II SA/Ol 799/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.U. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność p.o. Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. postanawia 1. Odrzucić skargę; 2. Zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (trzysta). WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu [...] r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – k.p.a.), Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Pani A.J. - p. o. Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. Skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w B. z [...] r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, reprezentowany przez pełnomocnika, S.U. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą U. w B. zarzucając jej naruszenie: - naruszenie art. 227 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie nieprawidłowe przyjęcie, że "skarżący nie przedstawił argumentów świadczących na zaniedbania ze strony administratora cmentarza, ani też nienależytego wykonywania przez niego obowiązków, tj. elementów mogących stanowić podstawę do innej decyzji, ani też nie wskazał na naruszenie praworządności czy interesów skarżącego przez p.o. Dyrektora ZBK, podczas gdy prawidłowe rozumienie tego przepisu doprowadziłoby organ wydający decyzję do zgoła odmiennych wniosków, tj. że p. A.J. nienależycie wykonywała (wykonuje) swoje obowiązki poprzez prowadzenie działalności komercyjnej, co stanowi naruszenie prawa (praworządności) i naruszenie interesów skarżącego - które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 115 § 13 pkt 4 k.k. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie niezastosowanie art. 231 k.k. - które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; o rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji, tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r.; o zobowiązanie odpowiedniego organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie; zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 30/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Z treści zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Miejskiej wynika jasno, że uchwała ta stanowi informację o załatwieniu skargi na działalność p.o. Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B.. W jej treści wprost odwołano się treści art. 229 pkt 3 k.p.a., wskazującego na organ właściwy do załatwienia skarg na działalność kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Oznacza to, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie skargi powszechnej obywatela na działalność organu władzy publicznej, o której mowa w art. 227 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kodeksu postępowania administracyjnego), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 599/11, CBOSA). W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia. Konsekwencję powyższego jest zwrot uiszczonego wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.