II SA/Ol 802/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011r. sprawy ze skargi K. K. Spółka A na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Komendant Miejski Policji w "[...]", działając w oparciu o przepis art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.2., lp. 1.7, lp. 1.8.3, lp. 11.1. pkt 1 lit. "d", lp. 11.2.4 załącznika do tej ustawy w związku ustaleniami protokołu kontroli nr "[...]" z dnia "[...]", nałożył na K. K. karę (stanowiącą sumę kar) pieniężną w wysokości 10.500 zł za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu "[...]" w miejscowości "[...]" (droga krajowa nr 7) przeprowadzono kontrolę ciągnika samochodowego marki ‘[...]" nr rej. "[...]" wraz z naczepą ciężarową marki "[...]" nr rej. "[...]", których właścicielem był J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w "[...]", natomiast posiadaczem przedsiębiorca – K. K. Zespołem pojazdów, którym kierował K. B., wykonywany był krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie krajowego listu przewozowego nr "[...]", w którym jako przewoźnika określono podmiot "[...]" T. K. z siedzibą w "[...]". W trakcie kontroli kierowca okazał wypis nr "[...]" z licencji nr "[...]" na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przez przedsiębiorcę J. K., swoje prawo jazdy, pięć sztuk wykresówek za dni "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" 2011 r., a ponadto umowę zlecenia zawartą w dniu "[...]" pomiędzy kierowcą, a przedsiębiorcą K. K., której przedmiotem było zlecenie kierowania pojazdem. W trakcie kontroli stwierdzono, iż tachograf analogowy zainstalowany w pojeździe nie został poddany badaniu kontrolnemu w wymaganym terminie tj. przed upływem dwóch lat od ostatniego badania kontrolnego przeprowadzonego w 2006 r., a na okazanych przez kierowcę wykresówkach stwierdzono nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem). Ponadto, okazane podczas czynności kontrolnych prawo jazdy kierowcy nie posiadało wpisu potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego. Jednocześnie kierowca nie okazał zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz innych, wymaganych przepisami ustawy o czasie pracy kierowców, dokumentów. Komendant argumentował, iż zebrany w postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy uzasadniał umorzenie postępowania wobec "[...]" i wszczęcie postępowania wobec "[...]". Powyższe wynikało przede wszystkim z wyjaśnień K. K., w których wskazał, że przyjął jednorazowe zlecenie na wykonanie przewozu od T. K., a przewóz został wykonany pojazdem należącym do J. K. ze względu na awarię w pierwszej kolejności środka transportu należącego do T. K., a następnie awarię pojazdu należącego do niego. Ponadto Komendant wskazał, iż zgodnie z pisemną informacją uzyskaną ze Starostwa Powiatowego w "[...]", które udzieliło K. K. licencji nr "[...]" wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, do licencji zgłoszony był jedynie ciągnik samochodowy marki "[...]". Mając na uwadze powyższe ustalenia Komendant stwierdził, że K. K. wykonywał w dniu kontroli krajowy transport drogowy rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W związku z powyższym organ uznał, iż wobec stwierdzenia w trakcie czynności kontrolnych wykonywania transportu drogowego: pojazdem niezgłoszonym do licencji; wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu; wykonywania przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych przepisami; wykonywania przewozu z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; wykonywania przewozu z naruszeniem przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (wszystkie te naruszenia – w liczbie 5 – wraz z przypisanymi im karami pieniężnymi, zostały szczegółowo wymienione i opisane w powyższej decyzji organu pierwszej instancji) nałożenie kary, ze względu na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, jest w pełni zasadne. W odwołaniu od decyzji z dnia "[...]" K. K. (dalej jako: Skarżący) wniósł o jej uchylenie w części nakładającej karę (w wysokości 8.000 zł) za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i umorzenie postępowania w tym zakresie. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (dalej jako: u.t.d.) poprzez błędne przyjęcie, że pojazd "[...]" nie był zgłoszony do licencji i stanowi to naruszenie powyższej ustawy. Podniósł m.in., iż nie jest możliwa do zaakceptowania taka wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d., która przyjmuje, że nie jest możliwe wykonywanie transportu drogowego (nawet w sposób krótkotrwały) przy użyciu pojazdu nie zgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Argumentował, iż nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji za naruszenie przepisów u.t.d., gdy jego wykonanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego w ust. 1 art. 14 u.t.d. Dlatego też nietrafna jest dokonana przez organ interpretacja art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d., że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednak do czasu zgłoszenia nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Argumentował m.in., iż w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego oraz uzyskaną pisemną informacją od Starostwa Powiatowego w "[...]", które udzieliło stronie licencji nr "[...]" na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, do licencji zgłoszony był jedynie ciągnik samochodowy "[...]" nr rej. "[...]". Mając na uwadze powyższe, zostało stwierdzone, że K. K. wykonywał w dniu kontroli krajowy transport drogowy rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i sankcjonowane jest karą pieniężną. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, a w tym rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Ponadto w ust. 2 tego artykułu określa, że jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Powołując się na wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 113/08 wskazał, że nie może być zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d., która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku i nie może być uznane za dopuszczalne. Wynikający bowiem z art. 14 ust. 1 u.t.d. 14-dniowy termin odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia. Dodał, że zgodnie z art. 92. ust. 1 ut.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" wniósł do Sądu K. K. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zakwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 107 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nie wskazanie właściwej i pełnej podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej; art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów sformułowanych z złożonym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji; art. 7 k.p.a. poprzez nie sprawdzenie, czy przed lub po dniu kontroli pojazdu, nie nastąpiło zgłoszenie pisemne do Starostwa Powiatowego w "[...]" faktu korzystania przez Skarżącego z samochodu marki "[...]" nr rej. "[...]"., co mogło mieć wpływ na treść wydanych decyzji. - naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej interpretacji treści art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z art. 14 ust. 1 u.t.d. i lp. 1.2 załącznika, ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez błędne przyjecie, że pojazd "[...]" nr rej. "[...]", nie był zgłoszony do licencji i że stanowi to naruszenie przepisów powyższej ustawy. Wskazał m.in., iż organ pierwszej instancji uznał, że w myśl art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, a w tym rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania i obowiązek ten nie jest ograniczony jedynie do zmian, które mają charakter trwały i czas ich trwania przekracza 14 dni. Jednakże ani z tego przepisu, ani z innych przepisów u.t.d. nie wynika obowiązek uzyskania od tego organu jakiejkolwiek decyzji, czy też stanowiska w tej kwestii. Jest to tylko obowiązek złożenia stosownej deklaracji, bez konieczności uzyskiwania rozstrzygnięć w tym zakresie. A skoro jest to tylko deklaracja, która nie podlega jakiejkolwiek ocenie ze strony organu, to nie może być zabronione zgłoszenie ewentualnych zmian w dowolnym dniu, a następnie wycofanie tych zmian. Podniósł, że niewłaściwa jest podstawa prawna nałożenia na niego kary pieniężnej, a decyzja organu tego nie precyzuje. Art. 92 ust. 1 u.t.d. zawiera enumeratywnie wymienione w zamkniętym katalogu punkty wskazujące ściśle określone zakresy naruszeń przepisów przedmiotowej ustawy, a w ustępie 4 art. 92 ustawodawca odwołuje się do wykazu obowiązków i warunków z ust. 1. Jednakże decyzja nie wskazuje, jaki obowiązek lub warunek został naruszony. Ponadto, organy zaniechały sprawdzenia w organie wydającym licencję, czy przed faktem lub po fakcie kontroli z dnia "[...]" dokonano zgłoszeń dotyczących zmiany licencji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu, jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Istota sporu w kontrolowanej sprawie przede wszystkim sprowadza się do ustalenia, czy zasadne było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, przewidzianej w lp. 1.2. załącznika do u.t.d. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w sytuacji, gdy użytkowanie takiego pojazdu trwało krócej niż 14 dni. Zgodnie z art. 5 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W myśl art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy przedsiębiorca składając wniosek o wydanie licencji załącza wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji – art. 11 ust. 3 u.t.d. