniej 6 metrów, a także naruszenie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, iż Spółdzielnia występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 wraz z niezbędnym zagospodarowaniem przedłożyła organowi I instancji projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu składał się z szeregu opracowań, które swym zakresem obejmowały zarówno projekt zagospodarowania dla budowy zespołu budynków mieszkalnych, jak i projekt zagospodarowania przebudowy ulicy M. w rejonie skrzyżowania z ulicą J. Podkreślono, iż projekt stanowi integralną część decyzji udzielającej pozwolenie na budowę, zaś o prawidłowości wykonania projektu przesądzać musi jego treść, nie zaś tytuł czy nazwa jaką nada mu projektant. Odniesienie się zatem przez organ I instancji w sentencji decyzji do nazwy opracowania nie może być podstawą do postawienia tezy, że decyzja nie zatwierdza projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Przyjęcie odmiennego w tej kwestii stanowiska przez organ II instancji zobowiązywało ten organ do uchylenia decyzji i orzeczenia w tej kwestii co do istoty sprawy. Wskazano również, iż przebudowa ulic nie była przedmiotem żądania Spółdzielni oraz złożonego projektu budowlanego, a zatem nie mogła być brana pod uwagę przez organ administracji architektoniczno–budowlanej. Zaznaczono, iż wybudowany budynek mieszkalny nr 1 będzie miał zapewniony dostęp do drogi publicznej, co potwierdzają załączone do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dokumenty. Dlatego też twierdzenie o "niemożliwości" funkcjonowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Niesłuszne jest też twierdzenie organu, iż udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego bez powiązania z przebudową ulicy jest niezgodne z ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Przyznano, iż decyzja ta nakłada na inwestora obowiązek zaprojektowania modernizacji skrzyżowania ulicy M. z ulicą J. w celu usprawnienia obsługi komunikacyjnej zespołu mieszkaniowego oraz obowiązek zaprojektowania zatok autobusowych w rejonie tego skrzyżowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ wskazał na konieczność docelowego ustanowienia nowej obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia inwestycyjnego, nigdzie jednak nie uzależnił od jej powstania wydania tzw. etapowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto Miejski Zarząd Dróg i Mostów w O. pismem z dnia "[...]" wskazał, iż terminem zakończenia przebudowy skrzyżowania ulicy M. z ulicą J. winna być data zasiedlenia kompleksu budynków znajdujących się przy ulicy M. Przedmiotowe obowiązki wskazane w decyzji o warunkach zabudowy mogą zatem zostać zrealizowane na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę dotyczącego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Jeżeli natomiast organ uznał, iż niemożliwym było uzależnienie dopuszczenia do użytkowania budynku od wykonania innego, nie objętego pozwoleniem na budowę obiektu, powinien w przedmiotowym zakresie uchylić decyzję. Podniesiono także, iż projektowane zatoki postojowe nie są usytuowane wzdłuż jezdni, a zatem ich długość dla samochodów osobowych użytkowanych tak przez osoby sprawne, jak i niepełnosprawne winna wynosić 5 m. Projekt odpowiada zatem przepisowi § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strona skarżąca podniosła także, iż organ odwoławczy naruszył art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Na marginesie wskazano, iż wydana przez organ odwoławczy decyzja jest dla skarżącego krzywdząca także z tej przyczyny, iż wydłużając procedurę przygotowawczą powoduje dla inwestora ujemne skutki finansowe. Inwestor odebrał bowiem decyzję o pozwoleniu na budowę zaopatrzoną w klauzulę stwierdzającą ostateczność tej decyzji i na tej podstawie podpisał szereg kontraktów związanych z zakupem materiałów oraz wykonawstwem budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego i obecnie narażony jest na straty finansowe. Wskazano przy tym, iż zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie podkreśla się, że zaopatrzenie decyzji w klauzulę ostateczności pozwala stronie, którą taką decyzję uzyskała, przystąpić do jej wykonania, bez ujemnych dla niej konsekwencji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśniono, iż przed wydaniem decyzji konieczne jest zobowiązanie inwestora do doprecyzowania wniosku dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę, aby dotyczył zatwierdzenia projektu zagospodarowania dla całego zamierzenia inwestycyjnego, korektę projektu zagospodarowania w zakresie strony tytułowej oraz uzupełnienie opisu technicznego w odniesieniu do projektu przebudowy skrzyżowania, poprawę niezgodnej z warunkami technicznymi długości zaprojektowanych wzdłuż jezdni miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Wymaga to prowadzenia postępowania przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieść należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego jednego z etapów zamierzenia inwestycyjnego. Taką możliwość przewiduje art. 33 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 2004r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zatem jak wynika z powołanego przepisu możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę dla części zamierzenia inwestycyjnego, jednakże pod ściśle określonymi warunkami. Mianowicie inwestor musi złożyć wyraźny wniosek, który ma dotyczyć wybranych obiektów lub zespołów obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem wraz z projektem zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Należy podkreślić, iż wydanie pozwolenia na budowę na poszczególne obiekty możliwe jest jedynie wówczas, gdy mogą być one użytkowane zgodnie z ich docelową funkcją i sposobem. Pogląd, iż inwestor wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego, przy wniosku o pozwolenie na budowę pierwszej jego części