II SA/Ol 802/12

Dnia 2 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia"[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nałożył na spółkę A karę pieniężną w wysokości 3 tys. złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Organ ustalił, że w dniu 11 stycznia 2012r. w miejscowości A zatrzymano do kontroli ciągnik samochodowy marki A (nr rej. "[...]") wraz z naczepą posiadającą nr rej. "[...]", pojazdem tym w momencie kontroli spółka wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Węgry – Polska. Podczas oględzin przedmiotowego pojazdu stwierdzono, że posiada on zainstalowany tachograf analogowy marki A typ A, nr fabryczny "[...]". W ocenie organu kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, a więc w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Podniesiono przy tym, że zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia WE nr 561/2006, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania tego rozporządzenia pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia EWG nr 3821/85 oraz zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice rejestracyjne, a przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Analiza dowodu rejestracyjnego seria "[...]" pojazdu marki A, ujawniła fakt, iż pojazd ten został dopuszczony do ruchu (po raz pierwszy zarejestrowany) w dniu 7 czerwca 2006r. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka A, podnosząc, że kontrolowany pojazd został wyprodukowany w styczniu 2006r., czyli w okresie gdy nie obowiązywał wymóg wyposażenia przez producenta pojazdów powyżej 3,5 t w tachografy elektroniczne. Odwołujący zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przepisy rozporządzenia WE 561/06 dotyczące obowiązku wyposażania pojazdów w tachograf elektroniczny obowiązują od dnia 1 maja 2006r. Od tego momentu producenci zaczęli wyposażać samochody ciężarowe i autobusy w tachografy elektroniczne. Kontrolowany pojazd był wyprodukowany w styczniu 2006r., a więc nie obowiązywały wówczas przepisy rozporządzenia WE nr 561/06, co przesądza o tym, że przedmiotowa kara została na spółkę nałożona niesłusznie. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie zaś z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenie to wchodzi w życie 11 kwietnia 2007r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006r. Stosownie natomiast do art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Konsekwencją wspomnianych przepisów jest to, że z lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 3 tys. zł. Według organu II instancji bezspornym jest, że ciągnik siodłowy marki A o nr rej. "[...]" został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 7 czerwca 2006r., co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy kopia dowodu rejestracyjnego seria "[...]". To zaś oznacza, że został on wprowadzony do ruchu po dniu 11 kwietnia 2006r., tj. po dacie opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nadto podkreślono, że rozporządzenie (WE) nr 2135/98 zaczęło obowiązywać w Polsce od 1 maja 2004r., tj. po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. To zaś oznacza, że przedsiębiorcy trudniący się transportem drogowym dysponowali czasem na dostosowanie pojazdów i zainstalowanych w nich urządzeń rejestrujących do wymogów m.in. w zakresie stosowania cyfrowych urządzeń rejestrujących. Skargę na tę decyzję wywiodła spółka A. Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, mówiące o tym, że kontrolowany pojazd został wyprodukowany w styczniu 2006r., czyli w okresie gdy nie obowiązywał wymóg wyposażenia przez producenta pojazdów powyżej 3,5 t w tachografy elektroniczne. Wskazano przy tym, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) 2135/98 – art. 2 ust. 1 lit. a, pojazdy wprowadzane do użytku po raz pierwszy, muszą być wyposażane w urządzenia rejestrujące, zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. W ocenie skarżącej z zapisu tego wynika, że wskazany obowiązek dotyczy daty wyprodukowania pojazdu. Powoływanie się zaś na rozporządzenie (WE) 561/2006 nie ma tutaj znaczenia gdyż kontrolowany pojazd był wyprodukowany w styczniu 2006r., a więc nie obowiązywały wówczas jego przepisy. Skarżąca zwróciła również uwagę na kwestię błędnego w jej ocenie, tłumaczenia rozporządzenia WE 561/2006. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W sprawie tej kluczową kwestią jest prawidłowe rozumienie przepisu prawa nakładającego obowiązek posiadania w pojeździe cyfrowego urządzenia rejestrującego. Wydaje się, że między stronami prowadzonego postępowania nie ma rozbieżności co do tego, iż obowiązek ten wprowadzony został na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L.2006.102.1). Poza sporem pozostaje także to, iż zgodnie z art. 29 przytoczonego wyżej rozporządzenia weszło ono w życie dnia 11 kwietnia 2007r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które weszły w życie dnia 1 maja 2006r. Tak więc najprościej rzecz ujmując między organem a skarżącą powstała rozbieżność co do tego czy przepisy rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady należy stosować do samochodów zarejestrowanych po 1 maja 2006r. czy też do samochodów wyprodukowanych po tej dacie. W ocenie sądu ustalenia dokonane przez organy administracji są prawidłowe i precyzyjne, ponieważ art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 posługuje się określeniem pojazdów dopuszczonych do ruchu, a nie może budzić wątpliwości to, że z chwilą wyprodukowania pojazdu nie jest on dopuszczony do ruchu, gdyż aby pojazd mógł być dopuszczony do ruchu konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek. Przesłanki te zostały określone w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a z treści tego przepisu wynika, że aby pojazd mógł być dopuszczony do ruchu to m. in. musi być on zarejestrowany oraz posiadać zalegalizowane tablice rejestracyjne. Rzeczą bezdyskusyjną jest, iż przedstawione wyżej warunki mogą być spełnione dopiero z chwilą zarejestrowania pojazdu, nigdy wcześniej, natomiast z zapisu w dowodzie rejestracyjnym ciągnika samochodowego marki A o nr rej. "[...]" jednoznacznie wynika, że został on po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 7 czerwca 2006r. ( k – 10 akt administracyjnych). Dlatego też słusznie postąpiły organy obu instancji kiedy w decyzjach swoich powołały się na unormowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdyż rozporządzenie to w zakresie obowiązku wyposażenia pojazdów w cyfrowe urządzenie elektroniczne obowiązywało od dnia 1 maja 2006r. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że w styczniu 2006r., tj. w czasie kiedy samochód marki A, noszący w czasie późniejszym nr rej. "[...]", został wyprodukowany, nie obowiązywał wymóg wyposażenia przez producenta pojazdów powyżej 3,5 t. w tachografy elektroniczne. W niczym jednak stwierdzenie to nie zmienia istoty rzeczy w niniejszej sprawie, mianowicie tego, że obowiązek ten dotyczył pojazdów dopuszczonych po raz pierwszy do ruchu od dnia 1 maja 2006r., a samochód A był takim pojazdem, gdyż po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu 7 czerwca 2006r. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również to, że zamontowane w samochodzie A urządzenie rejestrujące w dniu zarejestrowania pojazdu było w zasadzie nowe, bo przepis wprowadzający obowiązek montowania cyfrowych urządzeń rejestrujących uzależniał konieczność montażu takiego urządzenia tylko i wyłącznie od daty dopuszczenia pojazdu do ruchu. Skarżąca spółka podnosi w skardze zarzut niewłaściwego tłumaczenia rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ale w żaden racjonalny sposób nie uzasadnia swojego twierdzenia. W ocenie sądu nawet gdyby podzielić argumentację skarżącej (wyłącznie z teoretycznego punktu widzenia) i przyjąć, że rozporządzenie posługuje się terminem pojazdów wprowadzonych po raz pierwszy do użytku, to i tak nie można byłoby uznać, iż datą określającą obowiązek montowania danych urządzeń rejestrujących była data produkcji samochodu, a nie jego pierwszej rejestracji. Samochód nie jest i nie może być użytkowany bezpośrednio po wyprodukowaniu, a dopiero po zarejestrowaniu go. Zwrócić należy uwagę także na to, że art. 27 rozporządzenia posługuje się stwierdzeniem "po raz pierwszy", a rzeczą oczywistą jest, iż samochód może być wyprodukowany tylko raz, więc używanie stwierdzenia "po raz pierwszy" dotyczącego daty produkcji samochodu byłoby nieracjonalne i pozbawione sensu. Natomiast rejestracji samochodu można dokonywać wielokrotnie, tym samym samochód może być dopuszczony do ruchu po raz pierwszy, ale też po raz kolejny. Wysokość orzeczonej kary pieniężnej w tego typu przewinieniach wynika jednoznacznie z załącznika nr 3 lp. 6.1.1 do ustawy o transporcie drogowym i nie pozwala tym samym na jakiekolwiek miarkowanie Biorąc powyższe pod uwagę skargę na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.