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wykonywanie transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji, jak wskazano wyżej, wydawane są w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one, bowiem sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy, zatem przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko tymi pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Tym samym nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu (v: wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2009 r., sygn. VI SA/Wa 945/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też nie jest możliwy do zaakceptowania (z punku widzenia obowiązującego prawa) przewóz wykonywany przez przewoźnika, który, co prawda legitymuje się licencją, ale nie obejmuje ona pojazdu, którym ten przewóz jest wykonywany. Zgodnie zaś z treścią art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, czyli także danych dotyczących liczby i rodzaju pojazdów, którymi dysponuje w celu dokonywania przewozu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji – art. 14 ust. 2 ustawy. Przyjęty w omawianym przepisie obowiązek zgłaszania informacji o zmianie danych związanych z udzieloną przedsiębiorcy licencją, nie jest ograniczony jedynie do tych zmian, które trwają dłużej niż 14 dni. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 113/08), że: treść powoływanego przepisu i znaczenie wprowadzonego w nim zobowiązania obciążającego przedsiębiorcę każe przyjąć, że transport drogowy będzie wykonywany w sposób zgodny z ustawą jedynie wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wywiązanie się z obowiązku zgłoszenia pojazdów samochodowych używanych w prowadzonej działalności transportowej nastąpić może albo poprzez dołączenie stosownego wykazu pojazdów, którymi przedsiębiorca zamierza się posługiwać, do wniosku o udzielenie licencji, albo też - w razie zmian, które zaszły w taborze, którym dysponuje przedsiębiorca - poprzez złożenie temu organowi informacji o dokonanych zmianach w trybie określonym w art. 14 u.t.d. Nie może zatem budzić wątpliwości, że wprowadzona w l.p. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym podstawa nałożenia sankcji (kary pieniężnej) dotyczy wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc zachowania polegającego na wykonaniu, nawet jednorazowo i niezależnie od jego przyczyn, transportu drogowego przy użyciu środka transportu, o którym organ udzielający licencji, nie posiada informacji, iż jest użytkowany do tego celu. Tym samym nie może być zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d., która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Z kolei w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1035/10 NSA wywiódł, że: "ponad wszelką wątpliwość wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. Licencją objęty jest bowiem pojazd zgłoszony we wniosku o jej udzielenie. W rezultacie podjęcie, wykonywanie transportu drogowego i realizacja uprawnień wynikających z licencji przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o jej udzielenie, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym i nie może być inaczej kwalifikowane, jak tylko wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Przyjęcie tezy przeciwnej oznaczałoby przyzwolenie i akceptację dla zjawiska "obchodzenia" wynikających z ustawy obowiązków. Przedsiębiorcy, posiadający licencję na konkretnie określony pojazd, mogliby bowiem faktycznie wykonywać transport drogowy innym pojazdem, niż określony w licencji, co naruszałoby interesy innych przedsiębiorców wykonujących transport zgodnie z uzyskaną licencją. Powyższe, nie koresponduje z wolą ustawodawcy. Nie dość bowiem, że podważałoby ratio legis regulacji, które legło u podstaw decyzji o poddaniu transportu drogowego reglamentacji prawnej, to również prowadziłoby do naruszenia zasad konkurencji na tym rynku" (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko zaprezentowane w powołanych wyżej orzeczeniach w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Użyte w lp. 1.2 załącznika do u.t.d. wyrażenie "pojazd niezgłoszony do licencji" trudno, bowiem rozumieć inaczej, niż jako odnoszący się do sytuacji, w której konkretne dane dotyczące tego pojazdu nie zostały objęte, ani pierwotnym wnioskiem podmiotu zainteresowanego udzieleniem licencji, ani też zgłoszeniem korygującym te dane, wymaganym w art. 14 ust.1 ustawy. Z treści przepisów powołanej ustawy wynika natomiast, iż Skarżący zobowiązany był zgłosić na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy, a więc także dane dotyczące nowego pojazdu, którym wykonywał w dniu "[...]" przewóz rzeczy. Ponadto, jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 419/09, obowiązek zgłaszania organowi licencyjnemu na piśmie danych, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. wynika również z rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92, a kwestia ta uregulowana została w art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia, które w tym zakresie odsyłają do przepisów prawa krajowego. W świetle powyższego nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia normy art. 14 u.t.d. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z wymienionych przepisów, albowiem skontrolowany w dniu "[...]" zarobkowy przewóz rzeczy wykonywany był ciągnikiem samochodowym marki ‘[...]" nr rej. "[...]" wraz z naczepą, który nie został zgłoszony do licencji o nr "[...]" na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Świadczy o powyższym uzyskana przez organ pierwszej instancji w dniu "[...]" informacja ze Starostwa Powiatowego (które udzieliło K. K. licencji nr "[...]" wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy) wskazująca, że do licencji zgłoszony był jedynie ciągnik samochodowy marki "[...]". Zauważyć należy, że powyższa informacja została udzielona m.in. na zapytanie organu, "czy do posiadanej przez K. K. licencji był zgłaszany ciągnik samochodowy "[...]" nr rej. "[...]", jeżeli tak, to od kiedy". Zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. (nie sprawdzenie, czy przed lub po dniu kontroli pojazdu, nie nastąpiło zgłoszenie pisemne do Starostwa Powiatowego w "[...]" faktu korzystania przez Skarżącego z samochodu marki "[...]"), w świetle zawartego w skardze oświadczenia K. K.: "kontrolowany pojazd nie był co prawda zgłoszony do mojej licencji, ale był zgłoszony do licencji mojego ojca J. K. prowadzącego bliźniaczą działalność gospodarczą", nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie sposób też zgodzić się z taką interpretacją art. 92 ust 4 u.t.d. i zapisu w Lp 1.2. załącznika do niej, którą zaprezentował skarżący, że karze pieniężnej podlega tylko wykonywanie transportu drogowego pojazdem drogowym niezgłoszonym do jakiejkolwiek licencji. Ze względów wskazanych już wyżej i z uwagi na przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym reglamentację transportu drogowego, z przedstawionego zapisu wynika że karze podlega wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji przewoźnika wykonującego przewóz. W przeciwnym razie reguły wskazane w tej ustawie według jakich należy prowadzić transport drogowy można byłoby z łatwością omijać. Skoro w niniejszej sprawie fakt wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest niewątpliwy, to organ zasadnie nałożył na Skarżącego, na podstawie Lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w wysokości 8.000 zł. Nie mógł zostać uwzględniony, też zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nie wskazanie właściwej i pełnej podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej. Wbrew, w tym zakresie, wywodom skargi, ust. 1 i ust. 4 art. 92 u.t.d. stanową prawidłowo zastosowaną podstawę do nałożenia takiej kary. Ust. 1 powyżej wskazanej normy prawnej stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Z kolei art. 92 u.t.d. w ust. 4 informuje, że wykaz naruszeń obowiązków i warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący wykonywał transport z naruszeniem obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji (lp. 1.2 załącznika). Okoliczność ta objęta jest dyspozycją ust. 1 art. 92 u.t.d. – kto wykonuje przewóz naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy. Ustawa, o jakiej mowa w tym przepisie, to ustawa o transporcie drogowym (w niniejszej sprawie jej art. 14). Skoro Skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, czyli z naruszeniem obowiązku wynikającego z przepisu u.t.d. (art. 14), to w sprawie miał zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d., bowiem był wykonywany przewóz naruszający obowiązki wynikające z przepisu tej ustawy. Z kolei ust. 4 tego artykułu informuje wyłącznie, że wykaz naruszeń obowiązków (oraz wysokość kar) określa załącznik do u.t.d., będący jej integralną częścią. Ponadto, odnosząc się do zarzutu podania niepełnej podstawy prawnej, bowiem art. 92 ust. 1 u.t.d. zawiera enumeratywnie wymienione w zamkniętym katalogu punkty wskazujące ściśle określone zakresy naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym wyjaśnić należy Skarżącemu, że zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozu może naruszać nie tylko obowiązki lub warunki wynikające z ustawy o transporcie drogowym ale też obowiązki lub warunki wynikające z innych przepisów, które zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wymienione w powyższej normie prawnej. Jednakże sytuacja naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z innych przepisów (ustaw) nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. bowiem organ odwoławczy w treści swojego uzasadnienia odniósł się do zarzutu odwołania sprowadzającego się do polemiki nad wykładnią treści art. 14 i 92 u.t.d. przyjmując, jako własne, stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, w niniejszej sprawie nie zostały również naruszone inne przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odniesiono się do całości materiału i dokonano rzetelnej oraz wszechstronnej jego oceny, jak również wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). W związku z powyższym zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. Ponadto, sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi, nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 p.p.s.a. skargę oddalił.