ma obowiązek przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego jest akceptowany w doktrynie (np. L.Bar, E.Radziszewski Kodeks budowlany, komentarz Wyd. Prawnicze, Warszawa 1999r., s. 95). Podobne stanowisko zostało wyrażone również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt OSK 801/04,niepublik., w którym stwierdzono, iż organ nie może wydać pozwolenia na budowę w odniesieniu do poszczególnych (objętych zamiarem realizacji) obiektów budowlanych, jeżeli nie zostanie przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w powiązaniu z terenami sąsiednimi, infrastrukturą oraz zewnętrznym układem komunikacyjnym. Obowiązek ten spoczywa na inwestorze w momencie zgłoszenia pierwszego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego. Należy podkreślić, iż wprawdzie wymogi odnośnie projektu zagospodarowania działki lub terenu zawarte są w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, lecz stosownie do ust. 6 pkt 1 tego artykułu upoważniono ministra właściwego do spraw budownictwa do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zatem szczegółowe kwestie dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120 poz. 1133 ze zm.). Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu winien zawierać część opisową oraz część rysunkową, przy czym szczegółowe wskazania odnośnie części opisowej zawarte są w ust. 2 tego paragrafu. Z akt sprawy wynika, iż w przedłożonym projekcie dotyczącym budowy I etapu inwestycji znajduje się rysunkowa część dotycząca projektu zagospodarowania działki lub terenu, ale brak jest części opisowej. Przy czym wskazać należy, iż słuszne jest stanowisko organu, iż skoro cala inwestycja dotyczy nie tylko budowy zespołu budynków, ale także przebudowy ulicy, to projekt zagospodarowania terenu winien obejmować całość inwestycji, łącznie z przebudową skrzyżowania ulic. W tym zakresie nie można podzielić zarzutu skarżącej Spółdzielni, iż organ odniósł się jedynie do nazwy opracowania, a nie do jego treści, gdyż de facto przedłożony projekt nie obejmuje całego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie projektu zagospodarowania terenu. Zatem słusznie organ odwoławczy wskazał na konieczność uzupełnienia dokumentacji w tym zakresie. Ponadto słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji niezasadnie uzależnił dopuszczenia do użytkowania obiektu objętego pozwoleniem na budowę od wykonania innego, nie objętego danym pozwoleniem. Skoro bowiem inwestor nie uzyskał jeszcze ostatecznej decyzji o pozwoleniu na przebudowę skrzyżowania, to nie ma pewności iż takie pozwolenie otrzyma. W tej sytuacji przedmiotowa decyzja byłaby niewykonalna, gdyż po wybudowaniu obiektu nie można byłoby uzyskać pozwolenia na jego użytkowanie. Taka wada decyzji stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w związku z tym decyzja obarczona taką wadą nie może pozostawać w obrocie prawnym. Natomiast nie można podzielić stanowiska skarżącej Spółdzielni, iż organ odwoławczy winien podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne, gdyż sprawa nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jak wskazano wyżej, projekt przedłożony przez inwestora wymaga uzupełnienia co związane jest koniecznością przeprowadzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego. Ponadto zważyć należy, iż pozwolenie na budowę jest szczególnym rodzajem decyzji administracyjnej, gdyż oprócz samego rozstrzygnięcia zawiera wiele warunków wynikających z przepisów prawa (np. z art. 36 Prawa budowlanego). Warunki te określa organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt budowlany. W związku z tym w ocenie sądu zmiana, bądź uzupełnienie takich warunków winno nastąpić w postępowaniu przed tym organem. W przeciwnym wypadku doszłoby bowiem do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, określonego w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych powodów zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja organu pierwszej instancji podlega uchyleniu, zaś sprawa winna być ponownie rozpatrzona przez organ pierwszej instancji. Jednakże podnieść należy, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien się także odnieść do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, ani decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika bowiem z jakich powodów uznano, iż budowa I etapu inwestycji wymaga jednocześnie wykonania przebudowy skrzyżowania. Wprawdzie w decyzji o warunkach zabudowy wpisano także to zamierzenie, ale jako służące usprawnieniu obsługi komunikacyjnej zespołu mieszkaniowego. Brak wyraźnego stanowiska organu w tej sprawie uniemożliwia ocenę jego zasadności. Natomiast wskazać należy, iż ani w projekcie budowlanym, ani w aktach sprawy nie ma załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]", a związku z tym nie wiadomo na jakiej podstawie organy ustaliły, iż projekt budowlany spełnia warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto nie wskazano, z jakich powodów zakwestionowano długość projektowanych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych jako nie spełniających warunku, o którym mowa w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wymóg projektowania miejsc postojowych o długości co najmniej 6m dotyczy miejsc postojowych usytuowanych wzdłuż jezdni, a nie wskazano, które z projektowanych miejsc postojowych są tak usytuowane. Natomiast nie można podzielić stanowiska organu odnośnie konieczności wycofania wniosku inwestora z dnia "[...]". Z akt sprawy wynika bowiem, iż wniosek z dnia "[...]" został złożony wskutek postanowienia Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]", w którym między innymi nałożono na inwestora obowiązek skorygowania pierwotnego wniosku. W tej sytuacji trudno uznać, iż jest to nowy wniosek, który wszczął kolejne postępowanie administracyjne. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).